De Transportband van de Tijd
Ik bevind me op de transportband van de tijd en word gestaag getransporteerd in de richting van het deurtje, waarachter je het nieuwe jaar al ongeduldig en handewrijvend ziet staan. In het donker naast de band staan de dagen opgesteld in lange rijen, schuifelend in de tegenoverliggende richting. Het eind van de rij komt snel in zicht.
Ondertussen houd ik me staande met het lezen van Brusselmans en Garcia-Marquez. Brusselmans, de kampioen van de geschreven onzin.... Hoe houdt die man het vol, hoeveel boeken heeft hij al volgeschreven met kolder en verveling? Hij zei wel eens dat het schrijven zijn manier is om te overleven; ik kan me daar iets onder voorstellen. Ieder verstandig mens moet zich van tijd tot tijd wel bewust zijn van de absurditeit en klinklare onzin waar we dagelijks tot onze knieën in waden. Er over schrijven, levert tenminste nog iets tastbaars op, een boterham en erkenning van al die anderen die dagelijks richting BIG BANG schuifelen.