Ja, we zijn gelukkig!
Ceramiek
Jellie bracht de winter door op Bali. Ik paste ondertussen in Gulpen op haar huis en hondje Bobbie. Als je Gulpen leest, denk je natuurlijk aan het dorp, maar de boerderij waar Jellie een gedeelte van heeft gehuurt, ligt wel erg ver van het dorp, in the middle of nowhere. En dat heb ik geweten!
Toch heb ik er geen spijt van. De tijd heb ik nuttig besteed met het vervaardigen van ceramiek en ook op de gitaar ben ik met flinke sprongen vooruit gegaan. Ik heb in die tijd ook nog een aantal leuke mensen ontmoet. Inmiddels is Jellie weer terug en ben ik weer in Maastricht. Er staat een flinke hoeveelheid ceramiek van mijn hand.
Ik ben blij nu ook met ceramiek in de weer te zijn. Het haalt me uit de impasse waar ik wel een beetje in zat. Bovendien is het ook weer een manier om aan de weg te timmeren. Schilderijen, als ze een beetje prijzig zijn, verkoop je moeilijk op kunstmarkten. Dan kom je niet uit de kosten. Maar kleine ceramiekwerkjes, dat zal een stuk makkelijker gaan. En zo kan ik dus m'n gezicht vaker laten zien en meer onder de mensen komen. Maar vooral: De ceramiek is ook erg leuk. Natuurlijk heb ik vooral veel "Gevangenen"gemaakt, dat is toch mijn handelsmerk. Maar ter zijner tijd komt er natuurlijk ook ander werk. Ik heb veel inspiratie.
Maarten, die ik meer dan dertig jaar niet gezien had, dook ook weer op en wil me best wat helpen met allerlei zaken zoals het transport naar de markten, het benaderen van galeriehouders in Duitsland, het maken van filmpjes en foto's over MIDAS PANDORA, etc.. Wie weet waar het allemaal toe leidt?
Dus: Zijn we gelukkig? Ja, we zijn gelukkig!