Onbezorgde vakantie in Indonesië
Een vriendin stuurde vanuit indonesie onderstaande mail. ik vind het zo'n schitterend verhaal dat ik het hier integraal plaats. Het zou eigenlijk herschreven moeten worden, dan zou het een prachtig kort verhaal opleveren. Dat is ook iets wat ik graag doe; op reis gaan en korte verhalen schrijven over wat ik beleef. Er gebeurt altijd wel iets bijzonders. Hoi Allemaal,
Nu ik hier op Bali, genietend op mijn balkon zit, met een laptop (geleend van me Amerikaanse buurvrouw).
Dacht ik dat het nu wel eens tijd werd een beetje te vertellen hoe de afgelopen weken zijn vergaan. Ik heb bewust niet zoveel verteld, omdat het niet zo is gegaan, dat ik dacht het zou gaan, en ik niet zielig wilde doen, me stoer en sterk hield tot het einde. De bedoeling was dat ik samen met Geertje op Hoga zou verblijven en heerlijk dacht te kunnen luieren, lezen, duiken snorkelen enz.
Maar het pakte allemaal anders uit, nl : Aangekomen op Makassar hoorde ik al snel dat Geertje niet met me mee zou reizen, maar twee weken later zou komen. Geertje had het erg druk met de verzorging van het kindje uit het waterzigeunerskamp(ong)die geopereerd was aan zijn hoofd, en in het ziekenhuis lag. Ik heb haar eventjes gesproken en dat was dat. Ik kreeg een zaklamp van haar ,want die had ik nodig zei ze. Ook kon ik niet in haa.r huisje logeren dat was onhandig, maar kreeg tegen betaling een luxe hut met faciliteiten.,dat was even slikken ,als ik dat geweten had was ik niet gekomen. Maar dacht het zal wel goed komen.
Gelukkig was er nog Jan die ook de verdere tickets en het Hotel bij aankomst voor me geregeld had. Hij was zo lief mij een paar dagen te huisvesten, en mijn aan te horen. Hij zei,: nee, Geertje is een lief mens alleen een beetje anders ,maar die hut is gewoon basic,ook waarschuwde hij mij voor meerdere dingen. De reis naar Hoga stond al vast, die was al betaald, dus besloot ik in mijn eentje verder te gaan, hopend toen nog wel dat Geertje over een aantal weken zou komen. Dus daar ging ik met me extra koffer met boeken voor 2 maanden. "ooh wat heb ik die koffer later vaak vervloekt"!
In ieder geval op naar Hoga, toen was ik nog zo "in de mood" te ontdekken, en erg nieuwschierig,ook met de gedachte hoe het was geweest op de Cookseilanden, een van mijn mooiste reizen toen, alweer een tijd geleden. mijn voorstelling was gelijk aan deze.. Ik ben dus vanaf het vliegveld van Macassar naar Bau Bau vertrokken. Daar viel het me al op dat de mensen steeds met mij op de foto wilde ik snapte er niets van, ik lachte maar een beetje en dacht grappig, ik lijk wel een bekende filmster.
Prachtig uitzicht vanuit het vliegtuigje zag allerlei eilandjes liggen, het mooie blauwe water er omheen, we vlogen laag, en ik kon het koraal zien,dus dat beloofd wat !
Efin het vliegtuigje landde en ik moest eruit, (dacht ik) ,iedereen ging eruit dus ik ook, maar nee hoor, toen ik die koffer eruit had, en over het vliegveld gelopen had en stond te wachten op de volgende vlucht, zei een meneer mij die Engels sprak, dat ik weer terug moest, shit..... ik weer over dat vliegveld in die hitte, en nog meer hitte, omdat zo'n motor van het vliegtuig ook nog de nodige hitte afgeeft, waar ik langs moest.
Maar ja, ik zat weer op me stoel helemaal bekaf en bezweet, maar weer ready to go, de stuwardes, die trut lachte maar een beetje, tja zij had tenslotte op mijn ticket gekeken maar snapte het waarschijnlijk niet!
Ik kwam aan op Bau Bau en werd opgepikt door Wia de vrouw die op Hoga mij verder zou helpen, ze is de kok, en manusje van alles. Ongeveer een half uurtje later kwamen we bij de boot aan, toen al dacht ik, jeeeee wat een armoede.
