Pandora, Midas - Blog

Blog

• Erst kommt das Fressen!

  29 januari 2012

  De bravoure waarmee ik enkele jaren geleden mijn activiteiten als schilder hervatte en de wereld wilde bestormen is wel verdwenen. Men zit niet op mij te wachten. Schilderen is een anachronisme. Willen leven van de schilderkunst is een uiterst moeizame doelstelling. Het laatste waar de consument anno 2012 aan denkt is wel: "Wat zal ik nu eens voor een schilderij kopen?" Was homo sapiens voor enige decenia nog hongerig naar beelden, nu is hij eerder beeld-moe. Internet, bioscoop, allerlei media schreeuwen om aandacht en stellen hem bloot aan een nimmer aflatend bombardement van beeldmateriaal. Zelfs als men een bepaald beeld, schilderij etc. erg goed vind, is er nog geen noddzaak om het ook te willen hébben.

  Het werk waar ik destijds mee begon was nogal nostalgisch. Had ik in de vorige eeuw alle stielen verkend en was m'n laatse oprisping destijds een nogal elegante abstractie en decadente figuratie, nu greep ik terug op een ingehouden expresieve figuratie die aansloot op het begin van de vorige eeuw. Picasso's blauwe en rose periode, Modigliani, Giacometti, in dat rijtje hoorden mijn gevangenen, mijn duivletjes, mijn engelttjes thuis.

  De boodschap in dit werk is indringend en actueel, maar wordt niet gehoord, niet gezien. Ik zou er mee door kunnen gaan en in het harnas sterven. Ooit zou er aandacht voor komen, in een luwte van de storm die de wereld nu in haar greep heeft.

  De eenzaamheid en armoede die de mijne zijn en die uit dit werk spreekt, zijn tijdloos en universeel. Vroeg of laat zou er begrip voor zijn. Juist door er mee door te gaan en me in dit onder werp vast te bijten, zou er belangstelling voor komen. Ik zou een cult-figuur kunnen zijn. Dat is wat de culturele elite wil: kunstenaars als monomaniakale einzelgänger, zichzelf in de staart bijtende sado-masochist.

  Ik heb er geen zin in. Wat ik over dit onderwerp te zeggen heb, heb ik gezegd. Ik zou me zelf kunnen herhalen, verdiepen, uitweiden enz.. Genoeg is genoeg. Mijn streven is niet het uitentreure beschrijven van mijn ellende, mijn streven is om er uit te komen. Kunst voor de kunst, is leuk als je een leuk bedrag geërfd hebt, of als subsidievreter door het leven wilt. Ik kom voort uit het proletariaat en als je de armoede van zo nabij kent, is er geen hol aan. Ik streef naar inkomen, niet over tien, twintig jaar, maar nu, of in ieder geval binnenkort. "Erst kommt das Fressen, dan die Moral!"

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 6 keer bekeken

• Guillotine

  7 december 2011

  Geachte heer Vleugens,

   
  Dit weekend kreeg ik Sammie dus weer niet mee. Zondagavond begonnen de telefoontjes weer. Omdat ik al een verrmoeden had waar het over zouden gaan nam ik dinsdagavond pas op. Sammie vroeg of ik hem woesdagmiddag weer van school zou kunnen ophalen. Hannah zou dat in feite met haar stagegever moeten regelen, want het is inderdaad te gevaarlijk om Sammie alleen naar huis te laten lopen of fietsen en ik wil best wel graag helpen, maar ik woon op Daalhof, dus dat is eigenlijk niet te doen. Maar goed, voor deze keer. Al lang blij dat ik Sammie weer zou zien.
   
  Vanmorgen belde Sammie weer om half acht, of ik dan ook met hem samen naar de Kijkshop wilde om dat wasmiddel te kopen. Dat wasmiddel is dus Hannah's nieuwste "|project". Ik stemde toe om van het gedoe af te zijn, we zouden er wel een omweg naar toe maken en het spul in godsnaam maar kopen. Tegen twaalf uur op de bus. In de bus weer diverse telefoontjes van Hannah over het wasmiddel. Ik stemde toe en hield het kort. Kwart voor één op school, geen Sammie. Kinderen uit zijn klas kwamen naar mij toe om te zeggen dat hij er niet was. Binnen wist de onderwijzer mij te vertellen dat Sammie die dag niet op school was geweest en dat zijn moeder gebeld had met de mededeling dat hij naar dokter moest ivm medicatie en slaapproblemen. Ik was er dus weer ingetrapt. Ondertussen rinkelde de telefoon voortdurend. Ik wist waar het over ging en nam dus niet op. De bus terug naar huis.
   
  Komend weekend ga ik Sammie weer halen. Wat gaat u er aan doen om er voor te zorgen dat ik hem dan meekrijg?
  
  En dan nog wat heer Vleugens:
   
  Onlangs was er dan die rechtzitting. Die rechtzitting die door u gevraagd was omdat u de OTS had willen beëindigen. Tijdens de hele zitting had u uw standpunten uiteen kunnen zetten, maar u verkoos het wijselijk om u we mond zoveel mogeljik gesloten te houden. Op twee momenten moest u wel antwoorden op wat de rechter u vroeg.
   
  De eerste gelegenheid was toen u mededeelde dat u nu ook van mening was dat de OTS moest worden verlengd (!!!) Ik weet niet of het tot u is doorgedrongen, maar de wereld staat aan de rand van een recessie zonder weerga, misschien wel een derde wereldoorlog. De situatie in Nederland verschilt niet veel van die in Griekenland. Ook hier is er er een middenklasse die voortdurend bezig is elkaar forse bedragen toe te schuiven, via allerlei regelingen, subsidies etc.. Ik weet niet of u weet wat  zo'n rechtzitting kost, waarop alerhande dure dames en heren opdraven, inclusief uurtarieven, reiskostenvergoeding etc., want ja die hypotheken moeten betaald! Maar een ding is zeker: het is niet goedkoop! En u vind het de gewoonste zaak om maar wat rechtzittingen door te drukken, zelfs als u halverwege weer besluit om u mening te herzien. Wat heeft u uw mening doen wijzigen? Er is tijdens deze en voorgaande zitting niks besproken, wat u niet ook al voordien wist! Dit alles gaat over onze ruggen meneer Vleugens, over mijn rug, Hannah's rug en vooral Sammie's rug. Vele duizenden Euros, die in onze naam worden verkwanseld aan dure, zinloze rechtzittingen. En wij maar ruzie maken over tien Euro voor wasmiddel!
   
  En de tweede keer, toen de rechter u vroeg waarom u in de afgelopen periode niks had ondernomen. Uw antwoord luidde: "Omdat de voorstellen die vader had gedaan vooral betrekking hadden op het aanbieden  van hulp aan moeder." Nou breekt me toch werkelijk de klomp!
   
  Ik heb er bij diverse gelegenheden luidkeels kond van gedaan dat uw voornemen om de OTS te beëindigen absurd was, dat de situatie explosief was en dat er dringend hulp noodzakelijk was. Daarbij heb ik inderdaad een aantal suggesties gedaan over de wijze waarop deze hulp mi het beste vorm kon krijgen. Ik sta nog steeds volledig achter deze suggesties, maar als ze u niet aanstonden en als u betere ideeën had gehad, had u zelf actie kunnen ondernemen. Alsof u op mijn aanwijzingen moest wachten. Of mijn voorstellen nu wel of niet de juiste waren, dat veranderde niks aan de situatie en aan het feit dat hulp dringend noodzakelijk (is). Het is volkomen van de gekke, dat u mijn de schuld in de schoenen schuift voor uw apathie!
   
  Wie bent u eigenlijk heer Vleugens? Waar haalt u de brutaliteit vandaan om u me mij en mij zoontje te bemoeien? Hoe is het mogelijk dat u ( en de heer Amalo) zomaar gezinsvoogd kunt worden? Oh, u heeft een HBO-papiertje! Goh! Het is bekend dat voor het verkrijgen van een dergelijk papiertje vooral veel zitvlees nodig is en dat heeft u, dat geloof ik! Maar mag ik ook eens uw cijferlijst zien? Heeft u bijvoorbeeld wel eens gehoord van sociale vaardigheden of communicatie? Zaken die toch van essentieel belang zijn voor wie met mensen werkt. Mijn ervaringen met u en uw voorloper zijn zodanig dat ik er niks van gemerkt heb. Het is alsof je contact probeert te krijgen met een buitenaardse levensvorm. U bent vooral goed in zwijgend ineengedoken voor u uitstaren, het formuleren van zo vaag mogelijke welzijswerkerszinnen, stilzitten, en als u al ergens activiteit (Ik zeg met opzet niet "creativiteit") in ontplooit, dan is dat het in het verzinnen van redenen waaroom u niks hoeft te ondernemen.
   
  Het zou zo maar kunnen, dat in de komende periode de guillotine weer van stal wordt gehaald!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 40 keer bekeken

• Halleluya!

  3 december 2011
  De telefoontjes gingen nog geruime tijd door. Omdat ik bleef weigeren om wasmiddel voor haar te kopen, hield ze er op zeker moment mee op. Ze zei dat ik Sammie niet mee zou krijgen. Ik besloot om tegen de avond toch gewoon er naar toe te gaan en Sammie op te halen.Rond vijf uur belde Sammie om te vragen wanneer ik hem zou komen halen en tegen zessen stond ik bij hun aan de deur, zonder wasmiddel.
   
  Het duurde een tijd eer de deur openging en ze ging ook meteen weer dicht toen ik geen wasmiddel kon overhandigen. Sammie stond achter de deur en smeekte me om toe te geven. Ook begon ze weer over het ophangen van de kerstslinger. (De Kerstslinger is een verhaal apart, dat ik Hannahs waanzin goed illustreert. Misschien moet ik het tzt eens op papier zetten!) Uiteindelijk bood ik aan om geld te geven voor het wasmiddel. Op die manier zou het losgeld voor dit weekend op twintig Euro komen. Daar ging ze niet mee akkoord. Ze eiste dat ik naar AH zou gaan en daar wasmiddel kopen. Daar zou ik minstens een uur zoet mee zijn, en bovendien ben ik te oud voor dat soort grapjes, dus dat gebeurde niet. Ik kreeg Sammie niet mee. Hoe Sammie dit alles ervaart behoeft geen uitleg.
   
  Ik weet niet hoe de heer Vleugens dit rijmt met "kindfactoren in orde". Wat ook niet rijmt met "kindfactoren" is Sammie's rapport. Gaf ik enkele maanden geleden al aan dat ik een teruggang zag in zijn prestaties, nu bij zijn nieuwe rapport blijkt dat overduidelijk. Was Sammie enkele jaren geleden nog in staat om een groep over te slaan, en haalde hij ook verleden jaar nog voornamelijk zeer goede cijfers, nu wordt zijn rapport gedomineerd door voldoende's en ruim voldoende's. Dit is alles te wijten aan de voortdurende instabiele situatie en het nog steeds onthouden van een deel van zijn medicatie.
   
  Ik heb het al eerder gezegd en zeg het nu nog maar eens: Ik houd de heer Vleugens verantwoordelijk voor iedere seconde die deze situatie langer duurt. Smoesjes als "wachten op wat de rechter bepaalt" zijn niet aan de orde. De heer Vleugens heeft ook een eigen verantwoordelijkheid. Net zoals hij de rechterlijke OTS heeft kunnen negeren op eigen verantwoordelijkheid en zijn wens deze te beëindigen tegen alle logica in heeft willen doorzetten, net zo goed kan hij nu op de rechterlijke uitspraak vooruit lopen en  actie ondernemen. De heer Vleugens is niet geschikt als gezinsvoogd, net zo min als de heer Amalo. Dit soort figuren de verantwoordelijkheid geven over weerloze kinderen is misdadig.
   
  Ook mevrouw Heijnen verwijt ik in deze onjuist handelen. Ging ik er in eerste instantie nog van uit dat de vooorzichtige bewoordingen in haar rapportage ingegeven waren door haar wens Hannah niet al te zeer in een hoek te drijven, nu heb ik het vermoeden dat haar bedekte termen en het weglaten van al te krasse uitspraken mijnerzijds eerder ingegeven waren door de wens Bureau Jeugzorg en haar representanten te sparen. Immers wat niet in de rapportage staat, bestaat als het ware niet. Als een en ander mis loopt kan niemand iets verweten worden, het was immers niet bekend ... Voor mij is dit in zoverre een les dat ik in de toekomst alleen nog mee zal werken aan welk onderzoek dan ook als de vragen schriftelijk gesteld worden en ik ook mijn antwoorden schriftelijk mag geven. Dat lijkt mij de enige manier om te voorkomen dat zaken die ik belangrijk vind niet genoemd worden of anders voorgesteld.
   
  Hannah schiet ondertussen de vogel af. Voor haar is inmiddels duidelijk dat Nederland een land is waar je welliswaar op gezette tijden voor de rechter moet komen voor een schijnvertoning, verder echter ongehinderd je gang kunt gaan. Aan rechterlijke uitspraken hoef je  je niet te houden, medewerkers van jeugdzorg zijn slappe zakken die je naar je hand kunt zetten, je kind kun je behandelen als een marionet en chantage en diefstal blijven ongestraft. Halleluya!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 19 keer bekeken

• Bericht uit De Hel

  2 december 2011

  Geachte mevrouw Heijnen, heer Vleugens,
   
  Ook vandaag staat mij telefoon roodgloeiend door de vele telefoontjes van Hannah die van mij eist dat ik een voordeelpak wasmiddel voor haar aanschaf. 10 Euro. Ze verwacht dat ik vanaf Daalhof naar de Kijkshop ga en dan met het bestelde op mijn nek naar haar woning. Dit staat uiteraard los van het feit dat ze sowiso vandaag weer 10 Euro van mij verwacht, zogenaamd voor Sammie's yoghurt.Het niet voldoen aan haar eisen betekent weer een week waarin ze de bezoekregeling niet naleeft. Voor mij is dit een groot dilemma. mijn leefgeld voor december is al ver op en ik zal het eind van de maand niet halen.
   
  Wat mijn berekening voor verleden week betreft: Ik gaf aan dat ik verleden week in totaal 35 Euro kwijt was aan diverse zaken Sammie betreffende. Dit klopt niet helemaal. Ik realiseerde me dat ik ook op maandag al een keer op Sammie's school had moeten verschijnen, omdat Hannah niet in het bezit is van een ov-kaart voor Sammie. Ze moest blijkbaar die dag ergens met Sammie naartoe en eiste dat ik de kaart, die ik voor Sammie bezit, zou brengen. Daarom heb ik buskosten moeten maken, zeg maar , retour Daalhof Euro 2,50. Als Sammie ook gebuik van de kaart maakte, wat de bedoeling was, zal dat ook ongeveer zo'n bedrag hebben gekost. In totaal was ik dus afgelopen week geen 35 maar 40 Euro kwijt. Over het feit dat ik dus alleen al op die twee dagen behoorlijk wat tijd kwijt was en de ontwrichtende werking die dat heeft op mijn dagelijks functioneren, zullen we het nu maar even niet hebben.
   
  Ik had u al uitgerekend dat Hannah me in de afgelopen zes maanden meer dan 1200 Euro had afgeperst. Deze bedragen die ik regelmatig gedwongen ben om aan Hannah te overhandigen zijn overigens niet de enige kosten die ik voor Sammie maak. Sammie verblijft (als het goed is) enkele dagen per week bij mij. Hij eet dan bij mij en er moet ook wat lekkers en voldoende fruit zijn. Dat is al gauw meer dan 10 Euro per week. Halen en brengen met de bus kost voor het weeekend ook al weer 7,50 Euro. Dan zijn er regelmatig cadeautjes en speelgoed, en maken we samen uitstapjes. Ook meer practische zaken als pyama's, sokken en dergelijke koop ik soms voor hem.
   
  Verleden week: Samen met de bus naar de bioscoop en aansluitend naar Mc Donnalds 35 Euro. 6 paar katoenen sokken 7 Euro. Sinterklaascadeautjes en snoep 30 Euro. Nieuwe scartkabel voor dvd-speler en baterijen voor afstandsbediening 10 Euro.
   
  De heer Vleugens hoeft er dus niet bezorgd om te zijn dat ik niet voldoende aan Sammie spendeer. In tegendeel. Hannah ontvang een bijstandsuitkering voor een allenstaande ouder met kind en daarnaast ook kinderbijslag. Ik ontvang alleen een bijstandsuitkering voor een alleenstaande. Met het feit dat ik twee dagen per week voor een kind moet zorgen wordt geen rekening gehouden. Overigens bespaart Hannah op die twee dagen ook nog eens het bedrag dat ze kwijt zou zijn als Sammie niet bij mij zou verblijven. Dat heeft ze dus ook nog eens lekker verdiend. Ach, het is maar geld, nietwaar? Heeft u enig idee, wat dit voor mij een Sammie betekent? Het water staat mij constant tot aan de lippen. Sinds mijn eerste ontmoeting met Hannah ben ik langzaam steeds meer in een wrak veranderd. Niet alleen het geldgebrek is ons proleem. Veel erger is het nog om constant als speeltjes voor een Hannah's psychopatische spelletjes te functioneren.
   
  Uiteraard zou ik in een kort geding de naleving van de bezoekregeling kunnen afdwingen, de kosten hiervoor kan ik echter niet opbrengen.  Sammie heeft recht op een vader die voldoende aandacht aan zijn eigen welzijn kan besteden. Sammie heeft er recht op in het weekend onbezorgd naar zijn vader te kunnen en heeft er recht op dat zijn vader dan in de gelegenheid is om gezonde en leuke dingen met hem te ondernemen.
   
