Poep en Pies
Poep en Pies
Bij mijn vertrek van huis had ik het gevoel eigenlijk te moeten poepen, maar de tijd ontbrak. Ik ging met de bus naar de lichttherapie en na afloop van die sessie realiseerde ik me opnieuw dat ik nodig moest. Er was niet meteen een bus terug, zodat ik besloot het eerste traject te lopen. Onderweg werd de druk alsmaar hoger. Uiteindelijk nij het station aangekomen nam ik de bus naar Daalhof. Natuurlijk duurde het allemaal extra lang: het lopen naar de flat, het wachten op de lift, langzaam, etage na etage omhoog kruipen. Wanhopig verlangde ik dan ook naar de verlossing. Snel lopend over de galerij, sleutel in het slot, druk op m'n anus, sprintje naar de wc, her en der kleren uittrekkend, plof...
Er gebeurde niets! Wel had ik het gevoel te zitten poepen, er kwam echter niks uit,..
Dit duurde een half uur. allengs kreeg ik het benauwder en benauwder. Het koude zweet brak me uit. Een oplossing leek het om m'n schoenen uit te trekken en ook de rest van mijn kleren. Nu nog fermer drukken,... Niks! Ik voelde dat er een flinke prop in m'n endeldarm zat en dat daarachter een grote massa zat te dringen. De prop echter zat onwrikbaar vast. Behoorlijk pijnlijk allemaal. Het zweet brak me uit en ik vroeg me af of ik de dokter moest bellen en wat ik dan moest zeggen tegen de assistente,..
Nu besloot ik het op eigen kracht te proberen en stak een vinger in mijn anus om poolshoogte te nemen van de situatie. Wat ik aantrof had de consistentie van chamotte-klei. Het koste enorm veel moeite om er een klein brokje van los te peuteren en naar buiten te wrikken. Het spul was taai als klei waar nog maar een heel klein beetje water in aanwezig was, donkerbruin, met gruis. Het plakte ongelooflijk en stonk uiteraard ook nog. Dat was dus de boosdoener. Het was evident dat dit spul niet vooruit te persen was. Mijn hele endeldarm zat vol en er was geen beweging in te krijgen, gewoon omdat de prop te groot en te stevig was om door normale darmbewegingen naar buiten te worden geperst.
Het was behoorlijk heikel. Een paar keer stond ik op en liep op en neer, in de hoop dat wat beweging iets zou bewerkstelligen, maar helaas, pindakaas! Ook een inderhaast gezette kop koffie, die ik zittend op de wc-pot consumeerde, bood geen uitkomst. Dus maar weer zitten en verder peuteren, Vinger naar binnen, voorzichtig omhoog steken, let op met je scherpe nagels! Vinger een beetje krom en een klein brokje van de chamotte losfriemelen. Naar buiten ermee, uitvoerig bestuderen, wegschieten in de wc en weer van voor af aan beginnen. Centimeter voor centimeter brak ik de blok beton af. al met al was ik zeker nog een half uur bezig met dit soort mijnbouwkundige verrichtingen toen ik merkte dat er iets in beweging kwam en het restandt van de prop losschoot, gevolgd door een kruiwagen van wat het meest leek op mooie, smeuige, varkenspoep. Wat een opluchting!
Dit gebeurde aan het begin van de winter, toen ik pas met de lichttherapie was begonnen. Ik begon dus aan het schrijven van het stukje, maar kwam er niet meer toe het af te maken. De bedoeling was om er een verhaal van te maken waarin ik uitvoerig in zou gaan op de veranderingen in het lichaam bij het ouder worden, problemen met poepen en piesen, de rol van voeding, armoede en nog het een en ander. Ook heb ik overwogen om het hele stuk nog eens opnieuw te schrijven, smeuiger, zodat het bruikbaar zou zijn als kort verhaal. Maar ja, dat komt dan nog wel eens. Ik kom er zeker op terug.