Nou daar lag de boot, een oude houten geval, en hoe kom je erop, ik zag nergens waar. Dus gewoon er opklauteren ,nou dan voel je je al zo raar bekeken, ook al vanwege die 2 rot koffers, (gratis entertainment )je ziet de mensen denken wat komt tie hier doen, en wat zit er in die koffers. Ooh kon ik maar even ontzichbaar zijn !. Het begon al gauw te stormen en te regen ja daar zit je dan, in die open boot met je koffers. Zijknat!. Eigenlijk moest ik er wel om lachen, om die hele situatie. Even dacht ik nog, ik ga hier verzuipen. De moter viel uit en bleef uitvallen ,en de boot werd stuurloos, ik zag de angst van de mensen op hun gezicht (de meeste kunnen niet zwemmen) Zo ook die van Wia maar gelukkig deed de moter het weer, maar toch, het was een ruwe zee. Het water kolkte over de boot.
Na 3 uur varen (normaal 2uur) kwamen we aan op Hoga. Het was inmiddels donker geworden, omdat er geen electriciteit was,(vandaar dat zaklampje) moest ik een beetje op de tast naar mijn hut. Zeiknat, bezweet en vies,wilde ik toch wel even douchen, en ik moest al een tijdje poepen, wat niet kon op die boot. Maar er was nog geen water,en de plee, zo goor en geen w.c papier, nou ja morgen zie ik wel verder ik ga maar slapen.
De regen kwam met bakken naar beneden" ongeloofelijk", ik heb wel eens eerder zo'n regenbui meegemaakt in Costa Rica maar toch je blijft je telkens weer verbazen dat zoiets mogelijk is.
Ik was te moe om te denken, en ben in slaap gevallen, ik werd om 4 uur wakker omdat ik opgevreten werd door de muskieten. Ik kwam er achter met me kleine zaklampje,dat de klamboe bovenaan op bepaalde plekken gescheurd was.
En zodoende die rotzakken me toch nog konden prikken en leegzuigen.
Later in de morgen werd ik luidkeels begroet door een vreselijke lelijke vies wijf met tieten zo groot als watermeloenen, (zo groot zie je ze zelden.) Ook miste ze een voortand, en in haar nek zat een zwarte rand van vuil, zo ook haar nagels, gatver..... haar vingers bruin van het roken, en een lach van een zeeolifant met kiespijn.(eigenlijk zag ze erook zo uit)
Ze vroeg wat ik hier kwam doen, en ben je helemaal alleen? schreeuwde ze, Ja trut dacht ik, mijn eerst indruk was: regelrecht uit een psychiatrische inrichting!
Hij die er niet was, omdat hij aan het duiken was, leek later op het eerste gezicht nog wel normaal, maar al gauw kwam ik er achter dat dit niet het geval was.
Al snel had ik in de gaten dat ik met en psychopaat van de bovenste plank te doen had.Hij had een paar ogen in zijn hoofd...... niet best, keek achterdochtig en agressief. Hij was alleen maar met zichzelf bezig , en wilde zoveel mogelijk duiken en met haar hield hij geen rekening . Ze was wel handig voor de sex, hoorde ik later van haar.,bah ik wilde er geen voorstelling van maken. Dat mens was bang voor alles, boten, water, ja noem maar op, waar niet voor. Hoe is het mogelijk dacht ik. De hele dag zat ze maar een beetje te zitten en te zuipen wachtend op haar mannetje, huilde nonstop,schreeuwde dan weer, en riep maar om Wia. Wat zielig voor Wia.
Maar ja 5 dagen nog en dan zijn ze weer weg dacht ik.
Ik had 2 flessen drinkwater gekregen, maar toen ik ziek werd kwam ik erachter dat het putwater was, die ze in de lege bronwaterflessen deden.Toen dacht ik jezus hoe ga ik dit volhouden, ik moet drinken,....dat er niet zoveel te eten is ala,..... maar drinken!. Wel stonden er een paar blikjes cola en voor de rest bier. Ik wilde gaan snorkelen maar ik mocht niet mee op de boot, dat was alleen voor de duiker "de psycho", ik dacht nou dan toch niet, misschien ook maar beter zo. Het strand lag bezaaid van allerlei rotzooi, voornamelijk plastic, tja de stroom stond al maanden deze kant op, hoorde ik.(de meeste mensen flinkeren alles in zee)Je wilt het niet weten wat ik allemaal tegen kwam, zelfs onderdelen van een motor en een magnetron.Zo vies wat jammer nou.,ik werd er niet vrolijker van. Ook op het waterdreef het vol van viezigheid,het zag er niet erg uitnodigend uit. Dacht, het zal best wel beter gaan ik moet even wennen Na regen komt zonneschijn msnde Jan nog, ik dacht oke dat is ook zo, het is even een cultuurschock maar het komt wel goed. De stortbuien kwamen weer.
