Pandora, Midas - A NEVER ENDING STORY!

Ik belde u om op korte termijn even overleg te voeren over het verloop van het reïntegratietraject. Helaas bent u pas beschikbaar voor een gesprek op 22 juli, niet lang voordat dit traject in de geplande vorm afloopt. Er zijn echter een aantal zaken die ik dringend met u wil bespreken en dat doe ik dus nu maar door middel van deze brief.

Medio 2009 vonden er een aantal gesprekken plaats tussen mij en mw Nicolaes, medewerker SD. Ik streef naar onafhankelijkheid, zowel economisch als in ander opzicht. Vanuit SD werd er aangeboden om te bekijken of er middels een reïntegratieproject een bijdrage kon worden geleverd om dit streven te bespoedigen en te faciliteren. Met mw Nicolaes is destijds overeengekomen dat het nuttig zou zijn als ik een reïntegratietraject zou gaan volgen. Gezien een aantal factoren bleek het raadzaam en meest haalbaar voor mij te streven naar een positie waarin ik als commercieel kunstenaar een zelfstandig inkomen zou kunnen verwerven. Gekeken werd dan ook of er een reïntegratiebedrijf was dat zich richt op ondersteuning van kunstenaars. Dit bleek er niet te zijn, althans niet te Maastricht.

Een ander aandachtspunt was mijn gezondheidstoestand. Aangezien deze me erg belemmert in mijn functioneren en derhalve dient te verbeteren eer er überhaupt een kans van slagen is voor wat betreft mijn economische activiteiten, lag het voor de hand om in eerste instantie uit te kijken naar een reïntegratiebedrijf dat hier wat aan kon doen. Gekozen werd voor ICM, omdat dit bedrijf een programma aanbiedt waarbij onder begeleiding van een fysiotherapeut gerichte lichaamsoefeningen worden gedaan teneinde de lichamelijke conditie te verbeteren en eventuele klachten te verminderen.

Er vond een gesprek plaats met de heer Prince, waarin deze de werkwijze bij ICM met mij besprak, en een kleine rondleiding gaf. Ik had het gevoel dat ICM wellicht een bijdrage zou kunnen leveren aan het verbeteren van mijn lichamelijke toestand. Besloten werd met elkaar in zee te gaan een een aanvraag hiertoe bij SD in te dienen.

Terloops kwam hier ook het gegeven ter sprake dat er bij ICM de mogelijkheid bestond een psychologe te consulteren. Ik heb in mijn leven een zeer ruime ervaring opgedaan met psychologen en heb niet veel op met deze zeer overschatte beroepsgroep. Voor mezelf heb ik in ieder geval niet het gevoel dat een psycholoog veel voor me zou kunnen betekenen. Dit heb ik de heer Prince ook medegedeeld. Het aanbod bleef een beetje in de lucht hangen met formuleringen als: "We kunnen zien of ze iets voor je kan doen, of niet".

Er verstreek geruime tijd eer ik weer voor een vervolgafspraak bij ICM terecht kon. Deze keer vond er een gesprek en onderzoek plaats met en door de heer Klerken, fysiek trainer en arbeidsdeskundige. Ik had er alle vertrouwen in dat ik met de hr Klerken zaken kon doen en dat deze op de juiste wijze met mijn lichamelijk welbevinden aan de gang zou gaan. Ook hier werd weer de mogelijkheid aangedragen van het consulteren van de psychologe. En ook hier maakte ik mijn mening kenbaar en was de conclusie weer: "Nou, ja, misschien wèl 'ns proberen, misschien ook helemaal niet.

Uiteindelijk vond er een gesprek plaats met de psychologe zelf. Onbevangen ben ik hier ingestapt, vastbesloten het een kans te geven. Zou mevrouw .... iets te bieden hebben waar ik iets aan zou hebben, dan zou het tijdens dit gesprek moeten blijken. Ik vertelde haar in het kort wie ik ben, wat ik doe, hoe mijn leven verlopen is. Ook haar vertelde ik hoe ik denk over interventie door psychologen. Ik kreeg en passant de mogelijkheid kennis te maken met de belevingswereld van mevrouw... en had het sterke gevoel dat er geen match was. Overigens vertelde mevrouw bijna niets over zichzelf en over wat haar product dan wel was. Ergens in de loop van dit gesprek heb ik waarschijnlijk wel de intentie uitgesproken een poging met haar te willen wagen, dit kwam echter op losse schroeven te staan toen in het verdere verloop bleek dat er geen 'inhoud' was waar we het over eens werden en waarvan we beiden vonden dat het zinvol zou zijn om er over te praten. Ik wijt dit aan het feit dat mevrouw te weinig affiniteit heeft met mij en ik merkte dat we te zeer langs elkaar heen praatten. De conclusie van het gesprek was dat zowel ik als mevrouw ... uitspraken dat er niet veel kans was dat ze veel voor me zou kunnen betekenen. Ik zou er volgens haar nog eens over moeten denken.

