Verlangen
Lente. Ik slenter door het Jekerkwartier, waar ooit een jongere ik woonde, in een ongecompliceerde tijd, toen de stad nog op een dorp leek en ik nog zonder nekpijn was. Daarna door het centrum, een frietje bij Reitz, mooie jonge vrouwen, de etalages van winkels vol vlotte colbertjes die mij prima zouden staan, De Sleghte en andere boekenzaken tot de nok gevuld met ongelezen boeken, m'n hoofd bij verre reizen en overal die Sirene die roept. Ondertussen is de Tefaf er weer. Andere kunstenaars, kunstenaars met de juiste relaties vullen de etalage's van de stad met hun werk. Waar is Midas Pandora? Anschluss. Dat is waar het aan ontbreekt. Ik kan wel honderden, duizenden schilderijen maken, maar als ze als een blok om mijn nek blijven hangen, geen kopers vinden, niet hun eigen leven beginnen, dan is er weing animo. Niet echt die drang van: "Kom, de voorraad raakt op, ik moet weer eens aan het werk!" En afleiding, gezelschap, heb ik toch ook nodig. Komt toch langzaam op gang. Langzaam maar zeker zal er verandering komen. Ik heb nu toch weer een paar vrienden. John met het wandelklubje. En Jellie en Huub die me toch maar mooi helpen met de keramiek. Met Maarten ben ik begonnen aan het project Fifty Songs in One Year! We gaan een tijd samen spelen met de bedoeling iedere week één nummer in te studeren. Wat rootsdingen, country, folk, blues etc. Ik als slaggitarist en hij op de bas. Ik heb vaak genoeg bas gespeeld en wil nu wel eens wat anders. Finger picking ga ik mee door, doe ik voorlopig in m'n eentje, kan ik later integreren. Door er slaggitaar bij te doen ontwikkel ik me ook in de breedte. En voor Maarten is bassen leuk om er bij te doen, gewoon ongecompliceerd muziek maken. We moeten wel een plekje vinden om te repeteren. Hier op de flat, dat zal niet lang goed gaan. Zeker niet als we er ook nog andere mensen bij gaan betrekken, iemand op cajon bijvoorbeeld of zang, mondharmonica enz.. Drie en een half jaar woon ik hier nu op de Veliahof, De Hel Van Daalhof. Tijd om te vertrekken. Dat zal toch niet zo een twee drie gebeuren. Wat een elende is dat toch, zo'n flatgebouw. Wat heb ik hier niet al allemaal meegemaakt.Meer branden dan je op één hand kunt tellen, constant geluid, herrie, nachtelijk lawaai, blaffende honden. Verleden jaar nog de constante dreiging van m'n chizofrene buurvrouw. Ja, hoogste tijd om naar wat anders om te gaan zien. Hopelijk is er dit jaar genoeg geld om eens een paar dagen met Sammie op een kamping te gaan zitten, bijvoorbeeld in Zeeland. En mischien kan ik in het najaar een paar weekjes naar Portugal. voorlopig zou ik dan tevreden zijn. maar iets moet er in ieder geval gebeuren!