Inmiddels had Geertje me gebeld en me verteld, dat het toch zeker nog een paar weken zou duren voordat ze kwam. Het kindje was nog erg ziek en kon niet weg.
Ze vroeg mij een oogje in het zeil te houden want die 3 vrouwen op het eiland moesten wel werken en ook de duikinstructeur kon wel eens dronken worden,....nou ja zeg!
De vrouwen moesten het strand schoonmaken en nog veel meer, ik dacht ja dqaaaaag daar ga ik echt niets van zeggen, dus het strand bleef vies.
Als je dan na 5 dagen regen, en je matras niet vochtig is, maar als een natte spons aanvoeld, en je inmiddels vernomen heb, dat het regenseizoen nog een maand gaat duren, ga je toch weer twijfelen..
Geertje had in Nederland gezegd, dat er stroom was op het eiland, maar wat ze er niet had bij verteld dat dat alleen maar in de maanden juni t/m augustus was, als de biologen er zijn, een kamp verderop.
Me telfoontje raakte ook al bijna leeg, nu juist..... nu ik me zo rot voelde, en zo eenzaam, ik wilde zo graag even met iemand praten. Op de valreep kreeg ik 2 lieve smsjes van Marente, dat ze graag met me wilde ruilen, nou graag!!!!
Het monster dronk ongeveer 12 liter water en 4 flessen bier van een 1 /2 liter per dag.( hoe kreeg ze het weg)
Ook deed ze filterkoffie in een mok lengde die aan met koud water en dronk dat zo op, goor gewoon. Als ze dat mengsel gulzig achterover sloeg, was haar mond bruin van de natte koffieprut ze sprak dan met open mond verschrikkelijk. Ze keek me aan, lahte weer luidkeels ....debiel, ik ben op een andere planeet beland dacht ik.
Hij die dan later in de middag terug kwam van duiken, zei niet zoveel, en als hij wat zei dan was het angstaanjagend, typische gedrag van een psychopaat, ik was op mijn hoede.Zij zo blij dat hij er weer was, babbelde vollop met volle mond keek zo naar binnen gatverdamme!!!! Ongeluk in de tunnel, zou Hans zeggen.
Voorzichtig en op me hoede was ik,hopend dat ik die dagen zonder trubbelingen zou door komen, het was een bom die zo kon ontploffen dat merkte ik wel.
Ook Wia kreeg het in de gaten, en ik voelde me toch wel verandwoordelijk om haar te helpen met die 2 randdebielen. Zij heeft het niet makkelijk gehad, Het monster maakte haar s'nacht namelijk steeds wakker om : o.a suiker,koffie,water en eten. Wat ik ook deed, om dat te voorkomen, ik gaf haar mijn banaan, rijst of ei mee(veel was er niet), voor de nacht, zorgde dat ze water en suiker had. Maar nee hoor, de volgende morgen hoorde ik van Wia dat ze haar weer had wakker gemaakt, (om weer wat anders.natuurlijk)Overdag zat madam weer te janken ,wachtend op haar psychopaatje, die haar dan weer negeerde of haar verrot schold en sloeg, wat een toestand!
Dag 3 vroeg ze om een boot, want ze wilde gaan shoppen op een ander eiland ... tuurlijk (lachen)wat dacht ze wel niet!.
Ze had sigaretten nodig, ze ademde zowat door een sigaret, dus ze was al gauw door haar vooraad sigaretten heen. Ze wilde perse gaan shoppen en ook een jurk kopen, en bleef maar zeuren, ik zag de angst alweer in de ogen van Wia.