Misschien had ik op dat moment keihard aan de bel moeten trekken, misschien geloofde ik op dat moment zelf nog wel dat het eventueel mogelijk was dat een vervolggesprek zin zou hebben, misschien wilde ik gewoon te aardig zijn. Misschien klampte mevrouw zich vast aan ieder sprankje hoop dat er nog iets aan me te verdienen zou vallen. Ik weet het niet. Duidelijk is in ieder geval dat een dergelijke eerste aftasting behoorlijk verwarrendd kan zijn en dat je niet steeds direct definitieve afspraken kunt maken. Je moet er een nachtje over kunnen slapen en je intuïtie haar werk laten doen eer je een definitief besluit kunt nemen. Een psycholoog zou dat moeten weten. In de daaropvolgende dagen ben ik steeds meer gaan tweifelen aan het nut van haar bemoeienis om me uiteindelijk te realiseren dat dit nut er doodgewoon niet was.

Ik werd door u uitgenodigd om het trajectplan te komen tekenen. Iets wat ik als min of meer een formaliteit beschouwde, alles was immers al besproken. Had u het belangrijk gevonden dat ik het uitvoerig zou bestuderen, dan had u het me wel enige dagen ter inzage toegestuurd. Veel tijd om het trajectplan te lezen had ik dus niet en ik nam het globaal even door. Ik zag dat er een regel was opgenomen over dat "het op psychosociaal gebied belangrijk is dat de cliënt eigen doelstellingen kan formuleren". Iets waar je dus alle kanten mee op kunt.

Verder zag ik dat er een psychosociale training in het plan was opgenomen, ging er echter van uit dat, uitgaande van de diverse gesprekken die hierover hadden plaatsgevonden dit hooguit facultatief bedoeld kon zijn, dat er rekening gehouden zou worden met mijn gevoelens en in het alleruiterste geval enkele gesprekken zou behelzen. Over inhoud, duur en omvang van dit psychosociale traject werd niet gerept.

Verder lezend viel ik over de passage waarin mevrouw ... haar verslag doet van de intake. De wijze waarop ze mij beschrijft, kwam maar zeer ten dele overeen met de manier waarop ik mezelf ervaar en ik vond haar formuleringen op z'n minst ongelukkig en getuigen van een bepaalde wijze van tegen mensen aankijken, die een zekere beroepsdeformatie en tunnelvisie aan het licht brengen. Er bleek ook duidelijk uit dat ze niet veel begrepen had van wat ik haar had verteld. Reden voor mij om op dat moment nogmaals te denken: "Dit wordt niks!" Papier is geduldig en ik heb in de loop van mijn leven al heel wat verslagen onder ogen gezien. Ik heb nog nooit een verslag gezien, dat niet bulkte van de misverstanden, verdraaiingen en onduidelijkheden, enz. en weet dat het geen zin heeft om daar veel aandacht aan te besteden. Verslagen zijn uiteindelijk bedoeld voor de archiefkast en papiervernietiger. Ik begreep dat ik weer in een valkuil was gestapt waar ik al eerder kennis mee gemaakt had en dat ik dit keer anders moest handelen. Beter ten halve gekeerd, dan helemaal verdwaald!

Groot was mijn verbazing toen enkele dagen na de ondertekening van het trajectplan er opeens een telefoontje was van de secretaresse van ICM met de mededeling dat mevrouw ... tien afspraken met me wilde inplannen en of ik diezelfde middag maar vast kon beginnen? Ik dacht: "Hoho, hier heeft iemand de kassa geroken!' en sowiso houd ik niet van dit soort "overvallen".Ik deelde de secretaresse dus mee dat dat me niet zo'n goed idee leek.