  En de heer Vleugens blijft maar bazelen over "strijd tussen ouders" alsof het iets is waar bureau jeugdzorg niks mee te maken heeft. De heer Vleugens en de heer Amalo hebben er toe bijgedragen dat deze situatie al die tijd ongewijzigd is gebleven en ik overweeg dan ook gerechtelijke stappen tegen hen te ondernemen voor de laffe, lakse, luie, leugenachtige houding die ze in deze kwestie hebben aangenomen.
   
  Ik neem aan dat u het irritant vind regelmatig om zo'n gedetailleerde beschrijving van mijn grieven te ontvangen? Nou, dat is dan precies de bedoeling. Als u al geïriteerd raakt bij het een keer per week lezen van deze elende, kunt u zich misschien iets beter voorstellen hoe het voor mij is, om dag in dag uit in deze hel te leven. Vergelijk deze elende eens met het geriefelijk leventje dat u zelf leidt. En wees er dan van bewust dat u dat geriefelijk leventje alleen maar kunt leiden omdat er van u verwacht wordt dat u dat u iets onderneemt om ons leiden te verzachten. Indien u niet tot het uiterse gaat om resultaten te behalen, bent u in mijn ogen niet meer en niet minder dan cynische uitbuiters.
   
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 18 keer bekeken

• Communicatie

  22 oktober 2011

  Communiceren is iets dat de meeste mensen aan anderen overlaten.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 48 keer bekeken

• De Waarheid

  18 oktober 2011

  De Waarheid is een bitter kruid, dat de meeste mensen slechts in geringe dosering verdragen.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 28 keer bekeken

• Gevangen

  30 september 2011

  Leuk verhaaltje. maar feit is dat ik hier zit en geen kant op kan. Tijd genoeg om te schilderen. Maar, ik heb geen leven en kan daardoor niet schilderen!

  Buiten is het heerlijk weer ........ maar er is geen plek om heen te gaan.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken

• Eenzaam geploeter

  30 september 2011

  Soms ben ik bang er gek van te worden. De armoede waarin ik leef is gewoon te groot. Eten is er meestal genoeg, maar de kwaliteit van het voedsel is twijfelachtig. Er zijn momenten dat er helemaal niks is. Mijn gezondheid gaat er steeds meer op achteruit. Steeds minder spieren, steeds meer vet. Steeds meer pijn, op steeds meer plekken in mijn lichaam.

  Eenzaamheid is het meest erge en meest opvallende kenmerk van armoede. Dagen, weken, maanden die ik in m'n eentje doorbreng, al sinds jaren nu. Wonende op Daalhof, is de stad een verre fata morgana. Vrienden, kennisen, famile, alles verdampt in de loop der jaren. Los zand, dat is de meest kernachtige beschrijving voor mijn contacten. Mensen kennen je niet meer als je arm bent. Ze komen je heus niet opzoeken en zelf kun je nergens naartoe, want ergens naar toe gaan betekent geld uitgeven.

  Één of twee keer per week loop ik door de stad. Daar bruist het van het leven. Als in een luchtbel verplaats ik me tussen m'n medemensen. Ik kan hun zien, ik weet dat zij mij kunnen zien, maar of ze me waarnemen? Verder interactie is er niet. Straat in straat uit, in een in de loop der jaren uitgesleten patroon. Binnenlopen bij de Bijenkorf, Hema, V&D, Blokker, De Sleghte, Selexis. Zinloos rondje om de uitgestalde waren. Ritje met de bus, of een lange wandeling. Pijn in mijn nek.

  Thuis ben ik alleen, behalve als Sammie er is. Het flatgebouw telt veertien verdiepingen, ik woon op de zevende. Ik woon hier nu ongeveer vier jaar. Van mijn buren ken ik niemand van naam. een aantal mensen ken ik wel van gezicht en andere uiterlijke kenmerken. Wat woordjes in de lift, soms. Stille blikken, zuchtjes. Binnen is het niet zo stil. Voortduren hoor je allerhande geluiden. Boven gestommel, geschuif met meubels, ruzie's geschreeuw, slagen en gesmijt met meubels, regelmatig. Een keer werd er hard op de deur gebonkt: Politie. sindsdien zijn de ruzies wat minder. Beneden die keffer, een hondje van het soort "gesoigneerde afwasborstel". Meestal zijn de mensen niet thuis. Dan is hij alleen. Dan blaft hij en jankt hij voortdurend. Uren achtereen. Van alles heb ik geprobeerd: woningbureau, buurtbemiddeling, praten, stampen op de vloer, politie, klachtenformulieren, niks helpt. Die lui, een jong stelletje, komen maar een paar uur per dag thuis. Dan maken ze zelf kabaal, vaak met vrienden, vaak 's nachts. Het is dan alsof er mensen naast mijn bed staan te praten, zingen, bazelen. Soms maak ik dan 's morgens vroeg kabaal, om ze terug te pakken. Van ander plekken hoor je soms oorverdovend muziek dreunen.

  Meestal is er niemand in de lift, soms is ie stampvol. Gewone mensen, rare mensen, allerlei slag. ook mensen die je liever niet tegenkomt. In het trappenhuis en op de galerijen ligt afval en rommel. Het stinkt er. Op de brandtrap ligt al een maand lang een flinke hoop, matrassen, tapijten of iets dergelijks. Toen ik het voor het eerst zag dat ik dat er iemand lag te slapen, of misschien wel een lijk. In de lift wordt gespugt, geplast, door mens en dier.

  Verleden jaar woonde er een schizofrene oude mevrouw naast me. Ze zag er uit als een spook en joeg me ieder keer de stuipen op het lijf. "s Nachts stond tegen mijn deur te stampen en zei dat ik de kaas of de melk uit haar koelkast had gestolen. Vaak maakte ze enorm kabaal en stond ze te tieren en te razen. Soms moest ik voor haar op de vlucht. Het heeft meer dan een jaar geduurd eer ze goed en wel opgeborgen werd. nu woont er een mooi jong meisje. Ze woont er meer dan een half jaar. Ik heb haar drie keer even gezien op de galerij. Soms hoor ik haar tegen half twaalf 's nachts thuis komen, de voetstappen op de galerij, de deur die open en dicht gaat, voetstappen binnen, tot de naaldhakken uit zijn. Soms een flardje muziek. Ze heeft een kat zei ze.

  Buiten is er ook 's nachts veel lawaai. er is een parkeerplaats waar dag en nacht mensen in en uit stappen, met veel kabaal, getoeter, lopende motoren, dreunende geluisinstallaties, langsrijdende bussen, gepraat, geschreeuw. In de slaapkamer kan ik daarom niet slapen. ik slaap maar in de woonkamer. Overdag wordt er veel lawaai gemaakt met het onderhoud van de groenvoorziening. Voortdurend zijn er grasmaaiers in de weer en van die grapjassen die met zo'n lawaaierig blaassding één blaadje voor zich uit lopen te blazen. Dat ze daarmeee een paar duizend mensen vervelen, komt niet in ze op.

  De kelder staat vol. Ook de kleine slaapkamer is opslagplaats voor stapels schilderijen, dozen vol keramiek. Sammie slaapt daar als hij bij me is en er staan nog wat van zijn spullen. Wonen doe ik dus in de woonkamer/keuken. Daar staat ook m'n bed. M'n schildersezel, m'n gitaren, de teevee, etc. etc. Het eerste jaar had ik niet eens gordijnen. Toe zat er een doek voor het raam.

  Daar zit ik dus, dag in dag uit. Hier studeer ik gitaar, hier schilder ik, ik kijk teevee, doe de afwas en de was, veeg de vloer een keer per week, maak soms (erg soms) schoon, schil aardappels en maak spruitjes schoon. Bijna nooit komt hier iemand, bahalve mijnzoontje Sammie dus. Die komt in het weekend. Soms gaan we samen naar buiten, veel te vaak zitten we voor de teevee.

  Zelden zien mijn dagen er anders uit. Dat is geen vrije keuze. Ik kan niet anders. Op dinsdagmiddag ga ik regelmatig mee wandelen met een wandelclubje. Dat is destijds voor me geregeld door het leger des heils. Het clubje is er op initiatief van John, de oprichter en beheerder van Stichting De Wegwijzer, eren stichting die probeert drugsverslaafden een beetje houovast te geven. John haalt ons op met z'n auto en brengt ons weer naar huis. Ik ben geen drugsverslaafde, dus ben ik eigenlijk een beetje vreemde eend in de bijt. De medewandelaars zijn aardig, maar leven in hun eigen wereld, die is anders dan de mijne. We praten natuurlijk met elkaar, maar de gemeenschappelijke noemer is moeilijk te vinden. Het grootte verschil is wel, dat ik constant plannen probeer te maken en nog van alles wil. Bij hun draait het (behalve om hun verslaving) voornamelijk om leven van dag tot dag, hun woning en hobbies. Omdat ze verder geen wensen hebben, lijken ze meer tevreden met hun leven dan ik. John, de begeleider van het clubje doet dat vanuit zijn professie. Hij zal vast interessante denkebeelden hebben, maar onthoudt zich veelal van deelname aan de gesprekken. Misschien een persoonlijke trek of vanuit professioneel oogpunt. Hoe dan ook, soms heb ik het gevoel dat we worden "uitgelaten" alsof of we een roedel honden zijn, en dan bedoel ik "honden" niet als scheldwoord. Ik ervaar de wandelingen toch min of meer als een soort doelloze tredmolen. Het is even leuk, maar leidt nergens naartoe.

  Als je weinig te verteren hebt is wandelen een optie, normaal gesproken. Maar lopen naar de stad (oosten) is ver en de shock bij het plotseling zien van zoveel "gewone" mensen werkt op den duur vervreemdend. Ga ik de naar het zuidwesten stuit ik al gauw op het kanaal en kan niet verder. De andere optie is dan naar het noordwesten, maar daar is sinds een paar jaar de golfbaan met een groot hek eromheen. ook daar kun je niet verder. De Pietersberg zou een optie zijn, maar ik doe er drie kwartier over eer ik aan de voet ervan sta, en dan ben ik al moe en vooral mijn'nek begint parten te spelen. Dus wandelen, is ook niet mogelijk.

  Toen ik mij plotseling in deze situatie bevond enkele jaren geleden, wist ik dat ik me er voorlopig bij moest neerleggen. Het had zelfs iets van een uitdaging: Kijken hoe ik daarmee om zou gaan, mogelijkeden vinden om mijn dagen toch nog nuttig te besteden, overleven met een minimum aan middelen.

  Een van de eerste dingen die ik deed, was het weer gaan schilderen. Zo ontstonden de "Gevangenen" als vanzelf als een reflectie op de situatie. Ik vond het zelf wel geslaagd. Ik had er lol in, en het werk liet zien hoe ik tegen de situatie aankeek: Met humor en gelatenheid. ik dacht destijds dat er wel belangstelling voor dat werk zou zijn. mensen zouden er iets in herkennen, een soort zelfspot, relativering etc.. En inderdaad: veel mensen moeten spontaan glimlachen als ze m'n gevangenen zien. Maar gekocht worden ze niet. Blijkbaar wil men ze wel zien en er om lachen, maar men wil ze niet aan de muur. Ze roepen ongewild natuurlijk ook andere associalties op: Ausschwitz bijvoorbeeld. En sowiso, mensen willen niet met elende geconfronteerd worden. Ik vind het jammer dat er zo weinig belangstelling voor is, maar heb er anderzijds zelf ook genoeg van. ik wil weer eens met ander werk aan de slag. Al met al, duurt deze situatie nu veel te lang. De positieve energie die ik er aanvankelijk uit wist te halen is er niet meer. Nu is er alleen nog maar vertwijfeling. Mijn pogingen om het tij de keren hebben niks uitgehaald. Onder deze omstandigheden is het moeilijk om door te blijven gaan met schilderen en met evenveel energie een ander inspiratiebron aan te boren. Toch zal het moeten.

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken

• Burka- en Nikaat Verbod

  16 september 2011

  Ja, eh.... Ik vraag me af: "Hoe moet dat dan met Sinterklaas?

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 59 keer bekeken

• De dag die ik oversloeg ....

  10 september 2011

  Die dag was ik in Georgetown op Makati, de naam die de locals deze plek al gaven lang voor de Engelsen het Mcarty Island noemden, ongeveer vier à vijfhonderd kilometer van de hotels en nachtclubs aan de kust. Samen met een jongen uit het dorp die zich had aangeboden als gids bezocht ik de veschillende wijken van het plaatsje waar de diverse clans ieder hun eigen gemeenschap hadden. We bezochten een fabriek waar rijst werd gepeld en verpakt. Daarna een tocht met een motorsloep over de rivier. De Hippo's lieten zich niet zien die dag en ook op het apeneiland was weinig leven te bespeuren. Het was heet, de mussen vielen van het dak.

  Een paar dagen later kreeg ik een lift vanaf de de plek waar het veerpontje aanlegde naar het stadje verderop waar de taxibusjes stopten. Een van de jongens in de auto zij iets als: Sorry for the bombings". Ik had geen idee waar hij het over had, vermoedelijk over de aanslag op een Keniaanse ambassade een paar jaar eerder. Het boeide me niet zo en ik schonk er geen aandacht aan. Ik zei: "Never mind".

  De rit in een aantal opeenvolgende busjes, gevuld met rochellende mannen in jurken en lange baarden duurde lang. Onderweg was er een poging om m'n rugzak te stelen. "Een Senegalees", zeiden de aanwezigen afkeurend. 's Nachts kwam ik aan in Serrekunda en stapte bij het verlaten van het laatse busje in een waterplas van een halve meter diep. Mijn eerste bezoek aan Gambia bestond uit een lange reeks van vallen en opstaan.

  Het verblijf kwam langzaam tot een einde en de laatste dagen bracht ik door in een guesthouse in een van de kustplaatsjes. Relaxen, zwemmen, keuvelen op de veranda met allom aanwezige zwarte schoonheden.

  Rond de achtiende / negentiende arriveerde ik op Banjul Airport voor de terugvlucht naar Nederland waar ik mijn taak als kok in een drukke keuken weer zou hervatten. In de vertrekhal hing een aantal teevee's waar CNN constant beelden vertoonde van wat er die bewuste dag gebeurd was. Ik begreep dat ik iets belangrijks had gemist maar was er niet rouwig om.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 67 keer bekeken

• Maastrichtse Perikelen

  6 september 2011
  Geachte heer Lutz, beste Hans,
   
  De kunstmarkt zit er weer op voor dit jaar. Het was weer een gezellige markt. Het weer werkte voldoende mee, de sfeer zat er goed in. Zelf heb ik vooral veel geleerd. De organisatie was weer top en ik wil hier dan ook graag mijn complimenten en dank uitdrukken.
   
  Twee dissonante noten waren er wel:
   
   Het eerste wat mij en veel andere kunstenaars erg tegen de borst stuitte was dat er een mevrouw schaamteloos een bestaande stijl van een ander kunstenaar kopieerde, dit ook nog eens op een bijzonder prutserige onvakkundige wijze deed en als klap op de vuurpijl haar maaksels in grote getale voor hoge bedragen aan het publiek wist te slijten. Alle kunstenaar die ik die dagen gesproken heb spraken er unaniem schande van. Het is ook ongelooflijk dat er zo veel mensen daar in trapten en dat zegt niet veel goeds over het kopend publiek. Uiteraard is dit de organisatie niet te verwijten, maar het doet het imago van de markt geen goed en werkt beslist frustrerend op kunstenaars die enorm hard werken om kwaliteit te leveren, zelfs als dit impliceert dat hun werk dan minder snel in de markt zal vallen.
   
  In sterk contrast daarmee was dat de eigenaar van een aan de graanmarkt gelegen kunsthandel een solo-expositie had ingericht voor een kunstenaar die naar zeggen van de kunsthandelaar door de organisatie van de markt geweigerd zou zijn omdat zijn werk niet juiste kwaliteit zou hebben. Na het zien van het werk van genoemde kunstenaar, heb ik de kunsthandelaar meteen gezegd dat hier een vergissing in het spel moet zijn geweest. Het werk voldeed niet alleen aan de kwaliteitseisen maar was zelf bijzonder te noemen. Zoals gezegd, ik kan me alleen maar voorstellen dat dit op een betreurenswaardige vergissing berust en dat dergelijke vergissingen nu eenmaal voorkomen in een sellectieprocedure. Hoe dan ook het moet bijzonder pijnlijk zijn geweest voor genoemde kunstenaar, die naar ik hoorde de leeftijd van 70 jaar al overschreden heeft en destijds aan de academie cum laude is afgestudeerd. Mij gaat het niet pesoonlijk aan, maar het zou de organisatie sieren als men bij de kunsthandelaar naar deze kunstenaar en zijn werk zou informeren en hem in ieder geval een plaats voor een volgende markt te garanderen.
   
  Goed, tot zover de misere, nu weer over tot de orde van de dag. Zoals reeds informeel besproken tijdens de opening, wil ik graag mijn werk "Oan De Moas" aanbevelen als afbeelding voor affiche en flyer voor de volgende editie van de markt (Die er hoe dan ook moet komen). Een foto van het werk stuur ik hier als bijlage mee. Desgevraagd stuur ik dan tzt nog een foto op een hogere hoge resolutie. Ik hoop uiteraard dat het werk in de smaak zal vallen en dat het inderdaad in gebruik wordt genomen voor het drukwerk.
   
  Voorlopig wens ik u nog een paar dagen goed weer en een goede gezondheid.
   