Ik bedoel ook zij had op die boot moeten klauteren met haar angst voor water ( en boten en wat niet!) dus Wia zag het alweer gebeuren. Ik wilde net weer een poging wagen te gaan snorkelen, toen ik dat allemaal hoorde. Wia rende naar me toe, en ik begreep al gauw dat zij dat niet alleen aandurfde, met dat gestoord geval, in die nog kleinere boot.(soort uitgeholde boomstam) Uiteindelijk ben ik samen met Wia naar de overkant gegaan. Sigaretten/water/w.c papier en hoe is het mogelijk een jurk voor de dragonder gekocht (ik denk de enigste)
Het was triest op het marktje, er was niet veel, wat vis, wat fruit en wat kleding maar niet haar maat, we grapte wat want tja wat moet je met zo'n opdracht.
Komen we terug met die rotzooi, zei ze toen ze die jurk zag," oh wat mooi" ,bedankt, maar dan deze jurk in het wit graag. Ik dacht dat ik erin bleef. Ja lachen,ik zie er dan ook wel de humor weer van in. Zit ik hier op een eiland met 3 aardige vrouwen uit Indonesie, en er is jammer genoeg geen gesprek mogelijk, en waar ik wel mee kan praten zijn zo gek als een deur, daar wil ik niet eens mee praten. Achteraf paste ze de jurk toch niet, ja die tieten he.
Die avond weer een hoop geschreeuw en gehuil, (ging door merg en been) maar nu op het strand, wat nu weer ik wilde net gaan kijken met me lampje(was al donker) zei Wia: "no no!". Achteraf hoorde ik dat de bootsman al zijn geld had verzopen, en vergokt, zijn vrouw was daar niet zo blij mee. Dus 1 bootsman en kok minder op het eiland, het word al wat rustiger dacht ik.
Inmiddels had ik de volgende dag een hangmat gevonden en opgehangen, en dacht ik ga lezen, sluit me af, van dit geouwehoer en gezeik, ik wil er niets mee te maken hebben. Bij elke regel wat ik las, werd ik geprikt of er was er net eentje bezig om mij te gaan prikken, dus van lezen kwam niet veel ik kon me niet ontspannen wat een klote beesten. Ik hield ze in de gaten !!!!! de bloedzuigers.
Doodmoe word je ervan , me tube DEET was al voor de helft leeg (of vol, tis maar hoe je het bekijkt) en bedacht me, "dat ga ik niet lang zonder volhouden". Die gaan me langzaam aan leegzuigen tot bloedarmoede toe.! Zelfs de bewoners van het eiland konden me duidelijk maken, dat zij er ook moeite mee hadden, ook zij werden niet gespaard, dat zag ik wel.
Maar ja wat konden ze eraan doen zij hadden geen DEET..!
Die gekken hadden wel DEET, 3 flesjes hoorde ik,nog 1 dag te gaan en dan gingen ze naar huis, dus die willen vast wel 1 flesje aan mij verkopen. Nee hoor!!!! ,Ze hadden het echt nog nodig, "stik met je DEET" ,debielen dacht ik.
NOG 1 NACHTJE EN DAN ZIJN ZE OPGEROT!!!!!!!!!!!
Dezelfde avond voor vertek wilde ze afrekenen want de drank was niet in de reis inbegrepen.
Toen ging het bijna mis, toen de rekening onder ogen kwam, zei het monster ( die stiekem dronk als hij duiken was)dat ze nooit zoveel genuttigd hadden. Hij wilde wel even kortemetten met ze maken, en dat wijf maar schreeuwen, nee hoor dat klopt niet ik heb maar 6 biertjes en 6 cola op nou het waren er 31 .
Ik heb toen al mijn vaardigheden in de strijd moeten gooien en gebeden(en ik geloof niet eens) om deze rel niet te laten escaleren.( god als je bestaat a.u.b.............) Wia bleef voet bij stuk met die rekening, ja natuurlijk ze had ook gelijk, maar ja wat is verstandig!!!!!.Later hoorde ik van Geertje dat als de rekening niet klopt Wia dat uit eigen zak moet betalen. Achteraf begreep ik dan ook wel waarom ze zo volhoudend was,maar ja Het bier en cola werd betaald het water(putwater) gratis stond in de brochure zeiden ze, dus die moest eraf en geen fooi,dat heb ik dan maar later aan haar gegeven. En hier had ik dus mijn verdere verhaal staan ,maar is op een of andere reden verdwenen. Kuttie kuttie. Nou ik ga morgen wel verder ben nu te moe het is al 1.30 uur in de nacht en wil gaan slapen. tot morgen welterusten x