Pandora, Midas - Sjeng Haren, een muzikant.

Imponerend, doordrenkt van een dramatische schoonheid als die man in onze woonkamer of keuken stond en z'n blaasbalg het werk liet doen: WRAAABAPA, WRAAAMBAAO!!! De ruiten trilden uit de sponning, de kopjes en glazen rinkelden in de kasten, de houten vloer kreunde. Een basloopje, een virtuose intro en daar ontrolde de ene na de ander melodie zich in een symfonie van triolen en drieklanken. De ruimte was te klein voor dat geweld.

Daar stond ik dan als kleuter en ging volkomen op in een openbaring van klank en luchtdruk. Ongetwijfeld hebben deze momenten van schoonheid voorgoed een te volgen pad voor mij uitgezet, dat zich in de loop van mijn leven steeds verder heeft ingeslepen, totdat er geen verschil meer is tussen het pad, voertuig en berijder. Een richting, een pijl, een doel, alles versmolten.

Man en instrument, vent en vorm, alles een. Hoe klein ik toen ook was, duidelijk zag ik de grootsheid van deze mens en ook zijn drama. Gedrongen bonkig lichaam, kolenstof nog met zweet vermeng verkleefd in de kieren van het beestachtig gezicht, zweet, snot, tranen, alles was mogelijk. Die handen die aan de blaasblag trokken en duwden. De geur van zweet en veschraalt bier die altijd om hem heen hing. Die vingers die kwinten verwisselden voor tertsen en terug. De krachtige tenorstem die jodelend oversloeg en lachte en zong tegelijk. Sjeng Haren, ik ben je niet vergeten.

Tijdens de carnaval maakte hij deel uit van de tirolergroep van m'n ouders. Hij werd er voor betaald. Ook op m'n communiefeest ontbrak hij niet. The king of the world! Dat waren mooie tijden. Ik mocht de trekzak wel eens vasthouden en er op proberen te spelen. Jaar na jaar beloofden m'n ouders er een voor mij te kopen. Het kwam er nooit van, net zo min als die ponny, waar ze het steeds over hadden.

Vaak werd er over Sjeng gemopperd. Tijdens de carmavalstochten viel hij regelmatig in slaap tgv te veel bier en was dan niet meer wakker te krijgen. Soms vielen er harde woorden, maar toch was hij ieder jaar weer van de partij. Ik zie hem nog in onze keuken staan, halfdronken met de trekzak aan zijn riem, terwijl hij m'n moeder dingen in het oor wauwelde waar die van moest blozen.

Narmate ik ouder werd, kreeg ik meer te horen over Sjeng en begon iets te begrijpen van het drama van zijn leven. Verscheurd in een drievoudige spagaat van vrouw, gezin en het werk op de mijn, versus de muziek, versus de drank.

Sjeng was huisvader en al jarenlang getrouwd. Voor zijn vrouw en kinderen werkte hij, zoals zo velen, in de tredmolen van de mijn, ondergronds, dag in dag uit. Sjeng was muzikant en speelde dat z'n leven er af hing. Hij nam een aantal platen op bij de studio van Johnny Hoes en speeld verder bij elke gelegenheid, dat was z'n grote liefde, die veel jaloezie uitlokte. Sjeng was alcoholist, dat was z'n ellende. Eenzaam deed hij z'n plicht, met tegenzin, maar gaf niet op. Verbeten hield hij vast aan zijn instrument en speeld de sterrren van de hemel. En dan kwam ieder keer weer die aap die in z'n nek ging zitten en niet los liet, tot Sjeng er bij neerviel. Regelmatig lag Sjeng in de goot, veegde de kots uit z'n gezicht, stond op en ging naar de mijn om zijn sjiech te volbrengen, naar een communiefeest of bruiloft waar hij voor de muziek moest zorgen. Thuis kwam hij vaak dagenlang niet.

De tijd veranderde alles en ik ontgroeide een beetje het milieu van mijn ouders. En Sjeng? Op een dag hoorde ik dat hij dood was. De excacte toedracht is nooit helemaal boven tafel gekomen, maar het verhaal was dat hij na een een caféruzie met zijn fiets was aangereden, waarschijnlijk door dezelfde personen waar hij ook die ruzie mee had gehad.

Sjeng Haren. Je bent niet vergeten. Je was een fantastisch muzikant. Je bent een van de invloeden in mijn leven die mijn ogen hebben geopend voor de grootsheid en de kleine miezerigheid van het bestaan.