After Midnight
Hier zit ik dan. Midden in de nacht. Kan geen oog dicht krijgen. Het snot loopt van alle kanten uit mij hoofd. Hooikoorts. Er is ook altijd wat met mij godverdomme! Is de winterdepressie afgelopen heb je dat weer. Naast eenzaamheid, nekpijn, geldgebrek en alle andere trammelant. Straks heb ik een afspraak met een mevrouw van de SD op Werkplein aan de andere kant van de stad. Ik krijg 50 Euro voor sportkleren zodat ik bij een zogenaamd reïntegratiebedrijf kan gaan sporten. Inmiddels heb ik al een aardig deel van die 50 Euro verbruikt aan buskaartjes voor die afspraken aan de andere kant van de stad.
Morgen is het vader-bever weekend. Zie je het al voor je? Een slaapzaal vol mensen op luchtbedjes en één persoon die constant zijn neus ligt te snuiten en te kreunen, terwijl het snot alle kanten opvliegt? Dat scouting gebouwtje ligt natuurlijk aan de rand van een bos met allemaal berken. Ik wil dus helemaal niet! Maar Sammie praat al weken lang over niks anders, dus dat zal kost wat kost door moeten gaan. Ik zal hoe dan ook zijn pret bederven. Waarschijnlijk moeten ze me midden in de nacht met een ambulance afvoeren.
Eigenlijk zou ik naar de dokter moeten met die hooikoorts, maar uiteraard zit die aan wéér een andere kant van de stad en is het net weer vrijdag. Die assistente zal me willen afpoeieren naar een afspraak volgende week. Ondertussen ren ik de benen onder m'n lijf vandaan van de Zeeman naar de Wibra, naar de Kijkshop en de Lidl etc. om goedkope slaapzakken, luchtbedden, pyama's enzovoorts aan te schaffen. Natuurlijk werkte de pomp van een van de luchtbedden niet en moest ik weer terug. Ondertussen blijft dat snot maar uit m'n kop spuiten.
Net terwijl ik dit type, moet die stomme computer ongevraagd een update maken en slaat uit. Natuurlijk maakt hij geen automatische back-up en kan ik alles weer opnieuw typen.
En dan die KunstTour. Stel ik accepteer die plek aan de Holtmeulenstraat (stel dat zij mij überhaupt nog accepteren na die woedende mail die ik stuurde omdat ik niet voor de Timmerfabriek geselecteerd ben) heb ik daar dan iets aan? Als er tienduizend mensen de KunstTour bezoeken, dan gaan die alle tienduizend naar de Timmer fabriek en hooguit enkele honderden bezoeken nog een paar andere locaties. In de Holtmeulenstraat verwacht ik er maximaal enkele tientallen. En daarvoor moet ik dan met die schilderijen gaan slepen, transport regelen (en betalen). En daar zit je dan in een of ander kaal en leeg gebouw met nog een paar andere halvegaren. Af en toe steekt er iemand z'n hoofd om de hoek van de kamer , loopt in het gunstigste geval snel langs de schilderijen en verdwijnt weer. Tja.... Ik kan dan op m'n CV vermelden dat ik in 2010 heb deelgenomen aan de KunstTour.
Sinds ik een tijdje dakloos was en depressies kreeg heb ik tijdelijk woonbegeleiding door het Leger Des Heils. Ik begrijp die mensen niet. Ze worden door de overheid ingezet als dweilen. Ze dweilen overal waar de overheid de kraan van elende wijdopen heeft gezet. Elke morgen pakken ze welgemoed hun dweil op en beginnen te soppen. Om vijf uur 'savonds wringen ze hem een laatste keer uit, gaan naar hun knusse woning waar hun partner, kinderen en huisdieren al snorrend op hen wachten. De volgende dag staat er weer een emmer met een dweil, en daar gaan ze weer. Nooit vragen ze zich af of het effectief is wat ze doen. Nooit komt het bij hen op dat ze gebruikt worden om hun clienten voor de gek te houden. Zouden ze het echt niet weten? En maar dweilen. Daar zou ik eens uitgebreid bij stil moeten staan en eens een flink stuk over moeten bomen: De Hulpverleningsindustrie.