  Met vriendelijke groet,
   
  Midas Pandora

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 39 keer bekeken

• Doek is lariekoek

  12 juli 2011

  Kunst komt van kunnen, zeg men. Verwant aan kennis en kunde. Kunstjes, truukjes, namaak, gemaaktheid, allemaal gerelateerde begrippen. Allemaal min of meer van toepassing, soms het een, soms het ander, soms een hele rits in wisselwerking. Menselijk intellect speelt hoe dan ook een rol. Een spel van fantasie, identiteit, zinsbegoocheling, bedrog (soms). De kunstenaar als kultureel leidsman/sjamaan.

  Mij wordt vaak de vraag gesteld "waarom ik niet op doek schilder?" Begrijpelijk misschien, maar toch vooral een absurde vraag. Waarom zou ik op doek schilderen? Zou ik daar een reden voor moeten hebben? Een reden, die vooral door galeriehouders regelmatig wordt aangedragen is dat doek beter verkoopt, mensen vragen om doek. Vraag en aanbod. Begrijpelijk, maar merkwaardig.

  Ik zal het nog één keer uitleggen en wil er daarna nooit meer iets over horen!

  Doek is geworteld in de traditie vande schilderkunst. Van oudsher was het, naast het beschilderen van muren, de belangrijkste drager voor schilderwerk. Daar zijn redenen voor. Lange tijd was het het enige materiaal van enige omvang dat verkrijgbaar was. Houten panelen waren over het algemeen klein. Papier was eveneens gering van oppervlakte en bovendien kwetsbaar.

  Komt bij dat er op enig moment de traditie ontstond dat schilders gingen reizen, oa naar Italië. Doek was licht, je kon het oprollen en zodoende makkelijk transporteren. Halverwege de negentiende eeuw gingen schilders bovendien buiten werken, naar de natuur; ook daarbij was het gebruik van doek handig. Door de eeuwen heen is het gebruik van doek een automatisme geworden. Schilders maakten daarin niet eens meer een keuze, men deed gewoon wat gebruikelijk was.

  Schildersdoek was ook lange tijd iets waar "gewone" mensen niet zo makkelijk mee in aanraking kwamen. Alleen schilders wisten waar je het kon verkrijgen en goed doek was ook duur. Er kwam een waas omheen te hangen van kwaliteit. Doek werd een soort "certificaat van echtheid". Als het op doek geschilderd was, dan moest het wel goed zijn. Als het om kunst gaat kunnen de meeste mensen niet echt bogen op kennis of inzicht. Men wordt onzeker, vraagt om zekerheden en dan is zo'n pseudozekerheid als het gebruik van doek een uitkomst. Gek toch?

  Tot op de dag van vandaag gebruiken veel kunstenaars doek. Sommigen schilderen in een traditionele stijl en hebben dan ook baat bij een traditionele uitstraling. Maar ook anderen, waarbij dit in feite helemaal geen rol zou horen te spelen, zweren bij doek. Vaak hebben ze daartoe allerlei conceptionele verklaringen, bv zijn er degenen zoals, de reeds eerder door mij gehekelde Haagmans, die met uitspraken komen als zou er van doek een onverklaarbare "spanning" uitgaan en zouden ze zich door het gebruik van doek in een bepaalde traditie plaatsen. Leuk, heel leuk, maar ik vraag me af of je dit als schilder nodig hebt.

  We leven niet meer in de zeventiende eeuw. Een schilder tegenwoordig is niet meer gehuld in een schilderskiel, draagt geen baret en staat niet met een palet in z'n hand zelf zijn verf te mengen in een vijzel. Al die zaken zijn ingehaald door de tijd. Inmiddels leven we in de eenentwintigste eeuw. sinds meer dan honderd jaar is er een perfect alternatief voor doek: board. Ik zelf schilder op board en ben daar erg gelukkig mee. Board is goedkoop, licht,makkelijk te verplaatsen, makkelijk te bewaren, heeft geen storende oppervlaktekenmerken, is goed te beschilderen. Voor mij is board de ideale drager voor mijn werk. Ik heb geen enkele reden om op doek te schilderen. Doek is lariekoek.

  Maar als de consument er dan om vraagt? Dan is dat jammer. Als schilder, zeker als je het als broodwinning doet, hou je altijd wel tot op zekere hoogte rekening met de markt. Maar, er zijn grenzen. Als kunstenaar is het essentieel dat je een zekere voeling houdt met je eigen drijfveren. Het meedoen aan zo'n volkomen irrationele nonsens als het voldoen aan de vraag naar doek, stuit mij in ieder geval tegen de borst. Ik zelf vind mijn werk prima op board, sterker nog: ik vind board beter dan doek, om de eerder genoemde redenen. Mijn werk komt beter tot z'n recht op board. De redenering dat board goedkoper is dan doek en daarom inferieur, slaat nergens op. De waarde van een kunstwerk wordt bepaald door de creatieve daad, niet door de materiele waarde van de materialen. Iemand die een kunstwerk wil aanschaffen, moet zichzelf de vraag stellen: "Wil ik een Midas Pandora of heb ik liever een doek, wat is belangrijker?" Wat een onzin eigenlijk, dat ik zoiets überhaupt nog moet uitleggen!

  Iedere kunstenaar is op zijn manier bezig met verandering. Hij vormt de wereld naar zijn beeld. Dat is een wezenlijk kenmerk van kunst. Doe je  dat niet, dan ben je geen kunstenaar maar een kopiist (schrijf ik dat goed?). Mijn doelgroep is tamelijk breed. Mijn wereldbeeld iseigenlijk erg mild, maar desondanks krijg ik al behoorlijk tengwind. Een van de (kleine) zaken die ik probeer op te rekken, is de acceptatie van board als volwassen schildersmateriaal.

  Van een galerist verwacht ik dat hij mijn eigenzinnigheid juist verkoopt als een unique selling proposition, het is een kracht, geen zwakte.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 122 keer bekeken

• Tired of Troubles

  23 juni 2011

  Op sommige dagen zou ik liever niet  bestaan. Soms duren die dagen minstens een week. Dit is zo'n week.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 72 keer bekeken

• De Reïntegratie-Soap

  11 juni 2011

  Midas Schreef:

  Hallo Gaston,
   
  Steeds vaker bekruipt mij het idee dat doorgaan met dit reïntegratietrajact zinloos is. Daarom wil ik je verzoeken om een time-out.
   
  Misschien kun je daarvan gebruik maken om met je eigen woorden te beschrijven waarom ik nog met dit traject door zou moeten gaan en wat het nut daarvan zou zijn. Liefst in de vorm van een gedetailleerd plan van aanpak, waarin je op z'n minst zou moeten aangeven in hoevere je bemoeienis mijn bekendheid met, laten we zeggen, een factor tien kan laten toenemen en in hoeverre je me van dienst zou kunnen zijn in het aanboren van serieuze commerciele contacten.
   
  Ik ben bang dat je me in genoemde opzichten niet veel kunt bieden, tot nu toe is het in ieder geval niet gebleken. Maar, ik laat me graag aangenaam verassen.
   
  Met vriendelijke groet,
   
  Midas Pandora
   

  Een mail-wisseling

  Beste Midas,
  
  Hallo gaston,

   Jammer dat je nu met dit gevoel naar het traject kijkt. Jammer ook dat verwachtingen blijkbaar niet ingevuld worden. Tijd dus om hierover te praten. Dit wil ik niet per mail doen, maar gewoon in een persoonlijk gesprek. Helaas passen mijn voorgestelde data niet in jouw planning. Stel dus maar een aantal data voor. Daarbij sta ik op het punt om een afspraak in te plannen met Linda Frnts, die jou zeker in eerste instantie verder kan helpen.

  Ja Gaston, jammer. Vooral jammer voor mij. Maar, wat had je dan verwacht, dat ik enthousiast zou zijn? Waarover zou ik dan enthousisat moeten zijn?

   

  Kunnen we zeker  over praten, maar daar wil ik niet als eerste mee beginnen. We hebben namelijk al een aantal keren gepraat, ook al naar aanleiding van eerdere soortgelijke mails. Maar het bleef toch vooral bij een herhaling van zetten. Ik zie geen echte resultaten van je bemoeienissen. Het "traject" loopt al een half jaar en er is nog niks gebeurd, behalve genoemde gesprekken. Je hebt wel met een of twee mensen gepraat, maar zonder substantiele zichtbare gevolgen. Je hebt ook een paar voorstellen gedaan, maar daar werd ik niet echt blij van.

   

  Daarom dat ik er op aandring dat je toch eerst eens een plan van aanpak presenteert.

   

  Dat je nu met Linda Frints gaat praten is misschien een opening, als dat al iets oplevert. Dat zou je misschien een aantal handvatten kunnen opleveren in je plan van aanpak. Dat wacht ik dus eerst maar eens af.

   

  Verder ben ik natuurlijk zelf wel actief, zo ver mijn financieën dat toelaten. De visitekaartjes zijn klaar, er is een eerste postkaart als promo-artikel. Met de keramiek is er wat gedonder geweest met het glazuur, maar het lijkt er op dat er volgende week definitief een behoorlijke hoeveelheid klaar is. Mu ben ik bezig met de inschrijvingen voor een aantal kunstmarkten. Met een beetje geluk kan ik de eerste doen voor het eind van deze maand. Dat moet dan in eerste instantie aantonen of er een markt is voor de keramiek die ik nu maak, of er aanpassingen nodig zijn. En het moet me aan de nodige contacten helpen voor de promotie van mijn schilderijen.

   

  Als het plan van aanpak me bevalt kom ik zeker wel graag naar Heerlen. Alleen is dat 's morgens praktisch niet te doen. Ik reis namelijk niet van Maastricht naar Heerlen, maar van Daalhof naar Heerlerheide. Daar ben je wel een paar uur zoet mee. Bij die gelegenheid kunnen we dan ook wel zien of het zinvol is om iets van mijn werk in jullie kantoor te hangen. Ook het werk en de site van die andere kunstenaar kan dan ter sprake komen. Maar dit zijn in mijn opinie allemaal tamelijk onbelangrijke bijzaken. De hoofdzaak dient te zijn, in hoeverre jij een bijdragen aan mijn carriere kunt leveren en op welke mannier jij dat denkt aan te pakken.

   

  Ik hoor graag je reactie.

   

  Ik ook, Midas Pandora 

  met vriendelijke groet,

   

  Gaston Pijls

   

  Midas wachtte enkele dagren, werd ongeduldig en mailde toen:

  Beste Gaston,
   
  Je zei: "voorstander te zijn van open communicatie".
   
  Alles nog eens overdenkende, is hier mijn besluit om aan de SD te vragen het "reintegratietraject" te beeïndigen. Dit, tenzij je binnen één week uitvoerig, schriftelijk, een plan van aanpak weet te presenteren, waar ik me volledig in kan vinden. Een plan met een duidelijk perspectief en massieve inzet van middelen.
   
  We zijn nu al een half jaar bezig en er is niks concreets gebeurd. Je hebt, naar mijn ervaring, geen duidelijke visie op wat er zou moeten gebeuren en welke middelen je hierbij zou kunen inzetten. Mijn pogingen je aan te sporen, hebben geen zoden aan de dijk gezet. De voorstellen die je tot nu toe deed kan ik niet serieus nemen.
   
  Het feit dat je geen ervaring hebt met het begeleiden van kunstenaars is voor mij geen excuus meer. Je hebt inmiddels een half jaar de tijd gehad om je in de materie te verdiepen, hiervan is niks gebleken. Aan oriëntatiemogelijkheden heeft het niet ontbroken. We hebben het ene na het andere vrijblijvende oriëntatiegesprek gevoerd, zonder resultaat. Ik vraag me af welke overweging, behalve financiële, je ertoe hebben aangezet deze case aan te nemen. Heb je je zelf overschat? Heb je mij onderschat en dacht je "Oh, die huppelt we lekker achter me aan tot aan de kassa?" Waar ben je in godsnaam mee bezig?!
   
  Zoals je weet, ben ik er sowiso al  van overtuigd dat reïntegratiebureaus bedriegers en klaplopers zijn. Tot dusvere heb je me niet van het tegendeel weten te overtuigen. Bij onze kennismaking heb ik je er al op gewezen, niet van plan te zijn het willoze lijdend voorwerp in een of andere poppenkast te gaan spelen. Daar begint het ondertussen wel heel erg op te lijken! Heb ik ongelijk? Bewijs het!
   
  Ik ga hier niet meer over "praten" of telefoneren.
   
  Met vriendelijke groet,
   
  Midas Pandora

  Wordt vervolgd ...
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 73 keer bekeken

• Armoede

  10 juni 2011

  Armoede, ik word er zo moe van. Armoede, ik heb er genoeg van. Een keertje boodschappen kunnen doen bij Albert Heijn, een keertje een stuk vis kunnen kopen. Kleren, schoenen, een tochtje naar Brugge, een weekendje Parijs, nog eens met mijn voeten in de Middelandse zee.

  Geen gepieker meer, geen nachten wakker liggen over rekeningen. Een avondje op stap, een hapje bij de Thai, een bioscoopje, museumpje. Leven. Gewoon leven, meer niet. Wanneer?

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 69 keer bekeken

• WSNP (1)

  31 mei 2011

  Dik anderhalve maand geleden viel er een zéér welkome brief in mijn brievenbus: een vonnis van de rechtbank waaruit bleek dat de periode van drie jaar, waarin ik in de WSNP (Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen) zat, voorbij is en er geen redenen zijn om deze periode te verlengen. Na nog eens acht dagen wachten, bleek dat ook van de schuldeisers niemand beroep op dit vonnis had aangetekend. Daarmee komt er dus een eind aan een lange eenzame periode.

  Tijdens mijn verblijf bij Sociaal Pension van het Leger Des Heils was al gebleken dat ik niet meer in staat zou zijn mijn schulden te betalen en had ik ingestemd met zo'n traject.

  Ik vond een flat op Daalhof, nestelde me daar, en het voortraject nam meteen een aanvang met oa budgetering door de KBL. Vanaf dat moment was er gedurende ongeveer een jaar nog maar vijfentwintig euro leefgeld per week. Een half jaar na de aanvraag was er de rechtzaak, waarna de officiele WSNP begon. Mijn post werd een half jaar geblokkeerd. Weer een half jaar later werd mijn leefgeld verhoogd naar vijftig euro per week.

  Zoals gezegd: een lange eenzame periode. De WSNP is feitelijk een ingenieuze methode van eenzame opsluiting. Goedkoper dan gevangenis en minstens zo effectief en frustrerend. Je bent vrij om te gaan en te staan, maar zonder geld ben je nergens welkom. een soort electronische enkelband, maar dan nog gemener.

  Toen ik begon met deze blog, lag het in mijn bedoeling een nauwgezet verslag te doen van mijn ervaringen in deze en voorafgaande periode. Dat bleek een onmogelijke opgave. De belevenissen, ervaringen, toestanden, overrompelen je zodanig dat het gewoon onmogelijk is om er real time verslag van te doen. Zeker als je gelijktijdig een carriere als kunstenaar probeert op te starten en ook nog eens verantwoordelijk bent voor de opvoeding van een buitengewone zoon.

  Frans Kafka had het allemaal niet kunnen verzinnen, maar ik heb het meegemaakt! Het aantal instanties waar je mee te maken krijgt, de enorme inefficiëntie van deze instanties, hemeltergend! Ook ongelooflijk hoeveel geld er in die periode aan mij is verdiend door allerlei beroepsbeoefenaren terwijl ik zelf dus, vaak letterlijk, op een houtje zat te knabbelen. Beroepsbeoefenaren die eigenlijk geen flikker uitvoeren, zelfs de ene fout op de andere stapelen, geen verantwoording hoeven af te legggen, maar hun loonzakje steeds op tijd goed gevuld zien.

  Mijn schuld was op, het moment van de aanvraag, zo rond de tien à twaalfduizend Euro. Door toedoen van de banken, die op het laatste moment nog allerlei incassokosten gingen opvoeren steeg ze naar zestienduizend. Het moment waarop ik de WSNP-aanvraag deed, was nagenoeg gelijk met het begin van de bankencrisis. Op het moment dat anderen er miljarden doorheen jaagden en ongestraft bleven, veranderde mijn leven voor de duur van vier jaar in een hel. De WSNP maakt geen onderscheid: wie er in in terecht komt ten gevolge van een schuld van enkele duizenden Euro, zal drie jaar op een houtje moeten bijten, wie er enkele miljoenenen doorheendraait eveneens. "Gelijke monikken, gelijke kappen", is het argument. In de praktijk is dit natuurlijk een schoolvoorbeeld van klassejustitie, want een onbemiddeld persoon zal niet in de gelegenheid zijn om er miljioenen doorheen te draaien, iemand uit de "betere"klassen heeft die gelegenheid eerder. Iemand zonder kip of kraai, zoals ik, staat voor een hard gelag. Iemand met een uitgebreid netwerk, komt lachend door zo'n periode heen.

