Painters block II
Nee, Ik ga natuurlijk niet van het balkon springen. In ieder geval heb ik geen plannen in die richting. Een opmerking daarover ging eigenlijk meer over hoe ik me voelde op dat moment. Over het Painters Block, waar ik ik nu al geruime tijd last van heb, zijn een paar dingen te zeggen.
Zo denk ik aan de hoofdpersoon uit Herman Hesse's "Klingsohr's Letzter Sommer". Deze gaf desgevraagd het volgende advies aan een jonge kunstenaar: "Jungermann, wenn Sie ein guter Künstler werden möchten, solten Sie jeden Tag eine gute Zigarre rauchen und eine Frau gebrauchen!" of woorden van soortgelijke strekking (De exacte toedracht kan ik me na, pak hem beet meer dan 35 jaar, niet meer herinneren). Daarmee wil ik zeggen dat een van de oorzaken van genoemde kwelling ligt in het feit dat ik niet goed genoeg voor mezelf heb gezorgd en niet voldoende positieve input heb gehad. De boog kan niet altijd maar gespannen zijn.
Daarnaast wil ik graag mezelf citeren. Regelmatig bazuin ik de volgende stelling uit: "Als je een goede schilder wilt worden, moet je veel slechte schilderijen maken!" En ook dat is een heel goede stelregel. Het komt er gewoon op neer dat je er zo onbezorgd mogelijk op los moet schilderen, zonder teveel vooropgestelde beperkingen en eisen. Schilderen is een kwestie van vallen en opstaan, iedere keer weer. En ook daaraan scheelt het nogal. Veel te veel ben ik er de laatste tijd mee bezig geweest, me vooraf af te vragen, wat ik moest gaan schilderen, of het wel aan de zelf gestelde eisen voldoet, enz. Het is blijkbaar makkelijker om stelregels te verzinnen, dan je ook daadwerkelijk aan die stelregels te houden.
Beide oorzaken van het Painters Blok moeten aangepakt worden. Dat is niet eenvoudig.
Vandaag is het prachtig nazomer weer. Wonder boven wonder heb ik een keer geen last van pijn in mijn nek. Even voel ik me weer mijn jongere ik, zoals ik tientallen jaren heb rondgelopen.
Ik stel me voor in een ver land, in een vreemde stad, door straatjes, steegjes en over pleinen te zwerven. Een zoel briesje blaast teder door mijn haar. De zon werpt kleurige lichtvlekken door het gebladerte van platanen en kastanjes. Ik ruik een scherp,kruidig parfum. Voor mij loopt een vrouw in een luchtige jurk. Ik spreek haar aan.
Het is avond, we zitten op een teras aan een plein. De laatste stralen van de zon, doen de rode wijn fonkelen in het glas. In de verte, aan het strand klinkt het geroezemoes van de vissers die hun sloepen aan wal slepen, gelach, een gil. Stilte, als de laatsten naar huis slenteren....
Diep in de nacht worden we wakker, staan naakt op een balkon en kijken naar de palmen, de zee, de maan,...
Eens romanticus, altijd romanticus!
De werkelijkheid in deze fase van mijn leven is dat ik meestal pijn in mijn nek heb, in de schuldsanering zit en de laatste buitenlanse reis, sinds jaren, was vorige week de trein naar Luik (Dank je wel, Rudy). Mijn enige gezelschap is de computer waarop ik drie keer per dag kijk of er mail is. Toch is er hoop. In die schuldsanering zit ik bijvoorbeeld al anderhalf jaar (plus een voortraject van een jaar). Over nog eens anderhalf jaar, ben ik er uit. In de tussentijd zal ik toch beter voor mezelf moeten zorgen. Dat beloof ik mezelf. Ik moet zorgen voor verandering en uit de sleur zien te komen.
Wat het tweede aspect betreft: Misschien moet ik eens een tijd niet voor de productie schilderen, maar alleen nog voor de lol. Het hoeft niet allemaal in MIDAS PANDORA stijl. Voorlopig heb ik voorraad genoeg.