Mocht ik ooit overwogen hebben om mijn wel en wee met mevrouw ... te bespreken, nu was zelfs de vaagste kans hierop verstreken. Bij mijn eerstvolgende gesprek met de heer Klerken, maakte ik deze deelgenoot van mijn twijfels betreffende mevrouw ... en legde hem uit de ik het belangrijk vond dat bij een relatie met een psycholoog er op z'n minst een soort fluïdum moet bestaan, dat ik dat hier totaal niet ervoer, integendeel er eerder sprake was van een hele dikke plank en dat in het gesprek dat ik met mevrouw .... had gehad in het geheel niet gebleken was wat zij mij nou uiteindelijk te bieden had. Ik wees hem op de gewraakte passage in het trajectplan en deelde hem mee dat ik niks zag in een verder contact met deze mevrouw. De heer Klerken drong er op aan dat ik op z'n minst nóg één gesprek met mevrouw .. zou aangaan. Hoewel ik hier in het geheel het nut niet van inzag, mevrouw heeft haar kansen wat mij betreft wel gehad, zag ik me voor de goede verstandhouding genoodzaakt hier in toe te stemmen.

Op zeker moment nam de fysieke training een aanvang wat door mij best als aangenaam en nuttig werd ervaren. Na enkele weken lichte training bemerkte ik reeds een opmerkelijke verlichting van de zure pijn en spanning tussen mijn schouderbladen, mijn schoudersgewrichten zelf werden (binnen hun blijvende beperking) iets beweeglijker en groot was mijn vreugde toen zelfs de voortdurende pijn in mijn nek, plotseling voor de duur van enkele dagen helemaal afwezig was. Helaas is dit laatste effect ondertussen weer ten dele verdwenen. Wèl is er nu sinds enige tijd weer sprake van pijn in mijn heup, een pijn waar ik jarenlang geen last van heb gehad. Of dit toevallig is of samenhangt met de training, kan ik niet zeggen. Verder ervaar ik de training als prettig evenals de contacten met de heer Klerken, de heer Prince en andere trainingsdeelnemers.

Onderwijl bleef de psychosociale kwestie als een zwarte wolk boven mijn hoofd hangen. Af en toe zag ik mevrouw ... vanaf een afstand in haar doen en laten en mijn weerzin nam alleen nog maar toe. A: Ik heb geen psychosociale hulpvraag, althans, er is wat mij betreft maar een expert betreffende mijn problematiek en dat ben ik. Op deelgebieden zouden eventueel deskundigen van nut kunnen zijn, dit is echter zéér specifiek. B: mevrouw .... is de laatste waarvan ik het idee heb, daar zou ik iets mee kunnen. C: psychologen zijn niet gratis, dus een beetje vrijblijvend kennismaken, is geen optie.

Bij ICM hing een aankondiging over dat er de mogelijkheid bestond om deel te nemen aan een workshop stressmanagement. Omdat ik op sommige leefgebieden wel veel stress ervaar, omdat ik zowel naar SD als naar ICM een blijk wilde geven van goede wil en ik dacht dit is tenminste iets concreets, meldde ik bij de heer Klerken dat ik daar eventueel wel aan zou willen deelnemen en dat me dit in ieder geval een betere optie leek dan vage verkennende gesprekken voeren met een mevrouw die in een totaal andere wereld leeft als ik. De heer Klerken zou het aanhanging maken bij zowel de heer Prince als bij u.

Enkele dagen geleden viel de beslissing betreffende de financiële afhandeling van het reïntegratietraject in de bus. Mijn mening over reïntegratie in het algemeen en de belachelijk hoge kosten die hieraan verbonden zijn, zult u wellicht kennen, anders in ieder geval vermoeden, desondanks viel de mededeling van de hoogte van het bedrag mij erg zwaar op de maag. In het kort komt mijn mening er op neer dat het een schande is dat zo'n grote bedragen, die (in ieder geval in naam) bedoeld zijn om de elende van de zwakste personen in de samenleving enigzins te verlichten, klakkeloos worden doorgesluist naar diegenen die het sowiso al heel wat breder hebben en liefst met zo weinig mogelijk rendement voor de ontvanger van die "hulp". Enfin, u bent zelf een intelligente persoon, daar hoeven we niet verder over te discussieren.

Direct die zelfde dag werd ik door de heer Klerken aangesproken, die mij wist te vertellen dat hij contact had gehad met u betreffende mijn voorstel over de workshop stressmanagement. Hij zei dat u dit geen goed idee had gevonden omdat er al was overeengekomen dat er een aantal gesprekken zou plaatsvinden met mevouw .... Vooral ook omdat daar al voor betaald zou zijn.