  Wie heeft er allemaal aan me verdient? Te denken valt aan de dienaren van de wet, de rechterlijke macht. Ik weet niet wat zo'n rechterlijke procedure, al is ze nog zo "pro-forma", kost, maar op een paar duizend Euro moet je toch wel rekenen. Die mensen gaan niet op een oude fiets naar het werk. Dan komt er dus de zaakwaarnemer of curator. De mijne was goed voor zeventienhonderd Euro. Door het Leger Des Heils werdt me woonbegeleiding aangeboden, die ik gezien mijn psychische en lichamelijke gesteldheid op dat moment, ook wel nodig had. Ook hiervan ken ik de prijzen niet (dat soort zaken krijg je meestal niet zo makkelijk boven tafel) maar ook hier schat ik al gauw op een paar duizend Euro per jaar, te betalen uit een PGB. een aantal nutteloze tests en consulten bij het RIAGG, ivm met mijn aan de situatie gerelateerde depressie, zullen alles bij elkaar wel zo'n duizend Euro hebben gekost. Dan was er nog het PSIQ waar ik enkele winters lichttherapie volgde ivm genoemde depressie, ook wel een duizendje, denk ik. Vergeet ook de KBL niet, die voor het budgetteren van mijn betalingen zeshonderd Euro per jaar vangt plus zestig Euro voor het gebruik van het bankpasje.

  Hannah, waarvan ik inmiddels gescheiden was, ging ook in de WSNP. we waren immers onder gemeenschap van goederen gehuwd geweest. En of Hannah nou wel of niet precies op de hoogte was van de door mij gemaakte schulden en of ze nou wel of niet toerekenigsvatbaar kon worden gehouden voor de door haar veroorzaakte schulden: Hannah moest ook vier jaar bloeden voor diezelfde tienduizend Euro. En natuurlijk: Ook voor Hannah was er een rechtzaak, intensieve begeleiding door Maatschappelijk Werk, een curator, Bureau Jeugzorg dat volgens de letter "toezicht" hield op de opvoeding van Sammie, maar in feite geen flikker uitvoerde. Naar aanleiding van Sammie's opvoeding werden er allerhande onderzoeken gestart door verschillende instanties, zoals Stichting Radar, De Raad voor de Kinderbescherming, De GGZ, etc. Al die onderzoeken leverden uiteindelijk niks op, behalve dat al die hooggeleerde dames en heren riante salarissen opstreken.

  Al met al leverde het feit dat ik (en Hannah) in de WSNP zat, voor een aantal partijen een veelvoud op van het bedrag van de totale schulden. Je mag dus gerust stellen dat de WSNP voor heel wat nijverheid zorgt in de BV Nederland. En ondertussen zijn er dan ook nog een paar zogenaamde reïntegratiebedrijven die met het grootste gemak achtereenvolgens elk viereneenhalfduizend Euro per jaar aan je verdienen. Enig idee hoe je je dan voelt als je voor een paar duizend Euro tot op het bot wordt afgebroken ?

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 129 keer bekeken

• The Losers

  15 mei 2011

  Onlangs ben ik begonnen om samen met Maarten wekelijks muziek te maken. Ik als slaggitarist en hij op de bas. Al heb ik in het verleden vaker bas gespeeld in diverse bandjes, gitaar is voor mij toch relatief nieuw. Verleden jaar ben ik er mee begonnen. Vooral veel finger-picking op een akoestische, maar nu dus ook slaggitaar op de tele. Maarten had zelfs nooit bas gespeeld; dat heb ik hem opgedrongen. De bas leent hij van Sammie, want die doet er toch niks mee.

  Na enig gestuntel begint het nu wat vastere vormen aan te nemen. Zo hebben we besloten ons voorlopig te beperken tot muziek uit de 50's, vooral Elvis Presley en Johnny Cash. Die muziek is eenvoudig, de bezetting klein en transparant, goed te imiteren voor beginnelingen als wij, en vooral: het is leuk! Over een paar maanden nemen we er nog een paar mensen bij, zang, een solo-instrument, en als laatste drums. En dan wordt het ernst. Dan moet er een repetitielokaaltje komen en een zanginstallatie/PA. Volgend jaar optreden?

  Een band moet natuurlijk een naam hebben en in ons geval kan het niet anders dan dat die naam is: THE LOSERS! Wel ben ik een beetje bang dat er al een band is met een zo voor de hand liggende naam, maar in hij dekt zeker de lading! Als je naar mijn of Maarten's levensgeschiedenis kijkt, kan het bijna niet anders. Het is natuurlijk ook een geuzenaam. Want, al zijn we dan nu ook in de ogen van velen "losers", het leven gaat verder en we zullen geen losers blijven, althans dat is de opzet. Het is verder ook erg practisch. Met zo'n naam, kun je gewoon niet stuk. Als het publiek scandeert: "LOSERS!!"", dan zien we dat natuurlijk als een aanmoediging! Hoe dan ook, die naam past ons als een handschoen.

  Het is uiteraard grappig, zo'n stelletje oude zakken van ver in de vijftig (veel preciezer word ik daaromtrent niet) die nog eens beginnen met het leren bespelen van een muziekinstrument en een popgroepje formeren. Er zullen veel mensen zijn die er dat onzin vinden, maar in mijn ogen zijn die mensen op sterven na dood. Zo lang er leven is, is er hoop en kun je alles doen wat je wilt. Mijn moeder heeft haar leven lang niks anders gedaan dan kinderen baren. Toen dat afgelopen was en ze tegen de vijftig liep, zei ik vaak tegen haar dat ze een paar hobbie's moest ontwikkelen omdat ze zich anders later zou vervelen als ze ouder zou worden. Ze antwoordde steenvast dat ze toch al te oud was om met nieuwe hobbie's te beginnen. Nou,.... ze is drieënnegentig geworden, dus ze had nog meer dan veertig jaar plezier kunnen hebben van die hobbie's. Bijna de helft van haar leven!

  Ook lollig dat we nu muziek kiezen die we destijds in de 60's als ouderwets bestempelden en waar we beslist niet mee vereenzelvigd wensten te worden. Dat valt me sowiso op: vanaf een bepaalde leeftijd kijk je met evenveel liefde àchteruit dan je eerder met enorm ongeduld vóóruit keek. Zo vind ik nu vooral instrumenten mooi die er ouderwets uitzien. Ik droom bijvoorbeeld van zo'n prachtige hollow-body Epiphone "Emperor Swingster" gitaar. Zet daar een Gretsch "Catalina" drumset bij en een mooie contrabas en je hebt mijn favoriete set-up. Ja, met zo'n gietijzeren Ëlvis"microfoon, erbij natuurlijk. Scheurende tenorsax.... Het komt helemaal goed met de Losers!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 78 keer bekeken

• mijn Plek

  8 mei 2011

   

   

   

  Op een paar maanden na, is het vier jaar geleden sinds ik dakloos werd. De dakloosheid op zichzelf heeft niet lang geduurd, een paar maanden, meer niet. Het was een loeihete zomer, waarin ik voornamelijk bezig was uit de zon te blijven. Op een van die dagen zat ik op een bankje in het park en schreef in m''''''''n agenda: "Ik ben dakloos geweest. Het leven is fantastisch!" Ik schreef dat toen, omdat ik het zo voelde. Ik wist dat ik niet lang dakloos zou zijn, dat ik me op de bodem van de zee bevond en het laagste punt bereikt had. Sterker nog: de jaren voorafgaande aan mijn dakloosheid waren in feite veel erger en onmenselijker dan wat ik nu meemaakte. Ik was al bezig aan mijn weg omhoog. Als je je zelfs al als dakloze zo gelukkig kunt voelen als ik op dat moment, wat kan er dan nog mis gaan?

  De jaren die volgden waren niet aangenaam, maar gestaag werd het lichter en kwam het wateroppervlak in zicht. Beetje bij beetje werd Midas Pandora geboren. Sommige mensen vinden me wel eens arrogant. Ik ben niet arrogant, ik ben zefverzekerd. Het was toen op dat bankje dat ik besloot dat het afgelopen moest zijn met m''n bescheidenheid. Dat bescheidenheid een slechte raadgever is. Ik realiseerde me dat ik uniek ben en een plek heb in het universum.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 66 keer bekeken

• 2 - 0 Midas KO in tweede ronde!

  26 april 2011

   

  Dolf Midas in de eerste ronde het onderspit op punten, in de tweede ging hij KO in de strijd tegen De Normale Gang Van Zaken!

  Er gaan geruchten dat de Krachten Van Het Kwaad de hand hebben gehad in het neergaan van Midas, maar deze ontkent deze beweringen met klem:

  "Ja, dat is allemaal niet bewezen. Neen, ik zal me gewoon beter moeten concentreren en gebruik maken van wat ik van deze tegenslagen heb geleerd!"

  Een ding is zeker, deze ouwe rakker geeft voorlopig nog niet  op!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 88 keer bekeken

• DE WWIK

  21 april 2011

   

   

  Hallo Geert! Owe Limburjer!

  En jong, hoe is ''''t er mee? Nog gefeliciteerd dat jullie toen in Kerkrade het duivenconcours hebben gewonnen, of was het het boekvinkentoernooi? Geert jong, ik heb wat gehoord, dat jullie de WWIK wilen afschaffen? Ik moet bekennen dat dat heel wat bij me losmaakt.

  Weet je Geert, ik heb je altijd een hand boven het hoofd gehouden. Niet dat ik het met je eens was, meestal zelfs niet. Maar, ik heb altijd gezegd: "Lot de jong noe moele. Los em saare wat e tse saare hat, anges reegt e ziech nogh miehe op. Ziet er nit dat dee jong al jans roed aaleuft?" Ik vind dat een menst van zijn hart geen moordkuil moet maken. Laat gaan, laat gaan!

  Ik voelde ook wel met je mee, ik weet als geen ander hoe het is om altijd maar tegen de bierkaai te vechten en ik begrijp dan ook dat je daar soms erg pissig van kunt worden. Je werd ook niet altijd even aardig behandeld door die kakkers in Den Haag. Ik als "jong oes Kirchroae" begrijp dat dat pijn doet. Maar ergens is het toch mis met je gegaan. Je woede is tot een meltdown gekomen, lijkt het wel. Ook dat begrijp ik; ik vecht tegen windmolens, jij tegen de Islam.

  Ik bedoel: natuurlijk, sommige marokkanen zijn vaginamarokkanen (zeg ik toch netjes?), maar toch niet allemaal? Ik weet dat er bepaalde aspecten aan de Arabische kultuur zitten waar ik ook niet zo van hou. Altijd maar dat uitdagende harde praten, dat ruziezoeken, dat mannetjesputterachtige, dat gebrek aan respectbetoon tegenover de medemens. Sommige van die jongens moeten echt eens nodig heropgevoed. Helemaal mee eens. En zo zijn er meer dingen, waar je op z''''n minst wel eens een beetje gelijk bij hebt. Een beetje, zeg ik, niet dat ik straks hier de Verenigde Taliban voor de deur heb staan. En wat dat betreft, sommige autochtone Nederlanders zijn pas ècht wild vlees. Dus, eh, please, no Fatwah eh ...

  Ik ben het er ook niet mee eens dat mensen je met die gasman met dat snorretje vergelijken. Hoe komen ze er bij? Alsof jij ooit Joden zou willen vergassen. Iedereen weet toch dat je de staat Israel als de ideale heilstaat ziet! Komt ook goed uit dat die Israeli zo''''n hekel hebben aan Palestijnen. Ja ik moet niet generaliseren, Palestijen zijn geen Marokkanen, maar volgens mijn mogen ze van jou op de zelfde hoop. En als je die hoop nu een zou kunnen ........ Nee, Geert, ik maak maar een grapje, hoor! Ja, ik weet het, over sommige dingen kun je in Nederland beter geen grapjes maken. Sorry mensen, ik heb het niet zo bedoeld, hoor ... Ik ben maar een domme kunstemaker....

  En ik vind het ook tof dat je het opneemt voor de homo''''s. Dus, dat je tegen alle minderheden bent is zeker niet waar. Dat punt heb je gemaakt. Homo''''s zijn in Nederland de knuffelminderheid, sinds er een aantal jaren geleden een kultuuromslag was. Daarvòòr mocht je ze nog gerust in mekaar trimmen. of met pek besmeuren. Dát heb jij heel goed begrepen, dat de Nederlanders graag als een tolerant volkje gezien willen worden. Daar hou jij rekening mee. Dat tekent de ware staatsman. Wat dat betreft is er veel veranderd sinds die jongens in die bruine hemden de dienst uitmaakten. Het is tegenwoordig véél beschaafder, subtieler, genuanceerder.

  En dan zit je nu op het pluche. Nou ja, niet letterlijk natuurlijk, want je vrienden ontvangen je liever in de keuken, en houden de goeie kamer voor zichzelf. Maar toch: een hele prestatie! Maar, nou vertel eens eerlijk Geert: van wie was dat idee nou eigenlijk over die WWIK? Was het van jou, of misschien van Mark? Verhagen zal er niet mee gekomen zijn. Die kan zich nog goed herinneren dat de kunstenaars de kerken zo mooi versierden. Verder kan het hem natuurlijk ook niet zo veel schelen. Want, het blijven rare kwiebussen, die kunstkrassers. Zoiets zegt een katholieke jongen natuurlijk niet hardop, dat hoort niet, maar denken.... Hoe dan ook, als hij jou en Mark er een plezier mee kan doen, wat maakt het dan uit? Jij een Mark zullen er niet lang over hebben hoeven discussiëren. Daarin vinden jullie elkaar wel: Kunstkwiebussen, daar hebben we geen behoefte aan, die rare lastpakken! De BTW bleek een beetje lastiger dan verwacht, want die theaterkaartjes worden toch vooral gekocht door de achterban van je twee nieuwe vrienden. Dus, dat stellen we even uit. Maar die WWIK: weg ermee! Eindelijk eens iets waar we het volmondig over eens kunnen zijn.

  Ja, er worden allerlei redenen aangevoerd, waarom het zo is zoals het is. Het zou eenvoudiger zijn, minder regels, zuiniger, enz.. Maar al die redenen overtuigen mij niet zo, en niet aleen mij niet. Het overtuigt niemand. Het is allemaal doorgerekend en zuiniger wordt het er niet op, in tegendeel, het wordt aleen maar duurder. De WWIK werkte bovendien als een perfect reïntegratiemiddel: Bijna honderd procent van de kunstenaars die er gebruik van maakten, waren binnen twee jaar volledig zelfvoorzienend. Kom daar maar eens om, bij een van die andere reïntegratiemaatregelen! En verder: waar hebben we het eigenlijk over. Een paar duizend kunstenaars, hoeveel promile is dat van de totale bevolking? Kunnen we daar niet voor zorgen? Geert, heb je enig idee hoeveel kapitaal BV Nederland bezit aleen al door toedoen van Rembrandt en van Gogh? Ik denk dat je daar de WIKK voor heel wat kunstenaars van kunt bekostigen. Ik zou hier een waterdicht betoog kunnen houden, maar ik krijg een beetje pijn in m''''n nek. Dus voor het moment ga ik er een punt aan zuigen. De ware opzet van dit spelletje is, volgens mij, om kunstenaars zo veel mogelijk op te jagen, zodat ze zich niet veilig meer voelen. Want, als ze niet in de WWIK zitten moeten ze in de bijstand. En in de bijstand heb je geen rust en kom je nooit uit de vicieuse cirkel van armoede en dwangarbeid. Jullie willen niet dat kunstenaars zelfstandig aan de bak kunnen, nee ze moeten ausradiert of anders in ieder geval zo veel mogelijk vernederd. Het is weer zo''''n minderheid, waar toch niemand voor opkomt.

  Ja, Geert, eigenlijk zijn jullie "Drie Musketiers" de echte rare kwiebussen. Jullie storten je in het ene avontuur na het andere, komen met allerlei halfzachte plannen, die alleen maar zijn ingegeven door haat en machtswellust. Sta je van te kijken he, dat ik daar doorheen zie, he? Ach jong, ik weet al lang dat je kunstenaars haat, net als Mark. Daar kunnen jullie niks aan doen, dat is je instinct. Mensen als jullie zijn altijd op zoek naar iemand die je stiekem in het donker even flink pijn kunt doen en je hebt nou eenmaal een afkeer van mensen die intelligenter zijn dan jezelf.

  El Hidalgo Ingenioso

  Eens kijken hoeveel vijanden ik hier nou weer mee maak!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 85 keer bekeken

• The Last Time

  16 april 2011

  Maybe it's the last time, maybe it's the last time, maybe the last time, I don't know, .. oh no .... En dan dat rifje....!

  Kultuur is duur. De meeste films, waar iedereen over praat, zie ik pas als ze na jaren ook op teevee verschijnen of als ik ze in de kringloopwinkel tegen kom. Boeken, lees ik ook vaak pas meer dan tien jaar na verschijnen. Ook hier doet de kringloop wonderen. Met "Life" de autobiografie van Keith Richards, had ik geluk. Het is pas hooguit een jaar op de markt en ik kon het al lenen. Veel herinneringen.....

  ....... Eerder in de loop van dat jaar had ik al de overstap gemaakt van Freddy Quin naar de Beatles. M'n haar hing al een flink eind over m'n oren en ogen. Op het schoolplein van de lagere school, de "RK Aloisiusschool" te Chevremont, werd ik door een overspannen leraar bij m'n strot gegrepen toen ik samen met Peter Steins luidkeels "She Loves You" zingend en haarzwiepend in m'n beatle-pakje met pepita-ruitjes al te veel tumult veroorzaakte. Maar de stones, dat was pas echte koffie!

  Er deden geruchten de ronde over deze stinkende, vloekende, alle regels met voeten tredende rotzakken, toen ik voor het eerst een van hun nummers op Radio Luxembourg hoorde. Dat nummer was "The Last Time". Ik was meteen helemaal verslaafd. Beatles leuk, maar Stones ....

