mijn Plek
Op een paar maanden na, is het vier jaar geleden sinds ik dakloos werd. De dakloosheid op zichzelf heeft niet lang geduurd, een paar maanden, meer niet. Het was een loeihete zomer, waarin ik voornamelijk bezig was uit de zon te blijven. Op een van die dagen zat ik op een bankje in het park en schreef in m''''''''n agenda: "Ik ben dakloos geweest. Het leven is fantastisch!" Ik schreef dat toen, omdat ik het zo voelde. Ik wist dat ik niet lang dakloos zou zijn, dat ik me op de bodem van de zee bevond en het laagste punt bereikt had. Sterker nog: de jaren voorafgaande aan mijn dakloosheid waren in feite veel erger en onmenselijker dan wat ik nu meemaakte. Ik was al bezig aan mijn weg omhoog. Als je je zelfs al als dakloze zo gelukkig kunt voelen als ik op dat moment, wat kan er dan nog mis gaan?
De jaren die volgden waren niet aangenaam, maar gestaag werd het lichter en kwam het wateroppervlak in zicht. Beetje bij beetje werd Midas Pandora geboren. Sommige mensen vinden me wel eens arrogant. Ik ben niet arrogant, ik ben zefverzekerd. Het was toen op dat bankje dat ik besloot dat het afgelopen moest zijn met m''n bescheidenheid. Dat bescheidenheid een slechte raadgever is. Ik realiseerde me dat ik uniek ben en een plek heb in het universum.