Natuurlijk vraag ik mij dan een aantal zaken af. In de eerste plaats vind ik het uiteraard vreemd dat er al betaald is voor iets dat niet eens duidelijk is afgesproken en waarvan ik van meet af aan steeds heb aangegeven dat het nut me twijfelachtig lijkt. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat dit niet zozeer uw woorden waren, maar de interpretatie die ICM door de mond van de heer Klerken hier aan gaf.

Zelfs al zou er met u iets dergelijks zijn afgesproken omdat u in de veronderstelling was dat dit hetgeen was wat er tussen mij en ICM was overeengekomen, dan is dit een vergissing en zie ik niet waarom er niet op terug gekomen kan worden. Er is op psychosociaal gebied nog niets geleverd, er zijn geen voorraden aangeleg, geen grondstoffen verspild. ICM hoopt waarschijnlijk op een goede verstandhouding met SD en zal dus bij aandringen beslist inbinden. Zo niet, dan moeten ze maar eens aantonen waar en wanneer er de afspraak is gemaakt dat er tien gesprekken zouden plaatsvinden.

De heer Klerken drong er op aan dat ik alsnog op z'n minst één gesprek met mevrouw .. zou aangaan en daartoe een afspraak met haar zou plannen. Ondanks mijn bedenkingen, toonde ik nogmaals mijn goede wil en begaf mijn naar de werkruimte van mevrouw ... om samen een datum te prikken. Mevrouw ... verkeerde in de veronderstelling dat dit gesprek vooral zou gaan over "dat ik nog enkele vragen had over haar formuleringen in het het trajectplan." Ik maakte haar duidelijk dat, hoewel zij daartoe al ruimschoots de gelegenheid had gehad, ik van haar verwachtte dat ze me bij die gelegenheid uitvoerig en gedetailleerd uit de doeken zou moeten doen wat zij mij te bieden had en dat ik er van overtuigd was dat we er niet uit zouden komen.

Mevrouw reageerde met: "Ik hoef me niet te verkopen." Reden voor mij om te denken: "Omdat je denkt het geld al in je zak te hebben." Ze vertelde verder dat ik had aangegeven iets aan stressmanagement te willen doen en dat zij de aangewezen persoon was om dat aan te bieden. Ik ben er niet verder op ingegaan, maar een van de zaken die evident zijn, is dat ik wèl wil deelnemen aan een goedkope efficiënte kortdurende groepsinstructie betreffende stressmanagement, er echter in totaal niks voor voel om met een dure (en in mijn ogen ook nog eens incompetente, maar dit terzijde, psycholoog), een lange reeks langdurige één op één sessies te voeren over dit zelfde onderwerp. Ik vind het al erg genoeg dat er zoveel betaald wordt voor de fitness, terwijl ik in feite hetzelfde product elders voor pakweg tweehonderd euro ook had kunnen inkopen. Maar dat is tenminste iets wat in ieder geval nog in beperkte mate vrucht afwerpt.

Ik heb over dit alles nu nog enige dagen nagedacht om het te laten bezinken en uiteindelijk besloten mevrouw ... tijdens het geplande gesprek duidelijk te maken dat ik beslist niet van plan ben om met haar in zee te gaan om precies die redenen die ik hierboven uit de doeken heb gedaan. Ik voel er in het geheel niets voor. Afgezien van een financiële motivatie, begrijp ik ook niet waarom mevrouw ... en ICM mij persé een dergelijk onzalig plan door de strot willen duwen. Ik ben van mening dat ICM te krampachtig probeert vast te houden aan een vermeende opdracht en zich te weinig afvraagt welke baat ik daar van zou hebben.

Ik vind dit te meer jammer omdat ik vermoed dat dit de op zich goede verstandhouding tussen mij en de heren Klerken en Prince enigszins onder druk zal zetten. Ik vind het ook erg dat ik dit op mijn leeftijd nog allemaal moet ondergaan alsof ik een onmondige baby ben en dat ik genoodzaakt ben om dit soort uitvoerige epistels te produceren om me zelf te verantwoorden, waar een eenvoudig "Nee, dank u!" zou moeten volstaan.

Wel zou ik graag enige coaching toejuichen. Maar dan door een persoon waarmee het meteen klikt, een persoon met uitvoerige commerciele ervaring op mijn vakgebied en ervaring met kunstenaars. Iemand waarbij ìk centraal sta en niet mijn reïntegratiebudget.

Dit zijn mijn bevindingen tot nu toe. Ik kan er niet meer van maken en verwacht dat u ICM terugfluit.

Met vriendelijke groet,

MIDAS PANDORA