The Losers
Onlangs ben ik begonnen om samen met Maarten wekelijks muziek te maken. Ik als slaggitarist en hij op de bas. Al heb ik in het verleden vaker bas gespeeld in diverse bandjes, gitaar is voor mij toch relatief nieuw. Verleden jaar ben ik er mee begonnen. Vooral veel finger-picking op een akoestische, maar nu dus ook slaggitaar op de tele. Maarten had zelfs nooit bas gespeeld; dat heb ik hem opgedrongen. De bas leent hij van Sammie, want die doet er toch niks mee. Na enig gestuntel begint het nu wat vastere vormen aan te nemen. Zo hebben we besloten ons voorlopig te beperken tot muziek uit de 50's, vooral Elvis Presley en Johnny Cash. Die muziek is eenvoudig, de bezetting klein en transparant, goed te imiteren voor beginnelingen als wij, en vooral: het is leuk! Over een paar maanden nemen we er nog een paar mensen bij, zang, een solo-instrument, en als laatste drums. En dan wordt het ernst. Dan moet er een repetitielokaaltje komen en een zanginstallatie/PA. Volgend jaar optreden? Een band moet natuurlijk een naam hebben en in ons geval kan het niet anders dan dat die naam is: THE LOSERS! Wel ben ik een beetje bang dat er al een band is met een zo voor de hand liggende naam, maar in hij dekt zeker de lading! Als je naar mijn of Maarten's levensgeschiedenis kijkt, kan het bijna niet anders. Het is natuurlijk ook een geuzenaam. Want, al zijn we dan nu ook in de ogen van velen "losers", het leven gaat verder en we zullen geen losers blijven, althans dat is de opzet. Het is verder ook erg practisch. Met zo'n naam, kun je gewoon niet stuk. Als het publiek scandeert: "LOSERS!!"", dan zien we dat natuurlijk als een aanmoediging! Hoe dan ook, die naam past ons als een handschoen. Het is uiteraard grappig, zo'n stelletje oude zakken van ver in de vijftig (veel preciezer word ik daaromtrent niet) die nog eens beginnen met het leren bespelen van een muziekinstrument en een popgroepje formeren. Er zullen veel mensen zijn die er dat onzin vinden, maar in mijn ogen zijn die mensen op sterven na dood. Zo lang er leven is, is er hoop en kun je alles doen wat je wilt. Mijn moeder heeft haar leven lang niks anders gedaan dan kinderen baren. Toen dat afgelopen was en ze tegen de vijftig liep, zei ik vaak tegen haar dat ze een paar hobbie's moest ontwikkelen omdat ze zich anders later zou vervelen als ze ouder zou worden. Ze antwoordde steenvast dat ze toch al te oud was om met nieuwe hobbie's te beginnen. Nou,.... ze is drieënnegentig geworden, dus ze had nog meer dan veertig jaar plezier kunnen hebben van die hobbie's. Bijna de helft van haar leven! Ook lollig dat we nu muziek kiezen die we destijds in de 60's als ouderwets bestempelden en waar we beslist niet mee vereenzelvigd wensten te worden. Dat valt me sowiso op: vanaf een bepaalde leeftijd kijk je met evenveel liefde àchteruit dan je eerder met enorm ongeduld vóóruit keek. Zo vind ik nu vooral instrumenten mooi die er ouderwets uitzien. Ik droom bijvoorbeeld van zo'n prachtige hollow-body Epiphone "Emperor Swingster" gitaar. Zet daar een Gretsch "Catalina" drumset bij en een mooie contrabas en je hebt mijn favoriete set-up. Ja, met zo'n gietijzeren Ëlvis"microfoon, erbij natuurlijk. Scheurende tenorsax.... Het komt helemaal goed met de Losers!