  "Helaas," zij de verkoopster in het kleine platenwinkeltje, waar de singletjes in papieren hoesjes in houten bakjes op kopers stonden te wachten, "uitverkocht, maar we hebben wel een andere, kijk maar eens." Ze overhandigde me een wit hoesje met een zwart-witte foto van mijn pokdalige helden. "Little Red Rooster"; wat er op de achterkant stond weet ik niet meer, was dat niet "Off The Hook?" Je had destijds koptelefoons die uit twee stukken bestonden, een soort halve telefoonhoorns, die je dan met je handen tegen je oor moest drukken. Dat je die twee stukken ook aan elkaar vast zou kunnen maken, daar had men nog niet over nagedacht.

  Ik wist echt niet wat me overkwam. Dat ruige geluid dat er uit die warme buizeninstallatie kwam was ongehoord! De eerste echte blues. Ongehoord primitief en rauw voor oren die tot pas nog gewend waren aan de beschaafde klanken van Conny Froboes en Peter Kraus. Ja, Little Richard, die kende ik wel; dat was het enige dat er enigszins bij in de buurt kwam. Brian Jones toverde me met z'n bottleneck zo de pubertijd in. Daarna is het nooit meer goed gekomen met me.

  En "The Last Time"? Die was de volgende week weer verkrijgbaar. En wanneer is nu de volgende tournee? Daar wil ik absoluut bij zijn. Als het al niet te laat is. Ik ben niet zo'n concertganger, de Stones heb ik in de jaren zeventig welgeteld één keer live gezien, in Rotterdam of Dan Haag, weet ik niet eens meer. Maar nu, zeker na het verschijnen van een boek met zo'n naam, dat zet je toch te denken. De laatste gig van Bob Dylan, vorig jaar, heb ik al gemist en wie weet of er nog ooit eetje komt. The Stones en Bob Dylan, die wil ik toch graag zien zo lang het nog kan. Ik wordt er warempel sentimenteel van!

  Maybe the last time, I don'know ..........

  　

  　

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 78 keer bekeken

• Mijn Zoon .....

  16 april 2011

   

  Sammie had de hele winter al gezeurd: "Kom nou papa, we gaan buiten voetballen!" Ik wist er altijd wel langs te komen. Het was te koud, het gras was nat, modder, etc.. Maar die dag kon ik geen smoesjes meer verzinnen. Het was stralend weer en we gingen dan ook met de plastic spongebob-bal, naar beneden om op het grasveld wat schoppen tegen het gele geval te geven. Ik had al gewaarschuwd: "Rennen ga ik niet, daar ben ik te oud voor!"

  Zo waren we zeker drie uur bezig. Sammie ging er vol tegen aan. Af en toe lasten we een pauze in. Tijdens een van die pauzes kwam het gesprek op voetbal en ik legde hem uit dat ik nooit belangstelling voor voetbal had gehad en dat een deel van de verklaring daarvoor was, dat ik op mijn zevende een bril kreeg en m'n ouders me toen verboden om te voetballen. Brillen kosten immers geld, die moeten dus heel blijven.

  Sammie maakte een gedachtensprongetje en vroeg: "Waarom liet je je ogen dan niet laseren?" Natuurlijk legde ik hem uit dat laseren toen nog helemaal niet bestond. "En, waarom doe je het dan nu niet?" "Nou, het is nogal duur, het kost zeker een paar duizend euro, en die heb ik niet. Misschien over een tijdje, als ik ooit wat meer geld heb. Dan kan ik meteen mijn tanden recht laten zetten."

  Sammie begon plotseling te gloeien. Er kwam echt een gloed over hem heen, alsof er van binnen een lampje ging branden, en hij stak enthousiast zijn vinger halverwege omhoog: "En daar ga ik voor zorgen!"

  "Hoe bedoel je?"

  Nou, ik wordt een heel goeie voetballer en daar ga ik veel geld mee verdienen. En dan ga ik voor jou en mama zorgen, zodat jullie wat jonger uit blijven zien!"

  Het bracht een soort aha-erlebnis bij me teweeg. Ik was destijds ongeveer op dezelfde leeftijd toen ik "Man Met Gouden Helm" zag en wist: "Ik word schilder!"

  Dus, nou ja, voor mij hoeft hij geen voetballer te worden, Ik kan wel voor mezelf zorgen. En ik dacht eigenlijk meer in de richting van drummer of bioloog. Gezien zijn vastbeslotenheid, zou het me niks verwonderen als zijn voorspelling nog uitkomt ook.

  Maar, het meest ontroerde me natuurlijk nog zijn wens om voor mij en zijn moeder te willen zorgen. Wie wil er niet zo'n zoon!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 90 keer bekeken

• MIJN BLOG IS MIJN BLOG

  14 april 2011

   

  Deze site wordt niet extreem vaak bezocht. Gemiddeld zo'n driehonderd bezoekers per maand. De meeste kijken wat rond op de informatieve pagina's en de galerie. De blog wordt het minst vaak doorgesnuffeld. Zelfs de items die er al vanaf het begin op staan, toch al meer dan twee jaar, zijn hooguit honderd keer gelezen. Veel impact heeft het dus niet.

  Toch krijg ik wel eens reacties. Daar doet zich een waterscheiding voor. Men is erg enthousiast en zegt erg te genieten van het gebodene, òf men vindt het maar niks, allemaal negatief. Een of twee keer is een zakelijke transactie afgeketst op het feit de de betrokken persoon stukken uit de blog gelezen had en op grond daarvan kortzichtig concludeerde dat ik geen prettig persoon was en daarom liever niet met mij en mijn werk in zee wilde. Soms word ik ook gewaarschuwd door welwillende relaties die me er op wijzen dat dit effect kan optreden. Men vindt dat ik het ene of andere item beter kan verwijderen omdat het misschien, eventueel, kwaad bloed kan zetten bij deze of gene.

  No way! Mijn blog is MIJN BLOG. Ik ben een zeer positief persoon, die de zaken gewoon graag bij de naam noemt. De omstandigheden waarin ik leef zijn niet ideaal en mijn blog is een van de weinige manieren waarop ik me kan uiten. Zou ik me dan ook nog de mond laten snoeren? Natuurlijk verkoop ik mijn werk graag en natuurlijk bijt ik op m'n lip als blijkt dat er een verband bestaat tussen het wel of niet doorgaan van een transactie en de inhoud van de artikelen in m'n blog. Maar daar houdt het dan ook mee op, ik ga heus mijn zienswijze niet bijstellen en vrolijke blabla verhaaltjes ophangen om de verkoop omhoog te krijgen. lk ben geen hoer. Zou ik dat wel zijn, dan kon ik net zo goed voor een baas gaan werken. Ik ben kunstenaar omdat ik alleen datgene wil doen wat ik belangrijk vind. Ik kan het niet iedereen naar z'n zin maken.

  En ja, inderdaad, ik mopper veel, stel graag zaken aan de kaak. Shit happens, en ik sluit er mijn ogen niet voor. Ik ben gezegend met een talent om mijn ergernissen onder woorden te brengen en dat doe ik dus met alle plezier. Dat maakt mij niet tot een negatief persoon. De zaken die ik beschrijf zou je misschien negatief kunnen noemen. Je moet de boodschapper niet met de boodschap verwarren. Maar ja, het is ook moeilijk. Personen die hun zaakjes goed op orde denken te hebben, worden er niet graag aan herinnerd dat de werkelijkheid misschien toch weer net iets anders is dan ze door hun dure roze bril wensen waar te nemen.

  Heb ik m'n gal gespuugt, dan heb ik tal van mogelijkheden om mijn positieve gevoelens te uiten. Niet in de laatste plaats mijn schilderijen, die toch over het algemeen vrolijk van aard zijn, of in ieder geval een gevoel van hoop overbrengen. Verder speel ik met overgave een paar muziekinstrumenten, hou van wandelen, de natuur, tuinieren. Reizen, lekker eten, een glaasje jajem met vrienden, enz.. Het is allemaal welbesteed aan mij. En meer dan van dat alles houd ik van mijn zoon Sammie.

  Dus, die kortzichtige gasten die mij van negativiteit beschuldigen, zouden eens wat dieper in hun eigen ziel moeten kijken, en eens twee keer moeten nadenken eer ze hun bek opentrekken. Kortom: L.... n.. d.. kl......!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 116 keer bekeken

• Hannah

  12 april 2011

   Sammie woont met z'n moeder in een van de arme buitenwijken van de stad. Een prachtwijk, die niet in de opwindende folders over Maastricht als culturele hoofdstad 2018 voorkomt. We hebben ooit besloten, dat Sammie als mulat jongetje op een witte school in het centrum van de stad meer kansen had, dan op een zgn zwarte school in deze door marokkanen gedomineerde wijk. Dus, loopt Hannah iedere ochtend met hem naar een basisschool bij het centrum. Dat is een wandeling van zo'n twintig à dertig minuten.

  Soms loopt ze dan weer even lang terug naar huis. De SD heeft het nodig gevonden dat ze participeert in de samenleving. Zodoende komt het vaker voor dat ze, òf vanaf Sammie's basisschool direct doorloopt naar haar stageplaats, een afro-winkel in de stad, ook weer zo'n twintig minuten, òf in een totaal andere richting, nl naar Scharn, waar ze een inburgeringsprogramma volgt, zeg maar: veertig minuten. Soms loopt ze eerst naar haar school en daarna nog naar de afro-winkel, dan is ze wel een uur onderweg. Op het eind van de middag gaat alles weer in omgekeerde richting: terug naar huis of naar sammie's basisschool om hem af te halen, dan van de basisschool weer naar huis. Boodschappen doet ze bij de blauwe kruidenier. Dat is vijftien minuten heen en vijftien terug, nu met zware boodschappentassen, meerdere keren per week.

  Na het eten gaat ze dan drie keer per week met Sammie naar de Judo in Heer, veertig minuten heen, veertig minuten terug. Of ze gaat met hem, eveneens drie keer per week naar de zwemles. Ook in Heer, maar nu aan de andere kant. Soms is de judo en de zwemles op dezelfde dag, soms niet. Geld voor de bus is er niet. Fietsen kan ze niet en kan ze ook niet leren, al heeft ze het geprobeerd. Zo gaat dat ..... dag in, dag uit .....

  Sammie is HB. Op zijn school is geen plusgroepje en omdat men hem toch iets wil bieden, gaat hij op donderdagochtend naar een speciaal plusgroepje op een andere school... in Heer. En ook dan loopt Hannah daar twee keer per dag naar toe om hem te brengen en te halen.

  Toen hij twee was, viel hij achterover uit zijn kinderstoel. Z'n arm was gebroken. Er was geen geld voor een taxi. Hannah pakte hem op en liep zonder aarzeling vijfenveertig minuten met hem op haar arm naar het ziekenhuis. Ik kan niet goed met Hannah overweg, maar heb steeds meer waardering voor haar inspanningen voor Sammie.

  En Jezus zei tot zijn discipelen: "Wie niet fietsen wil, die moet maar tiepelen!" En Petrus was niet bang, en sprong bij Christus op de stang! (citaat May Ernes)

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 107 keer bekeken

• Vrouwen van zekere leeftijd.....

  4 april 2011

  Midas schreef

  Hoi Kretz,
   
  Nondeju, iedereen zit buiten, alleen ik zit binnen! Eerst griep (Maarten bedankt), nu hooikoorts. Ik wil m'n tijd enigszins nuttig besteden, dan zit je al gauw te mailen.
   
  Ik neem aan dat je niet voor niks verschenen bent. Dus probeer ik je nu een plek te geven. Het zit zo: Ik ben Midas Pandora en ik loop over van de ideeën, ideeën die ik ook allemaal wel kan uitvoeren. Ik kan schrijven, schilderen, filmen enz. enz. Tot de buitenwereld in beeld komt, dan stagneert alles. Wat ik nodig heb is een soort interface. Het is gewoon heel moeilijk om alles in m'n eentje te doen, je hebt toch wat steun en klankbord nodig en ook practisch kan ik gewoon niet alles oplossen. Het is sowiso gewoon een prettiger idee om deel uit te maken van een groter geheel. Ik denk dat ik nog tien keer zo productief zou kunnen zijn, als ik hier een oplossing voor had. Inmiddels krijg ik wel al regelmatig wat hulp van Jellie van Kranen (Ik mag haar keramiekatelier en netwerk gebruiken en ze schiet me zelfs geld voor om materialen te kopen) en er is ook al iemand begonnen voor me te bemiddelen bij galerieën elders in het land. 
   
  Toen Maarten verscheen heb ik hem in eerste instantie proberen in te schakelen. (Ook in zijn eigen belang: Hij moet uit dat vervreemdende stramien van produceren en consumeren.)  Hij bood aan met mijn werk te gaan leuren. Maar, ik merkte al gauw dat dat nu net iets is dat hem eigenlijk niet ligt. Zijn "angst" zorgt er voor dat hij bij de minste geringste weerstand in zijn schulp kruipt. En bij het leuren met kunst, kom je héél veel weerstand tegen. Toen heb ik verzonnen dat hij me allerlei andere hand-en-spandiensten zou kunnen bewijzen. Ik wil een aantal filmpjes maken over Midas om op youtube te zetten, ik heb wat nieuw foto's nodig van Midas om m'n site te updaten, ik wil met m'n werk op markten gaan staan, er moeten een aantal exposities geregeld worden, en zo zijn er een heleboel andere practische zaken die dringend gebeuren moeten. Daarnaast wil ik deze zomer barbeques gaan verzorgen (voor het geld en voor de lol). Hij wil wel, maar ik heb het idee dat ik te veel aan hem moet trekken. En dat is nu juist niet de bedoeling, het moet makkelijker voor me worden, niet moeilijker! Het enige dat we tot nu toe samen doen en waar hij enigszins consequent in is, is samen muziek maken. Dat doen we één avond per week.
   
  Nu weet ik dat jullie samen het plan hadden om die kunstmarkt in Mesch te organiseren. Als jij daar nu eens het voortouw in neemt? Ook die dingen als die visitekaartjes, dat moet er toch eens een keer van komen. Misschien zou het helpen als Maarten niet alleen was in het ondersteunen van Midas Pandora. Ik weet niet hoe het er bij jou uitziet, misschien heb je ook wel allerhande bezwarende omstandigheden, maar een beetje actie kan geen kwaad , toch? Dus, ik wil je vragen om, als je het leuk lijkt, met Maarten samen een soort ondersteuningsgroepje op te zetten, dat bijvoorbeeld regelmatig de lopende zaken onder de loep neemt en, waar nodig, actie onderneemt.
   
  Kijk maar. Als het je wat lijkt, hoor ik het wel. En anders zien we elkaar nog wel eens, denk ik.
   
  MIDAS
   

  Gret Antwoordde

  Beste Midas,
   
  Ik begrijp dat je iemand bent die graag chockeert en de grenzen opzoekt.
  Voor mij gaat dit allemaal wat te ver en snel.
  (misschien had je inplaats van mailen effe zelf je kaartjes kunnen bestellen bij Vistaprint, zo gebeurd!)
  Sorry, dit mailtje wekte op verschillende vlakken afkeer op.
  Ook ik heb nl veel ideeën en zou hele legers aan het werk kunnen zetten, maar ik heb uiteindelijk
  zelf alles moeten oplossen en ben daar ook nog mee bezig en weet dit uiteindelijk te waarderen. Ik vind dat jij
  wel erg makkelijk je zaakjes verdeelt en ook nog behoorlijk ongeduldig bent.
  Daarbij spreekt me de bijgevoegde foto totaal niet aan (op zn zachts gezegd). Ondanks dat ik humoristisch
  en relativerend van aard ben, wekte die op het moment afkeer op. En nu heb ik dit heel voorzichtig en
  netjes uitgedrukt. Ik bespaar je de andere versie.
   
  Nou Midas meer heb ik niet te melden alleen de vraag me te laten, ik kan dit nu niet erbij hebben.
   
  Het ga je goed Gret.
   

  Midas schreef

  ADEM IN, ADEM UIT.....!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 124 keer bekeken

• Brief aan het reïntegratiebedrijf

  26 maart 2011

  Hallo Gaston,
   
  Natuurlijk hoop ik dat je een fijne vakantie hebt gehad. Omdat ik iedereen een fijne vakantie gun èn omdat je dan hopelijk goed uitgerust bent om weer hard voor mij aan het werk te gaan. Echt hard, harder dan tot nu toe.
   
  Zo valt mij op dat er een afspraak was dat we om de drie à vier weken contact zouden hebben. Daar zat ik dus op te wachten, toen ik op het einde van week vier een mailtje ontving van je collega, waarin stond dat je met vakantie was en pas over een week (volgens mijn berekening de zesde week na onze laatste ontmoeting), terug bent en dan zult bellen voor een vervolgafspraak.
   
  Jou zal het opvallen dat er een mailtje van mijn hand in je postbox zit met de titel: "in perspectief". De inhoud van dat mailtje is ook op mijn blog te lezen onder de titel: "armoede". Dat ik het voor jou heb hernoemd, is omdat ik wil dat je dit verhaal ziet als het perspectief waarin je de vierduizend euro moet zien, die de SD betaalt voor mijn reïntegratie.
   
