The Last Time
Maybe it's the last time, maybe it's the last time, maybe the last time, I don't know, .. oh no .... En dan dat rifje....! Kultuur is duur. De meeste films, waar iedereen over praat, zie ik pas als ze na jaren ook op teevee verschijnen of als ik ze in de kringloopwinkel tegen kom. Boeken, lees ik ook vaak pas meer dan tien jaar na verschijnen. Ook hier doet de kringloop wonderen. Met "Life" de autobiografie van Keith Richards, had ik geluk. Het is pas hooguit een jaar op de markt en ik kon het al lenen. Veel herinneringen..... ....... Eerder in de loop van dat jaar had ik al de overstap gemaakt van Freddy Quin naar de Beatles. M'n haar hing al een flink eind over m'n oren en ogen. Op het schoolplein van de lagere school, de "RK Aloisiusschool" te Chevremont, werd ik door een overspannen leraar bij m'n strot gegrepen toen ik samen met Peter Steins luidkeels "She Loves You" zingend en haarzwiepend in m'n beatle-pakje met pepita-ruitjes al te veel tumult veroorzaakte. Maar de stones, dat was pas echte koffie! Er deden geruchten de ronde over deze stinkende, vloekende, alle regels met voeten tredende rotzakken, toen ik voor het eerst een van hun nummers op Radio Luxembourg hoorde. Dat nummer was "The Last Time". Ik was meteen helemaal verslaafd. Beatles leuk, maar Stones .... "Helaas," zij de verkoopster in het kleine platenwinkeltje, waar de singletjes in papieren hoesjes in houten bakjes op kopers stonden te wachten, "uitverkocht, maar we hebben wel een andere, kijk maar eens." Ze overhandigde me een wit hoesje met een zwart-witte foto van mijn pokdalige helden. "Little Red Rooster"; wat er op de achterkant stond weet ik niet meer, was dat niet "Off The Hook?" Je had destijds koptelefoons die uit twee stukken bestonden, een soort halve telefoonhoorns, die je dan met je handen tegen je oor moest drukken. Dat je die twee stukken ook aan elkaar vast zou kunnen maken, daar had men nog niet over nagedacht. Ik wist echt niet wat me overkwam. Dat ruige geluid dat er uit die warme buizeninstallatie kwam was ongehoord! De eerste echte blues. Ongehoord primitief en rauw voor oren die tot pas nog gewend waren aan de beschaafde klanken van Conny Froboes en Peter Kraus. Ja, Little Richard, die kende ik wel; dat was het enige dat er enigszins bij in de buurt kwam. Brian Jones toverde me met z'n bottleneck zo de pubertijd in. Daarna is het nooit meer goed gekomen met me. En "The Last Time"? Die was de volgende week weer verkrijgbaar. En wanneer is nu de volgende tournee? Daar wil ik absoluut bij zijn. Als het al niet te laat is. Ik ben niet zo'n concertganger, de Stones heb ik in de jaren zeventig welgeteld één keer live gezien, in Rotterdam of Dan Haag, weet ik niet eens meer. Maar nu, zeker na het verschijnen van een boek met zo'n naam, dat zet je toch te denken. De laatste gig van Bob Dylan, vorig jaar, heb ik al gemist en wie weet of er nog ooit eetje komt. The Stones en Bob Dylan, die wil ik toch graag zien zo lang het nog kan. Ik wordt er warempel sentimenteel van! Maybe the last time, I don'know ..........