Brief aan het reïntegratiebedrijf
Hallo Gaston,
Natuurlijk hoop ik dat je een fijne vakantie hebt gehad. Omdat ik iedereen een fijne vakantie gun èn omdat je dan hopelijk goed uitgerust bent om weer hard voor mij aan het werk te gaan. Echt hard, harder dan tot nu toe.
Zo valt mij op dat er een afspraak was dat we om de drie à vier weken contact zouden hebben. Daar zat ik dus op te wachten, toen ik op het einde van week vier een mailtje ontving van je collega, waarin stond dat je met vakantie was en pas over een week (volgens mijn berekening de zesde week na onze laatste ontmoeting), terug bent en dan zult bellen voor een vervolgafspraak.
Jou zal het opvallen dat er een mailtje van mijn hand in je postbox zit met de titel: "in perspectief". De inhoud van dat mailtje is ook op mijn blog te lezen onder de titel: "armoede". Dat ik het voor jou heb hernoemd, is omdat ik wil dat je dit verhaal ziet als het perspectief waarin je de vierduizend euro moet zien, die de SD betaalt voor mijn reïntegratie.
Vierduizend euro is in mijn ogen een astronomisch bedrag. In de reïntegratieovereenkomst die je destijds hebt opgesteld, stel je dat ik in mijn leven niet veel concreets heb ondernomen. Uiteraard ben ik het met deze stelling niet eens. Maar, een van de dingen die ik in mijn leven in ieder geval wel heb "ondernomen", is dat ik op m''n zestiende werkte bij een wegenbouwfirma en daar oa tot taak had dagelijks een aantal vrachtwagens met bakstenen handmatig te lossen. Gewoon een rijtje stenen tussen je handen klemmen, van de wagen tillen en op een stapel leggen, tot de wagen leeg was, en dan de volgende wagen, etc.. Ik kan me ook nog erg goed herinneren dat ik op m''n zevenveertigste als flexwerker (mooie naam voor een smerig spelletje) op een productie-afdeling bij de Mora terecht kwam en dan, als de productielijn niet naar behoren werkte, vaak hele diensten grote zakken moest vullen met hardbevroren kroketten, die zakken razendsnel op een karretje gooien, met het volle karretje naar een verderopgelegen vriescel rennen, het karretje daar deponeren en met een nieuw karretje terugrennen en het hele circusnummer weer opnieuw opvoeren. Dit zijn maar een paar willekeurige zaken die ik in mijn leven heb "ondernomen". Dat ik nu continue pijn in m''n nek heb, zal daar ongetwijfeld wel iets mee te maken hebben, maar waar het me nu om gaat is dat er heel wat vrachtwagens met bakstenen door mijn handen moesten gaan en heel wat zakken kroketten om daar een bedrag van vierduizend euro aan over te houden. Voor zover ik weet heb ik zelf nooit van mijn leven een dergelijk bedrag tegelijk in mijn handen gehad. Des te meer raakt me dit omdat er verleden jaar ook al een reïntegratiebedrijf aan de haal is gegaan met een soortgelijk bedrag, zonder dat dit mij ook maar iets heeft opgeleverd. Heb je enig idee waar ik nu zou staan als ik dit soort bedragen zelf vrijelijk zou kunnen inzetten in het rendabel maken van mijn onderneming? Heb je enig idee, hoezeer de kwaliteit van leven voor mij of mijn zoontje zou toenemen als ik het daarvoor zou kunnen inzetten?
Je zult nu denken: "Wat krijgen we nou? Een reïntegratieklant die zich druk maakt over zijn budget of gemiste afspraken?" Je zult gewend zijn aan klanten die zo''n reïntegratietraject leidzaam ondergaan en al lang blij zijn als ze niet al te vaak worden lastiggevallen. Iedereen weet immers dat reïntegratie een kafka-eske klucht is en dat je vooral gewoon moet "meespelen". Dan is iedereen tevreden. (Dat over dat "meespelen" zijn niet mijn woorden. Ik heb het lettterlijk zo gehoord, uit de mond van diverse "reïntegratiedeskundigen".)
Maar je hebt nu te maken met MIDAS PANDORA. MIDAS PANDORA is ondernemer en een ondernemer verwacht dat een investering een veelvoud van het geïnvesteerde bedrag oplevert. MIDAS PANDORA is een bedrijf. Een bedrijf is, zoals je wel weet, gericht op winstmaximalisatie. Welliswaar is die vierduizend euro niet door mij persoonlijk geïnvesteerd, maar het bedrijf MIDAS PANDORA maakt gebruik van een subsidie die de overheid beschikbaar stelt. En, net zo min als je welke willekeurige andere subsidie over de balk gooit, net zo min wil ik deze subsidie verkwanselen. Bovendien leen ik me niet voor het meespelen in kluchten, daarvoor is mijn tijd te kostbaar.
Begrijp me niet verkeerd. Je bent vast een aardige gast. Maar ik denk dat je door het gemak waarin er in jou brance geld wordt verdiend misschien een beetje beroepsblind en verwend bent geraakt. Vandaar dan ook mijn verzoek: Bekijk het eens van mijn kant.
Een ander kwestie die mij zorgen baart is het feit dat je niet erg veel van de commerciele kunstpraktijk afweet. Dat heb je ook ridderlijk toegegeven en ik heb er toch mee ingstemd met je in zee te gaan, omdat ik het gevoel heb dat je wel je best wilt doen. Maar dat moet je dan wel doen. Ik heb je tot dusver een aantal artikelen van mijn hand toegestuurd, om je enigszins op een spoor te zetten. In feite ben ik op die manier mij eigen reïntegratiedeskundige aan het opleiden. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. De bedoeling is dat je zonder dat het me al te veel woorden, tijd of energie kost, klakkeloos aanvoelt wat mij beweegt en dat je me dan verder op weg helpt. Je zult je kennis dus moeten upgraden. Je moeten inlezen in de materie en op onderzoek uit gaan. Kijk, als ik destijds als grafisch ontwerper een opdracht aannam op een gebied waar ik nog niet zoveel van wist, was ik bereid om differentieel te calculeren. Maw, ik begreep dat ik mijn uurtarief moest aanpassen aan wat ik effectief presteerde. Dat ik misschien wat meer uren aan een dergelijke opdracht moest besteden dan aan zaken die meer de kwalificatie "Gefundenes Fressen" verdienden. En dat ik niet al die studie-uren kon doorberekenen aan de betreffende klant. Winst bij een dergelijke houding is dat je zelf je deskundigheid vergroot, en die deskundigheid later ook nog kunt inzetten.
Voor de toekomst, verwacht ik dat je deuren voor me kunt openen, deuren naar de wereld van "HET SUCCES EN HET GELD". Tot nu toe heb ik daar nog niet veel van gemerkt. Ik bedoel, een suggestie dat ik misschien wat werk op moet hangen in meubelzaken, daar kan ik zelf ook wel op komen. Bovendien, dat zijn misschien wel leuke schnabbeltjes voor wie een beetje in de marge wil blijven hangen, MIDAS PANDORA streeft naar landelijke bekendheid.
Sjeng, oan de geng!
Midas Pandora