  Vierduizend euro is in mijn ogen een astronomisch bedrag. In de reïntegratieovereenkomst die je destijds hebt opgesteld, stel je dat ik in mijn leven niet veel concreets heb ondernomen. Uiteraard ben ik het met deze stelling niet eens. Maar, een van de dingen die ik in mijn leven in ieder geval wel heb "ondernomen", is dat ik op m''n zestiende werkte bij een wegenbouwfirma en daar oa tot taak had dagelijks een aantal vrachtwagens met bakstenen handmatig te lossen. Gewoon een rijtje stenen tussen je handen klemmen, van de wagen tillen en op een stapel leggen, tot de wagen leeg was, en dan de volgende wagen, etc.. Ik kan me ook nog erg goed herinneren dat ik op m''n zevenveertigste als flexwerker (mooie naam voor een smerig spelletje) op een productie-afdeling bij de Mora terecht kwam en dan, als de productielijn niet naar behoren werkte, vaak hele diensten grote zakken moest vullen met hardbevroren kroketten, die zakken razendsnel op een karretje gooien, met het volle karretje naar een verderopgelegen vriescel rennen, het karretje daar deponeren en met een nieuw karretje terugrennen en het hele circusnummer weer opnieuw opvoeren. Dit zijn maar een paar willekeurige zaken die ik in mijn leven heb "ondernomen". Dat ik nu continue pijn in m''n nek heb, zal daar ongetwijfeld wel iets mee te maken hebben, maar waar het me nu om gaat is dat er heel wat vrachtwagens met bakstenen door mijn handen moesten gaan en heel wat zakken kroketten om daar een bedrag van vierduizend euro aan over te houden. Voor zover ik weet heb ik zelf nooit van mijn leven een dergelijk bedrag tegelijk in mijn handen gehad. Des te meer raakt me dit omdat er verleden jaar ook al een reïntegratiebedrijf aan de haal is gegaan met een soortgelijk bedrag, zonder dat dit mij ook maar iets heeft opgeleverd. Heb je enig idee waar ik nu zou staan als ik dit soort bedragen zelf vrijelijk zou kunnen inzetten in het rendabel maken van mijn onderneming? Heb je enig idee, hoezeer de kwaliteit van leven voor mij of mijn zoontje zou toenemen als ik het daarvoor zou kunnen inzetten?
   
  Je zult nu denken: "Wat krijgen we nou? Een reïntegratieklant die zich druk maakt over zijn budget of gemiste afspraken?" Je zult gewend zijn aan klanten die zo''n reïntegratietraject leidzaam ondergaan en al lang blij zijn als ze niet al te vaak worden lastiggevallen. Iedereen weet immers dat reïntegratie een kafka-eske klucht is en dat je vooral gewoon moet "meespelen". Dan is iedereen tevreden. (Dat over dat "meespelen" zijn niet mijn woorden. Ik heb het lettterlijk zo gehoord, uit de mond van diverse "reïntegratiedeskundigen".)
   
  Maar je hebt nu te maken met MIDAS PANDORA. MIDAS PANDORA is ondernemer en een ondernemer verwacht dat een investering een veelvoud van het geïnvesteerde bedrag oplevert. MIDAS PANDORA is een bedrijf. Een bedrijf is, zoals je wel weet, gericht op winstmaximalisatie. Welliswaar is die vierduizend euro niet door mij persoonlijk geïnvesteerd, maar het bedrijf MIDAS PANDORA maakt gebruik van een subsidie die de overheid beschikbaar stelt. En, net zo min als je welke willekeurige andere subsidie over de balk gooit, net zo min wil ik deze subsidie verkwanselen. Bovendien leen ik me niet voor het meespelen in kluchten, daarvoor is mijn tijd te kostbaar.
   
  Begrijp me niet verkeerd. Je bent vast een aardige gast. Maar ik denk dat je door het gemak waarin er in jou brance geld wordt verdiend misschien een beetje beroepsblind en verwend bent geraakt. Vandaar dan ook mijn verzoek: Bekijk het eens van mijn kant.
   
  Een ander kwestie die mij zorgen baart is het feit dat je niet erg veel van de commerciele kunstpraktijk afweet. Dat heb je ook ridderlijk toegegeven en ik heb er toch mee ingstemd met je in zee te gaan, omdat ik het gevoel heb dat je wel je best wilt doen. Maar dat moet je dan wel doen. Ik heb je tot dusver een aantal artikelen van mijn hand toegestuurd, om je enigszins op een spoor te zetten. In feite ben ik op die manier mij eigen reïntegratiedeskundige aan het opleiden. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. De bedoeling is dat je zonder dat het me al te veel woorden, tijd of energie kost, klakkeloos aanvoelt wat mij beweegt en dat je me dan verder op weg helpt. Je zult je kennis dus moeten upgraden. Je moeten inlezen in de materie en op onderzoek uit gaan. Kijk, als ik destijds als grafisch ontwerper een opdracht aannam op een gebied waar ik nog niet zoveel van wist, was ik bereid om differentieel te calculeren. Maw, ik begreep dat ik mijn uurtarief moest aanpassen aan wat ik effectief presteerde. Dat ik misschien wat meer uren aan een dergelijke opdracht moest besteden dan aan zaken die meer de kwalificatie "Gefundenes Fressen" verdienden. En dat ik niet al die studie-uren kon doorberekenen aan de betreffende klant. Winst bij een dergelijke houding is dat je zelf je deskundigheid vergroot, en die deskundigheid later ook nog kunt inzetten.
   
  Voor de toekomst, verwacht ik dat je deuren voor me kunt openen, deuren naar de wereld van "HET SUCCES EN HET GELD". Tot nu toe heb ik daar nog niet veel van gemerkt. Ik bedoel, een suggestie dat ik misschien wat werk op moet hangen in meubelzaken, daar kan ik zelf ook wel op komen. Bovendien, dat zijn misschien wel leuke schnabbeltjes voor wie een beetje in de marge wil blijven hangen, MIDAS PANDORA streeft naar landelijke bekendheid.
   
  Sjeng, oan de geng!
   
  Midas Pandora

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 130 keer bekeken

• Alle Dagen Heel Druk

  26 maart 2011

  Papa zei: "Kijk, je weet dat in je hoofd de hersens zitten en dat die je lichaam besturen. Als je die hersens onder een microscoop zou kunnen leggen, dan zou je zien dat ze bestaan uit hersencellen, allemaal héél kleine wezentjes.
   
  "Een soort mannetjes?" vroeg Sammie.
   
  "Ja, precies, een soort mannetjes. Elk mannetje heeft een specialiteit, iets waarin het bijzonder goed is. Zo is er een mannetje dat erg goed tegen een bal kan schoppen en een ander mannetje dat erg hard kan rennen. Weer een ander mannetje kan dan weer goed lezen of rekenen. Vaak werken de mannetjes ook samen in groepjes. Bijvoorbeeld, diegenen die goed tegen een bal kunnen schoppen en rennen, werken samen als het om voetballen gaat. En die goed met een lepel of vork overweg kunnen en anderen die goed kunnen slikken, werken samen als je moet eten.
   
  Die mannetjes hebben allemaal een eigen willetje. Ze doen allemaal het liefst datgene waar ze goed in zijn. Dat zou natuurlijk een dolle boel worden, als iedereen steeds maar deed wat hij zelf  wilde. Dan zou je bijvoorbeeld opeens onder te tekenles tegen een bal schoppen of aan je leesboek beginnen te knabbelen. Of stel je voor dat je onderweg bent met de fiets en het ene mannetje wil rechtsaf en het andere linksaf, dan zou je zomaar tegen een boom knallen!
   
  Daar hebben de hersens iets op verzonnen. Ze hebben een soort regering. Samen overleggen ze wat ze gaan doen. En pas als ze besloten hebben, geven ze de opdrachten aan het lichaam. Ten minste, dat is de bedoeling. Maar de mannetjes zijn vaak eigenwijs en willen dan toch nog hun eigen zin doen. Daarom is er een klein groepje mannetjes aangesteld als hersenpolitie. Die moeten heel goed opletten of iedereen ook doet wat er is afgesproken en er niemand zijn eigen zin doet.
   
  Bij kinderen met ADHD zijn die politiemannetjes een beetje lui, of eigenlijk gewoon vaak een beetje moe. Dan vallen ze soms in slaap en letten niet op. En zo komt het dat je soms TeeVee zit te kijken en vergeet om je bord leeg te eten. Of dat je opeens wil gaan rennen terwijl papa net heeft gezegd dat je rustig naast hem moet blijven lopen."
   
  "Maar, dan zouden die politiemannetjes eigenlijk een kopje koffie moeten drinken!" Zei Sammie. "Dat doe jij toch ook als je moe bent, papa?"
   
  "Juist! En daar zijn nu die tabletjes voor. Een paar slimme mensen hebben ontdekt dat die tabletjes op die politiemannetjes net dezelfde uitwerking hebben als een kopje koffie. Ze blijven er wakker van!" Als jij maar regelmatig je tabletjes slikt, dan blijf je beter opletten en doe je niet alles tegelijk. zo kun je je beter concentreren en maak je veel minder fouten."
   
  Sammie denkt even na en zegtt dan: "Jammer dat ik die tabletjes niet met melk en suiker kan slikken!"

  Midas werkt aan een kinderboek over ADHD. Bovenstaande dialoog is een stukje uit de tekst. De illustraties zijn in "Sammie-stijl' en ook de opmaak is van Midas.
  
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 115 keer bekeken

• Armoede

  20 maart 2011

   

  Sammie was er voor het weekend. Vrijdagavond had ik hem opgehaald. Zondagmiddag zou er een verjaardagsfeestje zijn waar hij naar toe moest. Daarom zou ik hem op zaterdagavond al terugbrengen. Dat had Hannah zo besloten. Bij het ophalen had ze me nog vijf Euro afgetroggeld voor een verjaardagscadeautje voor het jarige klasgenootje. Eerder die week had ik al vijfentwintig Euro afgegeven voor een schoolreisje. De zwemles moest ook weer betaald worden, daar was geen geld voor, dus dat moest nog eeen weekje wachten.

  Een en ander betekende dat er dus weer eens geen geld was voor jughurt, koekjes of andere "speciale" dingen voor als Sammie er was, en ook de standaardvoeding was weer eens zeer beperkt. Zo vraagt hij al wekenlang om pitabroodjes met sardines.  Er is nooit geld voor. Geld voor speelgoed of uitjes samen, daar kunnen we alleen van dromen.

  Die zaterdag belde ze op het laatste moment dat ik Sammie later dan afgesproken moest brengen en dat hij vooraf bij mij moest eten. Wat me wel enigszins voor een dilemma plaatste, maar er kwam een oplossing in de vorm van wat aardappels en een gehaktbal die nog van gister was overgebleven. Witlofsalade luste hij niet.

  Op de terugweg zaten we net in de bus toen Hannah belde. Ze wilde dat Sammie geld uit zijn spaarpot haalde zodat ze de volgende dag samen met de bus naar dat feestje konden. Sammie legde uit dat we al in de bus zaten en dat er zowiezo geen geld in zijn spaarpot meer zat omdat Hannah die bij andere gelegenheden al geplunderd had. Ze vroeg of ik dan twee euro kon spenderen. Een boodschap die Sammie flemend overbracht. Ik legde hem uit dat ik blut was. In mijn beurs zaten nog wat muntjes, maar maandag moest ik een brood kopen voor mezelf.

  De tocht was lang. We hadden al lang op de bus moeten wachten in Daalhof en het aansluitende voettochtje was onaangenaam. Sammie was weer hypervervelend en onderweg raakten we nog in een kluwen marrokaanse hangjongeren verstrikt. Het was koud, donker en m'n nek was al ver over zijn tolerantiegrens. Ik kan er eigenlijk niet tegen om zo laat nog met Sammie onderweg te zijn en raak dan steeds gestrest.

  Ook in de buurt veel hangjongeren, ondanks de kou. In de straat kwamen we de marrokaanse buurtprostituee tegen en ook sommige andere vrouwen, waar Hannah regelmatig ruzie mee heeft, stonden in hun deuropening en gaapten me aan. Hannah maakte de deur open op een kier en bleef er achter staan, blijkbaar had ze weer geen kleren aan. Sammie glipte naar binnen en haalde de basgitaar uit de kamer. Dat had ik met hem afgesproken. Die basgitaar had ik nodig en aangezien Sammie er toch niks mee deed, wilde ik hem meenemen.

  Hannah toonde me een handjevol kleingeld en vroeg om twee euro om de volgende dag met de bus te kunnen. Ik zei dat ik blut was en niks kon bijdragen. Ze bleef doorzeuren. Ik stond daar met die basgitaar en bleef maar herhalen dat ik geen geld had. Waarop ze kwaad begon te dreigen dat Sammie dan niet naar het feestje zou gaan. Ik werd ook kwaad en zei dingen als: "Zoek het maar uit, het is niet mijn probleem, etc.." Uiteindelijk vertrok ik terwijl zij er op aandrong dat ik Sammie dan maar weer mee terug moest nemen. Dat ging me dus te ver, nòg een keer met Sammie die marteling ondergaan en ik word  zowiezo knettergek van al die steeds maar veranderende eisen. En bovendien, we hadden nu al het busgeld uitgegeven, dan zouden we morgen weer moeten lopen. Met de basgitaar onder m'n arm liep ik de straat uit, nagegaapt door de vijandige buurvrouwen. De straatprostituee stond wat aan haar fiets te morrelen.

  Twee straathoeken verder kwam Sammie me huilend achtena. Hannah had hem buitengezet en hij moest met mij mee. Ik werd allengs kwader en maakte met huilende Sammie rechtsomkeer. Sammie begon me dingen te vragen als "Waarom we toch steeds ruzie maakten en wie er als eerste begonnen was?" Terug in de straat stond de straatprostituee inmiddels in de deuropening van een van de turkse buurmannen te smiespelen. Blijkbaar had ze gewacht tot ik de straat uit was en blijkbaar was de echtgenote van die man niet thuis.

  Aanbellen, hard kloppen. Tot Hannah opendeed en ik nogal hard zei dat ze Sammie binnen moest laten. Er was inmiddels al een aardig oploopje ontstaan.Na enig aandringen en verdere woordenwisseling, geschreeuw etc.,  deed ze de deur op een kier, eigenlijk omdat ze een emmer water wilde halen om over mij heen te gooien. Ik stuurde Sammie naar binnen en wilde weer vertrekken, toen ze weer terugkwam, Sammie huilend voor haar uit, weer naar buiten lopend. Hij begon weer achter mij aan te lopen. Ik werd nog kwader en stuurde hem weer naar binnen, wat hij uiteindelijk deed. De deur ging dicht.

  Zo gaat het dus. Dag in dag uit, week na week, maand na maand, al jaren lang. Hoe kan ik dit aan Sammie uitleggen?

  Terug thuis leegde ik m'n beurs en telde het kleingeld. Een hoop muntjes, in totaal drie euro. Ik had Hannah dus twee euro kunnen geven en dan toch maandag nog een brood kunnen kopen.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 130 keer bekeken

• Verlangen

  16 maart 2011

  Lente. Ik slenter door het Jekerkwartier, waar ooit een jongere ik woonde, in een ongecompliceerde tijd, toen de stad nog op een dorp leek en ik nog zonder nekpijn was. Daarna door het centrum, een frietje bij Reitz, mooie jonge vrouwen, de etalages van winkels vol vlotte colbertjes die mij prima zouden staan, De Sleghte en andere boekenzaken tot de nok gevuld met ongelezen boeken, m'n hoofd bij verre reizen en overal die Sirene die roept. Ondertussen is de Tefaf er weer. Andere kunstenaars, kunstenaars met de juiste relaties vullen de etalage's van de stad met hun werk. Waar is Midas Pandora?

  Anschluss. Dat is waar het aan ontbreekt. Ik kan wel honderden, duizenden schilderijen maken, maar als ze als een blok om mijn nek blijven hangen, geen kopers vinden, niet hun eigen leven beginnen, dan is er weing animo. Niet echt die drang van: "Kom, de voorraad raakt op, ik moet weer eens aan het werk!" En afleiding, gezelschap, heb ik toch ook nodig. Komt toch langzaam op gang. Langzaam maar zeker zal er verandering komen. Ik heb nu toch weer een paar vrienden. John met het wandelklubje. En Jellie en Huub die me toch maar mooi helpen met de keramiek. Met Maarten ben ik begonnen aan het project Fifty Songs in One Year! We gaan een tijd samen spelen met de bedoeling iedere week één nummer in te studeren. Wat rootsdingen, country, folk, blues etc. Ik als slaggitarist en hij op de bas. Ik heb vaak genoeg bas gespeeld en wil nu wel eens wat anders. Finger picking ga ik mee door, doe ik voorlopig in m'n eentje, kan ik later integreren. Door er slaggitaar bij te doen ontwikkel ik me ook in de breedte. En voor Maarten is bassen leuk om er bij te doen, gewoon ongecompliceerd muziek maken. We moeten wel een plekje vinden om te repeteren. Hier op de flat, dat zal niet lang goed gaan. Zeker niet als we er ook nog andere mensen bij gaan betrekken, iemand op cajon bijvoorbeeld of zang, mondharmonica enz..

  Drie en een half jaar woon ik hier nu op de Veliahof, De Hel Van Daalhof. Tijd om te vertrekken. Dat zal toch niet zo een twee drie gebeuren. Wat een elende is dat toch, zo'n flatgebouw. Wat heb ik hier niet al allemaal meegemaakt.Meer branden dan je op één hand kunt tellen, constant geluid, herrie, nachtelijk lawaai, blaffende honden. Verleden jaar nog de constante dreiging van m'n chizofrene buurvrouw. Ja, hoogste tijd om naar wat anders om te gaan zien.

  Hopelijk is er dit jaar genoeg geld om eens een paar dagen met Sammie op een kamping te gaan zitten, bijvoorbeeld in Zeeland. En mischien kan ik in het najaar een paar weekjes naar Portugal. voorlopig zou ik dan tevreden zijn. maar iets moet er in ieder geval gebeuren!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 157 keer bekeken

• Ja, we zijn gelukkig!

