Modern Times 1
In het weekend komt Sammie. Ik deed alvast boodschappen. Hij is dol op yoghurt en ik stond dan ook bij het zuivelvak, waar ik bedacht dat hij ook maar eens met andere soorten zuiveltoetjes moest kennismaken, zoals griesmeelpudding. Dat kende hij vast nog niet. Om teleurstellingen te voorkomen als hij het toch niet zou lusten, besloot ik ook nog maar iets anders te pakken: Caramelvla met slagroom. Het zat in kuipjes die in groepjes van zes in een verpakking zaten. Bij het oppakken van de verpakking viel er een kuipje uit, "pats" op de grond, kapot! De caramelvla in een abstract-expresionistisch patroon over de tegelvloer. "Shit", dacht ik en wilde de verpakking nog eens aan een onderzoek onderwerpen toe er verdomme weer een kuipje uitviel Ook deze keer weer "pets" op de grond. Ik keek om mee heen of er een winkelbediende in de buurt was die ik zou kunnen waarschuwen. Maar nee, niemand in de buurt. Ergernis. Ik bedacht dat de kuipjes zomaar vanzelf uit de verpakking waren gevallen, niet een keer maar twee keer. Dat was dus geen toeval, die verpakkingen deugden niet, waarschijnlijk deugde de hele partij niet. Die spetters op de vloer hadden ook op mijn kleren kunnen terechtkomen of, nog erger als ik het zaakje gekocht had, wat ik eigenlijk van plan was geweest, en het was niet in de winkel uit elkaar gevallen, maar bij mij thuis dan had ik dus betaald voor iets wat ik niet meer zou kunnen consumeren en bovendien ook nog de rommel op moeten ruimen. En dan was er ook nog niet eens een winkelbediende. Ik voelde er niks voor om de hele winkel te gaan doorstruinen op zoek naar iemand waar ik het voorval zou kunnen melden en bij de kassa stonden lange rijen, dat was ook green optie. Ik besloot het maar te laten zoals het was. Bij het beleg kon ik maar geen keuze maken uit diverse soorten salami en de oude kaas was nergens te vinden. Toen stond 'ie dus plotseling achter me: "Meneer u heeft daar iets laten vallen, had u dat niet even kunnen doorgeven?" Zo'n sneuzeltje, net achtien of twintig en dan denken dat 'ie Midas Pandora zo maar de les kon lezen? Ik legde hem uit dat ik niks had laten vallen, dat die dingen vanzelf uit de verpakking waren gevallen. "Ja, maar u had de verpakking in uw handen!" Ik bleef maar proberen hem duidelijk te maken dat ik niet verantwoordelijk was als er iets uit een ondeugdelijke verpakking valt, integendeel dat ik als consument helemaal niet met ondeugdelijke verpakkingen geconfronteerd wenste te worden. Hij bleef maar herhalen dat ik hem had moeten waarschuwen, "Stel je voor dat er iemand over gevallen was!" Er ontstond een oploopje en ik had er genoeg van en verwijderde me, met de mededeling dat hij er niet zo over moest doorzeuren, van de plaats des onheils. In het weglopen zag ik nog een bejaarde die hem bemoedigend op de schouder klopte. Weer enige tijd later, ik stond ondertussen voor de keuze tussen varkenshaas en minute-steaks hoorde ik hem in de verte nog krakelen tegen zijn collega: "Ja, ik vind het belachelijk! Iedereen vond dat ik gelijk had. Die lui doen gewoon waar ze zin in hebben. Stel je voor dat er iemand over gevallen was!" Wat me aan dit voorval nog het meest stoorde was dat ik er nog minstens een dag over bleef malen. Het bleef maar door m'n hersens spoken. Vooral dat ik niet in staat was geweest hem mijn standpunt duidelijk te maken en me zelfs kwaad had laten maken. Natuurlijk zou het netjes van me geweest zijn als ik iemand gewaarschud had, maar ik werk niet voor de ...... en ben daar niet toe verplicht, toch...? Gisteren zat 'ie bij de kassa toen ik m'n boodschappen op de band zette. Hij wachtte tot alles er op stond en zei toen: "Meneer, ik ben gesloten." Ik wees hem er op dat er geen bordje met "gesloten" op de band stond, maar dat wimpelde hij af met: "Ik heb geen bordjes!" Ach ja ...