Rainy Day, Dram Away, ......
Rainy Day, Dream Away.... Good Old Jimmy Hendrix! Muziek zo echt dat je de regen bijna voelt. Vandaag uren door de stad gelopen. regen, lekker temperatuurtje. Druppels op m'n bril. MIDAS PANDORA op z'n best. Ik kom dan in een soort tijdloos, nostalgisch vacuüm terecht. Ik kan me dan voor mijn gevoel inde jaren zestig bevinden, of de jaren twintig, of zelfs in de zeventiende eeuw. Slenter, slenter, drup, drup. Wazige sfeerbeelden, grijstinten, tonale vegen. Soms een geur, een vleug parfum, sigarettenrook, wafels. Mensen lopen winkel in, winkel uit. Je loopt met de stroom mee. Andere momenten dringen zich op. Een avond in Bangkok, Paijs, Madrid. Een stortbui in Nong Kai. Zo is leven bedoeld! Wat eigenlijk bij zo'n dag hoort, is het regelmatig even binnenschieten in een kroeg. Dat zit er niet meer in. Ik ben al zo lang niet meer in een kroeg geweest, dat ik zelfs niet eens zou weten, waar het nu de moeite waard zou zijn om binen te gaan. Jammer; wat is er zo troostgevend als langzaam de alcohol in je aderen voelen stromen? En wat de pret ook wel wat drukt, zijn de tekenen des tijds. Vermoeidheid, pijn in nek en schouders. Wat me nekt is het lange stuk van Daalhof naar het centrum. Hier is niks te zien, niks te beleven, alleen stedbouwkundige saaiheid. Functioneel, maar saai. Tegen de tijd dat ik aankom, ben ik al moe en ingezakt. En dan moet je later ook nog terug. Ik droom van een brommobiel. Nostalgie. Wat je op mijn leeftijd veel doet, is terugkijken. Je probeert zaken op hun merites te schatten. Probeer alles, behoud het goede. Decenialang had ik al geen eigen muziek meer aaqngeschaft. Een van de eerste dingen die ik deed toen ik weer een eigen stek had, was het aanschaffen van een stereo-installatie (of hoe heet dat tegenwoordig?) bij de kringloopwinkel. Daarna begon het afstruinen van aanbiedingen op de cd-afdeling van warenhuizen. Gelukkig zijn de CD's wel enigszins betaalbaar de laatste tijd. Vooral als je, zoals ik, muziek uit voorbije tijdperken koopt. En dat is wat ik vooral doe. Ik koop rootsmuziek. Muziek uit een tijdperk waarin je nog instrumenten nodig had om geluid te maken. Favoriet is Bob Dylan. Maar ook, een aantal bleusrelicten, of andere voorlopers, Woody Gutry bluegrass, vroege country, Jango Reinhart, Charly Parker, stan Getz, Astrud Gilberto, Chuck Berry, Louis Prima. En dan de jaren zestig/ zeventig: Bob Dylan heb ik al genoemd, Rolling Stones, John Mayal, Cuby, Eric Clapton, Yardbirds, JJ Cale, Leonard Cohen, Simon & Garfunkel, Rod Steward, Ry Cooder, Eagles. Uiteraard luisterde ik in die periode naar veel meer muzikanten (Pink Floyd, zappa, Softmachine) , maar dit is wat er overbljift. Verder heb ik in de jaren tachtig en negentig ook wel muziek geluisterd: Blondie, Robert Palmer, Cure, Police, Smiths, enz. enz., maar uiteindelijk, is dat een gepasseerd stadium en verlang ik naar het ongekusntelde van de jaren zestig/zeventig of nog eerder de vijftiger/veertiger jaren. Ook nu zijn er wel een aantal muzikanten die me kunnen bekoren: Ilse Delange, Alain Clarcke, Sabrina Starcke. Maar, hoe veel waardering ik heb voor hun producten en inzet, het blijven keurige, nette jongedames en heren, die een baan hebben als muzikant. Toch anders dan de dames en heren die ik net noemde, die muziek ademden en uitzweeten, die erin leefden en in stierven. Datzelfde idee heb ik ook een beetje als ik naar kunstenaars kijk tegenwoordig. Nette dames en heren die, voorgekookt door programma's op kunstacademies, op zeker moment hun kunstjes gaan vertonen, volgens de voorgeschreven route. Waar zijn de kunstenaars, zoals, de in een eerder item genoemde, "Klingsohr"? Ze zijn dun gezaaid. MIDAS PANDORA misschien? Bij de keuze van de aan te schaffen CD's heb ik me ook laten leiden door de transparante gitaarpartijen. Onlangs heb ik een telecaster aangeschaft (Squier, maar toch: "by Fender") Ik ben daar erg gelukkig mee. Het ding doet precies wat ik er van verwacht. Ooit, in mijn jeugd, had ik ook een gitaar, waar ik niet echt op kon spelen. Later ben ik bas gaan spelen in een reeks bandjes. Nu wilde ik weer eens wat anders en liet mijn blik weer op de gitaar vallen. Wat me meteen opviel, is dat ik nu, terwijl ik in de tussenliggende periode helemaal geen gitaar heb gespeeld, opeens veel beter speel. Ik begrijp veel meer en kan van alles wat ik nooit geoefend heb. Ben ik in de tussentijd periode intelligenter geworden, muzikaler, of komt het gewoon door het basspelen? In ieder gveval die muziek uit de jaren zestig, is simpel en doorzichtig genoeg om makkelijk te leren meespelen. Er wordt nauwelijks gebruik gemaakt van effectapparatuur en daardoor kun je beter horen wat ze doen. Ook waren de gitaristen destijds niet zo er op uit om razendsnel te spelen, zodat het makkelijker te volgen valt. Wat nog belangrijker is: ik vind hun benadering ook mooier, dan het latere gepiel. Een telecaster is het perfecte instrument voor die manier van spelen. Nu nog een abbonement bij de bieb, zodat ik bladmuziek kan kopieren. En hopelijk vind ik dan een paar mensen om mee samen te spelen. Liefst Bob Dylan enzo. Verder voel ik er ook wel iets voor om bas te spelen in een latin jazz cobootje. Dus wie wil er .....