  5 maart 2011

   

  Ceramiek

  Jellie bracht de winter door op Bali. Ik paste ondertussen in Gulpen op haar huis en hondje Bobbie. Als je Gulpen leest, denk je natuurlijk aan het dorp, maar de boerderij waar Jellie een gedeelte van heeft gehuurt, ligt wel erg ver van het dorp, in the middle of nowhere. En dat heb ik geweten!

  Toch heb ik er geen spijt van. De tijd heb ik nuttig besteed met het vervaardigen van ceramiek en ook op de gitaar ben ik met flinke sprongen vooruit gegaan. Ik heb in die tijd ook nog een aantal leuke mensen ontmoet. Inmiddels is Jellie weer terug en ben ik weer in Maastricht. Er staat een flinke hoeveelheid ceramiek van mijn hand.

  Ik ben blij nu ook met ceramiek in de weer te zijn. Het haalt me uit de impasse waar ik wel een beetje in zat. Bovendien is het ook weer een manier om aan de weg te timmeren. Schilderijen, als ze een beetje prijzig zijn, verkoop je moeilijk op kunstmarkten. Dan kom je niet uit de kosten. Maar kleine ceramiekwerkjes, dat zal een stuk makkelijker gaan. En zo kan ik dus m'n gezicht vaker laten zien en meer onder de mensen komen. Maar vooral: De ceramiek is ook erg leuk. Natuurlijk heb ik vooral veel "Gevangenen"gemaakt, dat is toch mijn handelsmerk. Maar ter zijner tijd komt er natuurlijk ook ander werk. Ik heb veel inspiratie.

  Maarten, die ik meer dan dertig jaar niet gezien had, dook ook weer op en wil me best wat helpen met allerlei zaken zoals het transport naar de markten, het benaderen van galeriehouders in Duitsland, het maken van filmpjes en foto's over MIDAS PANDORA, etc.. Wie weet waar het allemaal toe leidt?

  Dus: Zijn we gelukkig? Ja, we zijn gelukkig!

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 145 keer bekeken

• Professionaliteit II

  5 maart 2011

  Gericht op inkomen: Het gericht zijn op inkomen uit het werk kan een belangrijke indicatie zijn voor de mate van professionaliteit. Zeker als dit gepaard gaat met het daadwerkelijke vermogen om inkomen uit het werk te genereren. Gezien de aard van het werk is het logisch dat dit doel niet zo makkelijk en zo snel bereikt kan worden als in andere beroepen. Ter illustratie: er is jurisprudentie waaruit blijkt dat de Belastingdienst, die van ondernemers verwacht dat ze inkomen genereren, bereid is van kunstenaars te accepteren dat het meer dan twaalf jaar duurt eer ze daadwerkelijk winstgevend zijn. Ik streef naar inkomen en heb bij herhaling weten aan te tonen inkomen te kunnen genereren. Het is zaak deze incidentele commerciële sucessen om te zetten in een continue stroom. Het feit dat anderen bereid zijn om geld uit te geven aan een product, maakt de waarde tastbaar.Kennis van de Kunstgeschiedenis en de Kunstwereld: Een professioneel kunstenaar kent zijn klassieken. Hij kent de belangrijkste kunststomingen en haar vertegenwoordigers. Hij kent de positie en functies van de kunst in de wereld. Hij bepaalt hierin zijn eigen positie en en kan staan op de schouders van wie hem voorgingen.Veel tijd en energie besteden aan het werk: Vanzelfsprekend. Een goed kunst-ouvre komt niet zomaar tot stand. Talent en inspiratie zijn noodzakelijk, maar zonder transpiratie kan er alleen maar sprake zijn van incidentele toevalstreffers. Een diamant moet geslepen worden. Zoals Theo Lennaerts mij ooit toevertrouwde: "Je moet blijven trainen op die racefiets!" Wie de omvang van mijn poductie in ogenschouw neemt, kan hier zijn conclusies uit trekken. Dicipline, en doorzettingsvermogen zijn van even groot belang als creativiteit voor het uiteindelijk resultaat. Controle over de middelen: Een professioneel kunstenaar beheerst zijn middelen. Hij gaat doelbewust en trefzeker te werk. Kiest zijn pistolen met grote precisie. Daar gaan jaren van oefening en onderzoek aan vooraf. Werk, intentie en materiaal zijn één. Maw: The Medium Is The Message! Je hoeft geen liefhebber van mijn werk te zijn, om te zien dat ik hier in slaag.Langdurige ocupatie met het werk: Je wordt niet zo maar van de ene op de andere dag professioneel kunstenaar. Het is een proces van vele jaren, ploeteren en wroeten. Citaat MIDAS PANDORA: "Wie een goed schilder wil worden, moet bereid zijn veel slechte schilderijen te maken!" Geloof maar dat ik veel slechte schilderijen heb gemaakt in mijn leven, vele uren heb gewroet en gewoeld eer ik me de lichtvoetigheid kon permiteren die ik nu aan de dag leg.Erkenning door betrouwbare deskundigen: Erkenning door breed georiënteerde, betrouwbare deskundigen is ook een criterium. Je kunt één persoon lange tijd voor de gek houden en iedereen een tijdje, maar het wordt al moeilijker om iedereen voor altijd voor de gek te houden. Een groeiend aantal personen met inzicht in kunst heeft vertrouwen in mij en mijn werk. Dit aantal zal alleen nog maar toenemen.Constante kwaliteit: Zelfs een goede schilder maakt wel eens een slecht schilderij. Één goed schilderij houdt een belofte in. Een reeks goede schilderijen lost deze belofte in. Je herkent een professioneel kunstenaar aan zijn vermogen een onafgebroken hoeveelheid werk van bovengemiddelde kwaliteit te leveren, zonder al te veel miskleunen. Grote creativiteit: Een professioneel kunstenaar ziet voortdurend grote mogelijkheden in de omgang met materialen, ideeën, en technieken. Hij valt als het ware van het ene idee in het ander. Om met Picasso te spreken: "Ik zoek niet, ik vind!"Bovengemiddelde intelligentie: Om tot grote creativiteit te komen is een bovengemiddelde intelligentie noodzakelijk. Zonder deze intelligentie komt men niet ver. Het is de intelligentie die een kunstenaar dwingt tot creativiteit.Brede oriëntatie: Komt voort uit intelligentie, passie en drive. Nieuwsgierigheid en betrokkenheid zijn indicatoren. Kunstenaars zonder deze kenmerken, maken in mijn ogen niet veel kans op een plek aan het pantheon.Stijlvastheid/stijlbreuk: Een spannigsveld dat bij ieder professioneel kunstenaar voortdurend aanwezig is is dat tussen stijlvastheid en stijlbreuk. Zijn grote vakmanschap stellen hem in staat tot grote stijlvastheid, terwijl zijn ongebreidelde creativiteit hem voortdurend aanzetten tot stijlbreuk.

  Natuurlijk zijn er op iedere regel uitzonderingen te bedenken. Enfin, dit zijn dan een aantal van mijn overwegingen. Het is geen wetenschappelijk essay, maar een practische richtlijn. Misschien is de opsomming niet helemaal compleet, maar toch zeker bij benadering. Wie deze criteria aanhoudt, zal in de meeste gevallen zonder moeite het kaf van het koren kunnen scheiden.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 218 keer bekeken

• Professionaliteit I

  5 maart 2011

   

   Professionaliteit

   

  Regelmatig krijg ik te maken met de vraag naar mijn professionaliteit. Het lijkt me dan ook goed om hier eens aandacht aan te besteden. Ik ben professioneel kunstenaar. Voor mij staat dat buiten kijf en voor wie enig zicht heeft op kunst zal het ook niet moeilijk zijn dit vast te stellen. Mijn werk spreekt in dit opzicht voor zich. Voor buitenstaanders is het moeilijker, dus zal ik proberen een en ander duidelijk te maken.

  Een vraag die me vaak gesteld wordt is of ik een opleiding aan een academie gevolgd heb, of ik die opleiding met een diploma heb afgesloten, waarom niet en of ik wel professioneel kunstenaar kan zijn als ik geen diploma van een academie bezit. Voor mij is die vraag een lachertje en zelfs als een belediging op te vatten. Zoals gezegd, mijn werk spreekt voor zich. Het is een vraag die vooral door leken wordt gesteld. Men kan en durft niet op eigen oordeel varen en wil zekerheid, een soort garantieverklaring. In bepaalde gevallen wordt de vraag naar het papiertje ook gesteld, door instituties of instanties die een zekere exclusviteit willen bewaren en er voor waken met amateurs in zee te gaan. Ook allumni van academies zwaaien met deze eis, logischerwijs. Nu vind ik het zelf heel goed dat men er voor waakt met amateurs in zee te gaan, maar ben bang dat de vraag naar het academisch papiertje hier geen oplossing voor is. In feite is het een reactionaire vraag, alleen bedoeld om verticale mobiliteit zoveel mogelijk te frustreren.

  Wie boekhouder of politieagent wil worden volgt daartoe een opleiding. Het is van belang dat er een grote mate van standaardisatie is in het gedrag van de individuele boekhouder of politieagent. Plus is plus en min is min, activa zijn activa en passiva zijn passiva, wet is wet en geldt voor iedereen. Zonder deze standaardisatie zou het einde zoek zijn voor mensen in "gewone" beroepen.

  Voor kunstenaars gelden deze regels niet. In tegendeel, kunstenaar ben je vooral in de mate waarin je je van anderen onderscheidt, dus ook van andere kunstenaars. Uiteraard heb je er baat bij over een een bepaalde basis te beschikken en hierin zou een academie kunnen voorzien. Dat zou kunnen als het kunstonderwijs vraaggestuurd zou zijn. Helaas is dat niet het geval. Omdat het kunstonderwijs volledig geïnstitutionaliseerd is, wordt er om de zoveel tijd door een aantal bobo's een nieuw paradigma verzonnen, met eisen waaraan het onderwijs zou moeten voldoen. Meestal komt het er op neer dat de starre normen van het voorafgaande regime volledig worden afgezworen en de nieuwe normen zijn meestal die van de juist sinds een paar jaar geldende kunstopvattingen. En natuurlijk zijn ze even star. Aan kunststudenten wordt niet gevraagd wat ze willen leren. Door een docentenmaffia worden vooral haar eigen normen opgedrongen. En dit kan zeer extreme vormen aannemen.

  Ik zelf kwam op de academie terecht toen mijn leven al voor de helft geleefd was. Ik had al een flinke hoeveelheid kennis en vaardigheden opgedaan en wilde nog een finishing touch. Vooral in technisch opzicht wilde ik nog veel leren. Dat gebeurde ook aanvankelijk. Docenten als Tom Franssen en Andre Dieteren gingen in op de techniek en theorie van de schilderkunst en voorzagen daarmee in een behoefte, in ieder geval bij mij. Ik stak daar veel van op en had ook het idee er nog veel meer van op te kunnen steken. Op die manier bracht ik er enkele jaren tot mijn tevredenheid door. Helaas verschenen er toen grapjassen als Fons Haagmans op het toneel, die dat allemaal niet meer belangrijk vonden. Nee, we moesten aan de slag met wazige concepten, diep piekeren, veelbetekenende vraagtekens opwerpen. Kunst moest vooral "moeilijk" zijn. Stel je een conservatorium voor waar het van de een op de ander dag niet meer noodzakelijk wordt gevonden notenladders te studeren, waar klassiek en jazz niet meer als muziek worden beschouwd en alleen nog maar serieële muziek als de enig ware wordt gezien. Daarmee was voor mij de lol er af. Daarvoor was ik niet gaan schilderen! Schilderen is voor mij een doel op zich. Ik hoef geen vooraf verzonnen concepten. Mijn concepten ontstaan intuïtief. Er kwamen wat woordenwisselingen, die mij het ergste deden vrezen voor Haagman's cardio-vasculaire welzijn, en ik besloot de eer aan mezelf te houden en te vertrekken. Daarna heb ik in diverse stadia van mijn leven voor mezelf af gemaakt waar ik aan begonnen was en had binnen enkele jaren een zodanige kwaliteit in mijn werk ontwikkeld dat menig alumni er beslist jaloers op kan zijn. Academie? AMEHOELA! Dus stel me niet meer zo'n onozele vragen! Je vraagt je toch ook niet af of Jimmi Hendrix of Charly Parker wel professionele muzikanten waren omdat ze niet op een conservatorium hebben gezeten.... FOI TEUFEL!!!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 164 keer bekeken

• Erectificatie

  5 maart 2011

  Sjeng Haren, de wiener-trekzak-virtuoos waar ik enige tijd geleden een stukje aan wijdde, heette dus in werkelijkheid Sjeng Haeren, of volgens grammatikaal correct Kirchreuts, Haeren Sjeng. En over de verkiezingsuitslag zullen we het maar niet hebben.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 204 keer bekeken

• Quote

  21 februari 2011

  Zet Gadaffi en Berlusconi samen op Elba en geef ze voldoende condooms mee!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 171 keer bekeken

• De bescheidenheid voorbij..

  21 februari 2011

  Wat voor soort kunstenaar ben ik?

  Kunstenaars zijn er in maten en soorten. Kunstenaar in mijn defenitie ben je door de manier waarop je tegen het leven aankijkt, je acties, je werk. Rond mijn achtste levensjaar stond voor mij al vast: Ik ben kunstenaar.

  In mijn visie gaat het er om in de loop van je leven te realiseren wie je bent. Geboren met kunstenaarshersens in een maatschappelijke matrix, die voor mij een plaats in het subproletariaat had gereserveerd, resulteerde dit in een een levenslang spannigsveld waarin ik regelmatig kopje onder ging en weer opdook. Tot ik uiteindelijk besloot mijn plaats in het universum op te eisen en met hand en tand te verdedigen. Het heeft geen zin om je licht onder de korenmaat te plaatsen en bescheidenheid is een valse raadgever.

  Tot op zekere hoogte is het kunstenaarschap, zoals ik het beleef, een romantisch kunstenaarschap. Voorbeelden voor dit type kunstenaar zijn oa de schilder Klingsohr in Herman Hesse's roman: "Klingsohrs Letzter Sommer" of het stamhoofd in Levi Strauss' Essay: "Het Trieste der Tropen". Wie meer wil weten over mijn definitie van kunstenaarschap leze: "Lila" van Pirsich en "The River That Flew Upstream" van Calvin.

  Gelijktijdig heb ik m'n leven steeds vorm proberen te geven volgens een Renaissance-ideaal. De Homo Universalis. Proberen het menszijn in all zijn facettten te beleven en te bevatten. Gezien de vele beroepen die ik uitoefende, de vele reizen die ik maakte, het scala aan ervaringen die ik onderging, kan ik stellen dat je dit ideaal niet veel dichter kunt naderen dan ik gedaan heb ik de loop van mijn leven.

  De voortbrengselen van dit kunstenaarschap in de loop van mijn leven waren divers. Mede doordat mijn scheppende periodes steeds opnieuw werden doorbroken door periodes waarin de maatschappelijke rivier mij in andere richtingen sleurde, moest ik mijzelf steeds opnieuw uitvinden in gewijzigde omstandigheden. Dit heeft geleid tot een zeer brede oriëntatie. Er is geen stijl er is geen isme of richting waarin ik niet heb geëxperimenteerd. De nadruk heeft echter steeds gelegen op schlderkunstige en grafische uitingen. Een zekere constante is ook mijn hang om schilderkunst en grafiek te integreren. Hoe dan ook: Midas Pandora, nu 58, bijna 59, dus bijna 60, is een rijp kunstenaar, met alle wateren gewassen.

  De maatschappelijke context maakt dat ik me in mijn werk de restrictie heb opgelegd, dat ik vooral werk maak dat verkoopbaar is. Dit is voor mij geen probleem. Zoals gezegd, ik ben zeer veelzijdig en vakkundig. Van alles wat ik kàn en wil doen, is er altijd wel íets dat verkoopbaar is. Van de vele lijnen die ik kàn volgen, volg ik de verkoopbare. Verkoopbaar betekent in mijn geval ook: Verkoopbaar voor mij. Ik bezit niet de middelen en het netwerk om zoals Cristo of Beuys enorme conceptionele projecten op stapel te zetten en bovendien: het boeit me ook niet zo. Wat ik doe, speelt zich al binnen de beperkingen van de tweedimensionele kunst met, sinds kort, stappen in het driedimensionele, tot nu toe: ceramiek. De beperkingen in middelen en netwerk betekenen bovendien dat ik me niet richt op de markt voor internationale topkunst. voor mij geen jet-set galerie in New York, geen opgeklopte toestanden etc.. Zelfs bij een galerie als "Huub Hannen" in Maastricht,zal ik al moeilijk binnenkomen. Ook dit is een keuze die mij geen pijn doet.

  Als kunstenaar ben ik sowiso een buitenbeentje. Bijna 60 en nog willen doorbreken? Ik ben niet het troetelkindje van een van de zelfbenoemde kunstpausen. Ik ben niet een pas afgestudeerde veelbelovende kunstenaar die met veel bombarie wordt gelanceerd en waar je nooit meer iets van hoort. Daarnaast sta ik ook op grote afstand van het amateurcirquit van schilderende huisvrouwen.

