Hannah
Sammie woont met z'n moeder in een van de arme buitenwijken van de stad. Een prachtwijk, die niet in de opwindende folders over Maastricht als culturele hoofdstad 2018 voorkomt. We hebben ooit besloten, dat Sammie als mulat jongetje op een witte school in het centrum van de stad meer kansen had, dan op een zgn zwarte school in deze door marokkanen gedomineerde wijk. Dus, loopt Hannah iedere ochtend met hem naar een basisschool bij het centrum. Dat is een wandeling van zo'n twintig à dertig minuten.
Soms loopt ze dan weer even lang terug naar huis. De SD heeft het nodig gevonden dat ze participeert in de samenleving. Zodoende komt het vaker voor dat ze, òf vanaf Sammie's basisschool direct doorloopt naar haar stageplaats, een afro-winkel in de stad, ook weer zo'n twintig minuten, òf in een totaal andere richting, nl naar Scharn, waar ze een inburgeringsprogramma volgt, zeg maar: veertig minuten. Soms loopt ze eerst naar haar school en daarna nog naar de afro-winkel, dan is ze wel een uur onderweg. Op het eind van de middag gaat alles weer in omgekeerde richting: terug naar huis of naar sammie's basisschool om hem af te halen, dan van de basisschool weer naar huis. Boodschappen doet ze bij de blauwe kruidenier. Dat is vijftien minuten heen en vijftien terug, nu met zware boodschappentassen, meerdere keren per week.
Na het eten gaat ze dan drie keer per week met Sammie naar de Judo in Heer, veertig minuten heen, veertig minuten terug. Of ze gaat met hem, eveneens drie keer per week naar de zwemles. Ook in Heer, maar nu aan de andere kant. Soms is de judo en de zwemles op dezelfde dag, soms niet. Geld voor de bus is er niet. Fietsen kan ze niet en kan ze ook niet leren, al heeft ze het geprobeerd. Zo gaat dat ..... dag in, dag uit .....
Sammie is HB. Op zijn school is geen plusgroepje en omdat men hem toch iets wil bieden, gaat hij op donderdagochtend naar een speciaal plusgroepje op een andere school... in Heer. En ook dan loopt Hannah daar twee keer per dag naar toe om hem te brengen en te halen.
Toen hij twee was, viel hij achterover uit zijn kinderstoel. Z'n arm was gebroken. Er was geen geld voor een taxi. Hannah pakte hem op en liep zonder aarzeling vijfenveertig minuten met hem op haar arm naar het ziekenhuis. Ik kan niet goed met Hannah overweg, maar heb steeds meer waardering voor haar inspanningen voor Sammie.
En Jezus zei tot zijn discipelen: "Wie niet fietsen wil, die moet maar tiepelen!" En Petrus was niet bang, en sprong bij Christus op de stang! (citaat May Ernes)