Wintervoorbereidingen
Vanmorgen ben ik om half elf opgestaan. Dat is geen gewone luiheid. In de zomer sta ik gewoonlijk om acht uur op. Er is geen noodzaak om eerder op te staan, anders zou het net ze goed om zes of vier uur lukken. Dat ik nu pas om half elf wakker wordt, betekent dat ik voorzorgmaatregelen moet nemen voor de winter. Laat opstaan is een van de kenmerken van winterdepressie. de laatste jaren, heb ik onvoldoende aandacht aan die eerste tekenen geschonken, met als gevolg dat als de depressie dan in alle hevigheid toesloeg, het te laat was om er nog iets tegen te ondernemen. Iets ondernemen, betekent naar de huisarts gaan, een verwijsbrief halen en een afspraak maken bij Vijverdal voor een intake voor lichttherapie. Na verloop van tijd krijg ik dan een bericht dat ik een lichtbak kan gaan ophalen, waar ik dan ongeveer een week lang dagelijks gebruik van moet maken. Klinkt eenvoudig. Is het echter niet. Winterdepressie betekent oa dat je niet meer de deur uitgaat. Mijn huisarts is gevestigd in Nazareth, aan de andere kant van de stad. Op het moment dat ik onderhevig ben aan winterdepressie, zou hij wat dat betreft net zo goed aan de andere kant van de wereld kunnen zitten. Ik ben dan echt niet meer in staat om de bus te nemen en naar de andere kant van de stad te gaan. Het enige wat er dan opzit, is wachten tot de lente. Dat is nu een aantal keren gebeurd. Verleden jaar was het dan nog wel zo, dat ik enige begeleiding genoot door een of ander sukkel (Remy) van het Leger Des Heils. Die was echter niet in staat om A, te begrijpen wat het probleem was, B, de huisarts daarvan te overtuigen, C, bij nader navraag bleek Vijverdal de mededeling te doen dat "het hartje winter was en alle lichttherapielampen al gereserveerd".....! Probeer je zoveel stupiditeit voor te stellen! Zo'n huisarst moet toch snappen dat je iemand met een serieuze winterdepressie niet de hele stad moet gaan doorsturen! En zo'n instelling moet toch weten dat lichttherapielampen allemaal op hetzelfde moment nodig zijn! Over Remy zullen we het hier maar niet meer hebben, daar komt nog wel eens een appart stukje over. De grootste supiditeit is natuurlijk, dat het allemaal zo ingewikkeld moet. Een groot gedeelte van de bevolking lijdt jaarlijks aan een winterdepressie. Dan heb je dus lichttherapie nodig. Zou het dan niet handig zijn een aantal van die lampen op centrale voor het publiek toegankelijke plek, bijvoorbeeld Centre Ceramique, neer te zetten? Natuurlijk zou dat handig zijn. Het is té handig. Want in dat geval, zou er helemaal geen huisarst meer aan te pas komen en ook geen andere instellingen. Er zouden geen intakegesprekken meer gevoerd worden, geen verslagen getiept, etc,. Daar zou dus niemand meer iets aan verdienen. En volgens mij is dát nu juist het probleem. Want: Werk is niks, maar werk houden ... Er moet immers in dure auto's rondgereden worden, er moeten hypotheken betaald, drie keer per jaar op vakantie. Dit is dus exemplarisch voor wat er in Nederland, steeds meer aan scheelt. Ik zou met een vademecum van dertig delen kunnen volschrijven over dit soort absurditeiten. Niet alleen de banken zijn oplichters. Iedereen met een HABO-diploma of meer, flest de boel. Of is het echte onkunde en onozelheid? Tegen de muur met die lui! Ik begin sympathie te voelen voor Pol Pot. Enfin, de winter dus. Dit jaar probeer ik me voor te bereiden. Deze week ga ik naar de huisarts. Ook in andere opzichten bereidt ik me voor. Zo heb ik nu een abbonnement voor de bieb. De eerste boeken heb ik al geleend. Twee songbooks, een van de Beatles eentje van Bob Dylan. Daar kan ik dus een beetje mee klungelen. Leuk is dat er meteen een aantal gitaarakkoorden in voorkomen, die niet zo gebruikelijk zijn en die ik ook niet kende, maar die wel juist heel erg lekker klinken en precies die sfeef van de eerste Beatle-songs oproepen. Heerlijk! En dan lees ik nu Umberto Eco's "De Slinger van Foucault" twintig jaar na verschijningsdatum! Dat is dan weer typisch voor de armoede waarin ik leef. Ik smacht naar ervaringen en kennis, maar kan daar maar mondjesmaat aan tegenmoet komen. Al die boeken die er nog steeds op wachten door mij verslonden te worden. al die landen die nog bezocht moeten worden. Al die monden die ongekust gebleven zijn. Wat verder wel nuttig zou zijn, met de winter in aankomst, zijn wat hippe, warme kleren en een extra dekbed. Helaas gaat mijn geld nu vooral op aan zwemlessen en judo-lessen voor Sammie, mijn zoontje. Dat is dan toch nog net iets belangrijker. ik ben erg blij dat hij daar nu mee begonnen is en dat hij het leuk vindt. Het is de hoogste tijd dat hij aan buitenschoolse activiteiten buiteshuis gaat deelnemen, en vriendjes vindt. Daar komt bij dat het nu ook tijd word dat hij een evenwicht vindt tussen zijn voortdurende intellectuele belangstelling en lichamelijk activiteiten. Zwemmen is een goede manier om je één te voelen met het universum. Ik ben vooral blij, dat hij nu eindelijk zijn grootste passie: VECHTEN, kan uitoefenen. Hij is gek op Kungfu Panda en ander vechtfilms. En judo leert hem een heleboel, zoals op je beurt wachten, respect voor anderen, op een weloverwogen wijze vechten etc.. Het heeft me veel moeite gekost om zijn moeder er van te overtuigen dat zijn vechtlust geen agressie is, maar gewoon een natuurlijke behoefte voor jonge mannetjesdieren, zoals je dat ook ziet bij jongen honden, jonge leeuwen enz..