WSNP (1)
Dik anderhalve maand geleden viel er een zéér welkome brief in mijn brievenbus: een vonnis van de rechtbank waaruit bleek dat de periode van drie jaar, waarin ik in de WSNP (Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen) zat, voorbij is en er geen redenen zijn om deze periode te verlengen. Na nog eens acht dagen wachten, bleek dat ook van de schuldeisers niemand beroep op dit vonnis had aangetekend. Daarmee komt er dus een eind aan een lange eenzame periode.
Tijdens mijn verblijf bij Sociaal Pension van het Leger Des Heils was al gebleken dat ik niet meer in staat zou zijn mijn schulden te betalen en had ik ingestemd met zo'n traject.
Ik vond een flat op Daalhof, nestelde me daar, en het voortraject nam meteen een aanvang met oa budgetering door de KBL. Vanaf dat moment was er gedurende ongeveer een jaar nog maar vijfentwintig euro leefgeld per week. Een half jaar na de aanvraag was er de rechtzaak, waarna de officiele WSNP begon. Mijn post werd een half jaar geblokkeerd. Weer een half jaar later werd mijn leefgeld verhoogd naar vijftig euro per week.
Zoals gezegd: een lange eenzame periode. De WSNP is feitelijk een ingenieuze methode van eenzame opsluiting. Goedkoper dan gevangenis en minstens zo effectief en frustrerend. Je bent vrij om te gaan en te staan, maar zonder geld ben je nergens welkom. een soort electronische enkelband, maar dan nog gemener.
Toen ik begon met deze blog, lag het in mijn bedoeling een nauwgezet verslag te doen van mijn ervaringen in deze en voorafgaande periode. Dat bleek een onmogelijke opgave. De belevenissen, ervaringen, toestanden, overrompelen je zodanig dat het gewoon onmogelijk is om er real time verslag van te doen. Zeker als je gelijktijdig een carriere als kunstenaar probeert op te starten en ook nog eens verantwoordelijk bent voor de opvoeding van een buitengewone zoon.
Frans Kafka had het allemaal niet kunnen verzinnen, maar ik heb het meegemaakt! Het aantal instanties waar je mee te maken krijgt, de enorme inefficiëntie van deze instanties, hemeltergend! Ook ongelooflijk hoeveel geld er in die periode aan mij is verdiend door allerlei beroepsbeoefenaren terwijl ik zelf dus, vaak letterlijk, op een houtje zat te knabbelen. Beroepsbeoefenaren die eigenlijk geen flikker uitvoeren, zelfs de ene fout op de andere stapelen, geen verantwoording hoeven af te legggen, maar hun loonzakje steeds op tijd goed gevuld zien.
Mijn schuld was op, het moment van de aanvraag, zo rond de tien à twaalfduizend Euro. Door toedoen van de banken, die op het laatste moment nog allerlei incassokosten gingen opvoeren steeg ze naar zestienduizend. Het moment waarop ik de WSNP-aanvraag deed, was nagenoeg gelijk met het begin van de bankencrisis. Op het moment dat anderen er miljarden doorheen jaagden en ongestraft bleven, veranderde mijn leven voor de duur van vier jaar in een hel. De WSNP maakt geen onderscheid: wie er in in terecht komt ten gevolge van een schuld van enkele duizenden Euro, zal drie jaar op een houtje moeten bijten, wie er enkele miljoenenen doorheendraait eveneens. "Gelijke monikken, gelijke kappen", is het argument. In de praktijk is dit natuurlijk een schoolvoorbeeld van klassejustitie, want een onbemiddeld persoon zal niet in de gelegenheid zijn om er miljioenen doorheen te draaien, iemand uit de "betere"klassen heeft die gelegenheid eerder. Iemand zonder kip of kraai, zoals ik, staat voor een hard gelag. Iemand met een uitgebreid netwerk, komt lachend door zo'n periode heen.
Wie heeft er allemaal aan me verdient? Te denken valt aan de dienaren van de wet, de rechterlijke macht. Ik weet niet wat zo'n rechterlijke procedure, al is ze nog zo "pro-forma", kost, maar op een paar duizend Euro moet je toch wel rekenen. Die mensen gaan niet op een oude fiets naar het werk. Dan komt er dus de zaakwaarnemer of curator. De mijne was goed voor zeventienhonderd Euro. Door het Leger Des Heils werdt me woonbegeleiding aangeboden, die ik gezien mijn psychische en lichamelijke gesteldheid op dat moment, ook wel nodig had. Ook hiervan ken ik de prijzen niet (dat soort zaken krijg je meestal niet zo makkelijk boven tafel) maar ook hier schat ik al gauw op een paar duizend Euro per jaar, te betalen uit een PGB. een aantal nutteloze tests en consulten bij het RIAGG, ivm met mijn aan de situatie gerelateerde depressie, zullen alles bij elkaar wel zo'n duizend Euro hebben gekost. Dan was er nog het PSIQ waar ik enkele winters lichttherapie volgde ivm genoemde depressie, ook wel een duizendje, denk ik. Vergeet ook de KBL niet, die voor het budgetteren van mijn betalingen zeshonderd Euro per jaar vangt plus zestig Euro voor het gebruik van het bankpasje.
Hannah, waarvan ik inmiddels gescheiden was, ging ook in de WSNP. we waren immers onder gemeenschap van goederen gehuwd geweest. En of Hannah nou wel of niet precies op de hoogte was van de door mij gemaakte schulden en of ze nou wel of niet toerekenigsvatbaar kon worden gehouden voor de door haar veroorzaakte schulden: Hannah moest ook vier jaar bloeden voor diezelfde tienduizend Euro. En natuurlijk: Ook voor Hannah was er een rechtzaak, intensieve begeleiding door Maatschappelijk Werk, een curator, Bureau Jeugzorg dat volgens de letter "toezicht" hield op de opvoeding van Sammie, maar in feite geen flikker uitvoerde. Naar aanleiding van Sammie's opvoeding werden er allerhande onderzoeken gestart door verschillende instanties, zoals Stichting Radar, De Raad voor de Kinderbescherming, De GGZ, etc. Al die onderzoeken leverden uiteindelijk niks op, behalve dat al die hooggeleerde dames en heren riante salarissen opstreken.
Al met al leverde het feit dat ik (en Hannah) in de WSNP zat, voor een aantal partijen een veelvoud op van het bedrag van de totale schulden. Je mag dus gerust stellen dat de WSNP voor heel wat nijverheid zorgt in de BV Nederland. En ondertussen zijn er dan ook nog een paar zogenaamde reïntegratiebedrijven die met het grootste gemak achtereenvolgens elk viereneenhalfduizend Euro per jaar aan je verdienen. Enig idee hoe je je dan voelt als je voor een paar duizend Euro tot op het bot wordt afgebroken ?