  Het werk dat ik nu, sinds enige jaren maak, valt grotendeels buiten de ismen van de vorige eeuw en heeft ook maar weinig raakvlakken met bejubelde contemporaine kunst. Als je naar mijn werk uit de vorige eeuw kijkt (compilatie is te zien op mijn site midaspandora.nl in de map Kunst & Kitch) zie je dat het wel origineel werk betreft, maar nog netjes binnen bepaalde categorieën blijft. Er was een tendens richting Elegante Abstractie (zie Beach I, II, III), zoals deze verkocht wordt in sjieke middenklassegalerieën zoals "Trace" in Maastricht. Werk dat ook goed verkocht. Echter, toen ik na weer een lange afwezigheid weer de kwast ter hand nam, realiseerde ik me dat er sindsdien een decenium vverstreken was en, nog belangrijker, we inmiddels een flink stuk in een nieuwe eeuw zittten. Bovendien, mijn leven had in de tussentijd zodanig op de kop gestaan dat ik niet gewoon de draad weer kon oppakken.

  Inspirerend waren, rondom de eeuwisseling vooral de de frisse werken van Chinese kunstenaars, en de teevee-cartoons die mijn zoontje in grote hoeveelheden kijkt. Verder had alles afgedaan, vond ik. De abstractie had al lang haar hoogtepunt bereikt, realisme was door de digitale fotografie anachronistisch geworden, surealisme door film en games ingehaald, pop was gepasseerd, "neue wilden" waren allang niet "neu" meer, minimalisme en concept waren doodlopende wegen, een soort kruiswoordpuzzels van een stelletje narcisten, hooguit gewaardeerd door weer andere narcisten. Het spelletje was uit. Mijn oplossing voor dit dilemma was het opzoeken van mijn roots; De kunstenaars uit het begin van de vorige eeuw. Een tijd waarin het leven nog een menselijke maat had, telefoon en auto zeldzame nieuwigheidjes. Een tijd waarin je als kunstenaar je dag kon slijten met het drinken van grote hoevelheden wijn en absint, het bezoeken van bordelen en rondhangen met je vakbroeders.

  Werken in series als "Engeltjes en Boefjes", "Gevangenen", "Chef's Delight", ademen een nostalgische sfeer, beetje naïef, beetje handwerk, alsof ik een tijdgenoot van Picasso, Giacometti, Modigliani was. Bijna kneuterig is de eerste indruk. Wat poppetjes op een vlakke achtergrond. Latere series als "Junglemennekes", "Modern Times" blijven hun relatie met Picasso houden, hebben ook Cobra-invloeden en maken een meer cartoon-achtige indruk. Wie deze directheid en eenvoud ziet, herkent misschien niet meteen de grote uitdrukkingskracht en vakmatige beheersing. Al van deze werken zijn ontstaan in hooguit enkele uren werk. In èèn keer opgezet, zonder plan, bedoeling of whatever. Gewoon pats boem, klaar. Fouten, voor zover aanwezig, bleven staan zonder correctie. Bij al dit werk heb ik me vooral laten leiden door mijn intuïtie. Natuurlijk is het onmogelijk om je bewustzijn volledig uit te schakelen, maar het streven is altijd om tijdens het werken zo weinig mogelijk na te denken. Betekenis wordt meestal pas achteraf herkend. Desondanks is deze altijd wel aanwezig. Het werk is aantrekkelijk, direct en zonder opleiding in de cultuurwetenschappen te duiden. Het ontleent zijn waarde niet aan een complex van impliciete raadseltjes of een nadruk op technische hoogstandjes, maar aan een liefdevolle compassie en inherente boodschap van hoop.

  En zo ga ik dan als Einzelgänger door het leven. Op zoek naar afzet voor mijn werk.

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 204 keer bekeken

• Quote

  21 februari 2011

  From Global Village to Global Slavery.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 200 keer bekeken

• Quotes

  19 februari 2011

  We import everything from China nowadays, even happiness!

  We import everything from China nowadays, even capitalism!

  Life was much easier during The Cold War!

  When the Chinese are done with the World, the World will be finished!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 180 keer bekeken

• An Introduction

  19 februari 2011

  KUNST KAN NIET ZONDER KEUZE'S.
   
  Kunst is iets waar je langzaam in groeit en verandert. Mensen die er niet dagelijks mee te maken hebben en er niet hun leven lang mee bezig zijn, komen er door in verwarring: Wat is kunst, wat niet, wat heeft waarde, wat niet, etc..? Voor velen is het een onontwarbare brij. Als je van kunst houdt, of er belangstelling voor hebt, is dan alle kunst waardevol, moet je alle kunst waarderen? Leken komen er niet uit. Vaak geven ze het gewoon op en denken dat alles wat het predicaat kunst draagt, waarde heeft. Vaak hanteert men het idee dat het feit dat iemand iets gemaakt heeft, vanzelf al betekent dat het waarde heeft. Dat klopt natuurlijk ook wel. Voor de maker heeft het waarde; in ieder geval had het maken ervan waarde. In een bepaalde context heeft het altijd waarde. Je kunt er altijd wel iets van afleiden, het zien als een uiting van "iets". Maar dat is niet voldoende. Als alles waarde heeft, dan is die waarde gelijk nul. Vaak sta ik versteld van de keuzes die anderen maken, maar realiseer me wel dat ik in eerdere stadia die keuze's ook heb gemaakt.
   
  Komen kunstenaars en kunstkenners er uit? 
   
  Er zijn absolute criteria en relatieve criteria. En er zijn allerhande hele kleine facties, die elkaar te vuur en te zwaard bevechten. Al die ismen die elkaar tegenspreken. Er zijn kwaliteitscriteria die je kunt hanteren. In hoeverre slaagt een kunstenaar precies datgene weer te geven wat hij beoogt? In hoeverre bepaalt hij precies wat hij bij een ander "los" maakt. In hoeverre heeft hij voldoende inzicht in het toeval om dat ook een plaats te geven, inplaats van door het toeval voor een voldongen feit geplaatst te worden. Als ik een pot verf omstoot en ik vind de vlek die daardoor ontstaat mooi of interessant of veelbetekenend of expressief etc.. Kan ik het dan kunst noemen? En een aangespoeld stuk wrakhout? Met dat soort vragen kun je je bezig houden.
   
  Ook de kunsthandel en het galeriewezen is geen homogene massa. Er zijn ook hier diverse werelden. Het is goed die werelden te kennen en je keuze te maken. Waar hoor je bij, wat interesseert je niet. Moet een zwemmer ook bezeten zijn van handbal omdat het allebei sporten zijn of mag hij rustig zeggen: "Geef mijn portie maar aan fikkie!"
   
  Ik ben MIDAS PANDORA. In mijn wereld ben ik topkunstenaar. Er zijn kunstenaars die ik duld als collega's van gelijke rang en orde. Er zijn er zelfs die ik benijd en (misschien) nog wel beter vind dan mezelf, maar dat zijn er niet veel. Picasso, De Kooning, Bacon, om er een paar te noemen. Dan heb je de kunstenaars uit de andere universa, universa waar ik niet in geïnteresseerd ben maar waar ik van aanneem dat ze waarschijnlijk in absolute zin wel waarde hebben. Kunstenaars als Duchamps, Serra, Sol Le Wit. etc.. En dan heb je er een heleboel, zowel in mijn eigen universum als in de andere, die ik gewoon als mindere broeders beschouw. Dat mag mensen tegen het hoofd stoten. Het idee leeft dat kunst verbroedert en wars is van competitie. Niets is minder waar. Er kan geen kunst zijn zonder competitie. Als mensen hebben we allemaal dezelfde waarde, als kunstenaar niet.
   
  Voor mijzelf is het niet moeilijk mijn positie te bepalen. Voor mij is het duidelijk wie de meerdere en de mindere broeders zijn in mijn universum. In het werk van mindere broeders, ontwaar ik doogewoon de mindere stadia uit mijn eigen ontwikkeling. voor een leek is dat moeilijker, hij heeft die ontwikkeling nog niet doorgemaakt en herkent de diverse fase's niet. De meerdere broeders herken in in waar ik naar streef en daarmee bedoel ik niet hun stijl.
   
  Als kunstenaar duld ik geen tegenspraak, althans niet van leken of mindere broeders. Ik heb een lange weg afgelegd en weet wie ik ben.
   
  I've been around for a long long time. I'm a man of wealth and taste. I'm pleased to meet you, I hope you gues my name!
   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 170 keer bekeken

• Modern Times 1

  13 februari 2011

  In het weekend komt Sammie. Ik deed alvast boodschappen. Hij is dol op yoghurt en ik stond dan ook bij het zuivelvak, waar ik bedacht dat hij ook maar eens met andere soorten zuiveltoetjes moest kennismaken, zoals griesmeelpudding. Dat kende hij vast nog niet. Om teleurstellingen te voorkomen als hij het toch niet zou lusten, besloot ik ook nog maar iets anders te pakken: Caramelvla met slagroom. Het zat in kuipjes die in groepjes van zes in een verpakking zaten. Bij het oppakken van de verpakking viel er een kuipje uit, "pats" op de grond, kapot! De caramelvla in een abstract-expresionistisch patroon over de tegelvloer. "Shit", dacht ik en wilde de verpakking nog eens aan een onderzoek onderwerpen toe er verdomme weer een kuipje uitviel Ook deze keer weer "pets" op de grond. Ik keek om mee heen of er een winkelbediende in de buurt was die ik zou kunnen waarschuwen. Maar nee, niemand in de buurt. Ergernis. Ik bedacht dat de kuipjes zomaar vanzelf uit de verpakking waren gevallen, niet een keer maar twee keer. Dat was dus geen toeval, die verpakkingen deugden niet, waarschijnlijk deugde de hele partij niet. Die spetters op de vloer hadden ook op mijn kleren kunnen terechtkomen of, nog erger als ik het zaakje gekocht had, wat ik eigenlijk van plan was geweest, en het was niet in de winkel uit elkaar gevallen, maar bij mij thuis dan had ik dus betaald voor iets wat ik niet meer zou kunnen consumeren en bovendien ook nog de rommel op moeten ruimen. En dan was er ook nog niet eens een winkelbediende. Ik voelde er niks voor om de hele winkel te gaan doorstruinen op zoek naar iemand waar ik het voorval zou kunnen melden en bij de kassa stonden lange rijen, dat was ook green optie. Ik besloot het maar te laten zoals het was.

  Bij het beleg kon ik maar geen keuze maken uit diverse soorten salami en de oude kaas was nergens te vinden. Toen stond 'ie dus plotseling achter me: "Meneer u heeft daar iets laten vallen, had u dat niet even kunnen doorgeven?" Zo'n sneuzeltje, net achtien of twintig en dan denken dat 'ie Midas Pandora zo maar de les kon lezen? Ik legde hem uit dat ik niks had laten vallen, dat die dingen vanzelf uit de verpakking waren gevallen. "Ja, maar u had de verpakking in uw handen!" Ik bleef maar proberen hem duidelijk te maken dat ik niet verantwoordelijk was als er iets uit een ondeugdelijke verpakking valt, integendeel dat ik als consument helemaal niet met ondeugdelijke verpakkingen geconfronteerd wenste te worden. Hij bleef maar herhalen dat ik hem had moeten waarschuwen, "Stel je voor dat er iemand over gevallen was!" Er ontstond een oploopje en ik had er genoeg van en verwijderde me, met de mededeling dat hij er niet zo over moest doorzeuren, van de plaats des onheils. In het weglopen zag ik nog een bejaarde die hem bemoedigend op de schouder klopte.

  Weer enige tijd later, ik stond ondertussen voor de keuze tussen varkenshaas en minute-steaks hoorde ik hem in de verte nog krakelen tegen zijn collega: "Ja, ik vind het belachelijk! Iedereen vond dat ik gelijk had. Die lui doen gewoon waar ze zin in hebben. Stel je voor dat er iemand over gevallen was!"

  Wat me aan dit voorval nog het meest stoorde was dat ik er nog minstens een dag over bleef malen. Het bleef maar door m'n hersens spoken. Vooral dat ik niet in staat was geweest hem mijn standpunt duidelijk te maken en me zelfs kwaad had laten maken. Natuurlijk zou het netjes van me geweest zijn als ik iemand gewaarschud had, maar ik werk niet voor de ...... en ben daar niet toe verplicht, toch...?

  Gisteren zat 'ie bij de kassa toen ik m'n boodschappen op de band zette. Hij wachtte tot alles er op stond en zei toen: "Meneer, ik ben gesloten." Ik wees hem er op dat er geen bordje met "gesloten" op de band stond, maar dat wimpelde hij af met: "Ik heb geen bordjes!" Ach ja ...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 184 keer bekeken

• Fame

  31 januari 2011

  Eigenlijk ben ik wereldberoemd. Er zijn alleen nog niet zo veel mensen die dat weten!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 196 keer bekeken

• Twiet, twiet .....

  16 januari 2011

  Degenen die het meest twitteren, hebben het minst te zeggen!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 206 keer bekeken

• Nazomer

  5 november 2010

  De nazomerdag toonde zich met verpletterende schoonheid. Verpletterend voor ieder die niet ten volle aan het leven kon deelnemen. Midas Pandora voelde de klap, als van een keiharde spiegel die in zijn gezicht werd geslagen. "Mijn God," dacht hij, "Mijn God!" Wat was er met gebeurd, wat was er van hem terechtgekomen...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 244 keer bekeken

• Activiteit waargenomen ...

  29 september 2010

  Sinds enige tijd loop ik met het vage plan ook ruimtelijk werk te gaan maken naast mijn schilderwerk. Dus trok ik de stoute schoenen aan en vroeg Jelly van Kranen om een privé-workshop keramiek. Zo geschiedde. Verleden week bracht ik een middag door in haar atelier in het mooie Gulpen en werd daar ingeweid in de geheimen der kleivreters. Ik was meteen verkocht! Ter zijner tijd zal ik zeker beginnen met het vervaardigen van keramiek. Eerst nog even een paar vervolgworkshops, betrefende het bakken, glazuren en stoken, dan ben ik er helemaal klaar voor. Wel een reden te meer om uit te zien naar een eigen atelier. Hopen dat die gasten van Het Landbouwbelang over de brug komen, zodat ik daar mijn intrek mag nemen. Mijn ezel, die ouwe trouwe strijdmakker is eindelijk ook gerepareerd en ik heb er zelfs nog een bij gekregen, zodat er nu twee ezels voor me klaar staan. Ezeltjes strek je! Dat moet wel op een mooie productie uitlopen.

  Veel tijd heb ik afgelopen jaar doorgebracht met m'n gitaar. Dacht ik m'n eerste lesboek fingerpicking in drie maanden wel te kunnen doornemen, uiteindelijk heb ik er negen maanden over gedaan. Het is erg taaie materie. Je kunt het gerust een loopgravenoorlog noemen. Iedere maat, iedere noot, moet je werkelijk bevechten. En het is vooral een gevecht met jezelf. Had ik dat in het begin geweten, ik weet niet of ik er dan aan begonnen was! Maar goed, ik hou er niet van halverwege op te geven,dus gaan we gewoon gestaag verder. Volgende week begin ik eindelijk aan deel twee, daar zal ik ook wel een jaartje zoet mee zijn vermoed ik. So what, over een paar jaar kan ik goed gitaar spelen. Dan ben ik zestig. Als ik negentig word, heb ik er nog dertig jaar plezier van. Hoe ouder je word, hoe meer je tot de conclusie komt dat zelfrealisatie het enige is waar je je hele leven mee vooruit kunt. Dat en de liefde, echte liefde. Gaan we open deuren intrappen?!

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 279 keer bekeken

• Kunstmarkt

  10 september 2010

  Af en toe moet ik aandacht aan deze blog schenken, anders gaan mensen zich afvragen of ik nog wel leef! Het komt er meestal niet van. Grote boosdoener blijft mijn constante nekpijn, die me vooral 'savonds immobiliseert. Zonde van mijn tijd, zonde van m'n leven.

  De site wordt maandelijks door enkele honderden mensen bezocht. Niet om over naar huis te schrijven, maar toch. Het betekent dat er duizenden mensen rondlopen die weten wie MIDAS PANDORA is. Wie zijn die mensen? Ik roep dan ook ieder op die hier rondneust om gebruik te maken van de mail-functie. Even een berichtje met gegevens over hoe je hier terecht komt, wie (welk soort mens) je bent, wat je van mijn werk vindt enz.. Ik zou het zeer op prijs stellen!

  Verleden week was er de grote kunstmarkt rond het OLV-Plein in Maastricht, waar ik aan deelnam. Het kopersanimo was historisch laag. Verwonderde me niet echt. Er was al een neergaande tendens, zeker na de "crisis" en nu komen er nog die verhalen rond de pensioenfondsen bij. Dat is natuurlijk de meest kooplustige doelgroep, mensen die de schaapjes op het droge (denken te) hebben.Extra wrang natuurlijk omdat die verhalen niet kloppen: er is geen rekening gehouden met de effecten vande verhoging van de pensioenleeftijd. Zou dat wel het geval zijn, dan is er niks aan de hand! Op kopers had ik dus al niet gerekend, wel gehoopt uiteraard. Het was me vooral te doen om naamsbekendheid en ik denk dat het wel iets geholpen heeft. Heel wat personen zullen zich afgevraagd hebben wie die rare opa met dat lange haar en die gekke hoed nou eigenlijk was! Ik lijk wel de Seasick Steve van de schilderkunst! Bijkomend probleem was dat de plek waar ik stond (Op De Thermen), moeilijk vindbaar was een de bewegwijzering niet optimaal. Uiteindelijk toch wel een leuke gezellige dag, leerzaam bovendien.

  Volgend jaar sta ik er weer met nieuw werk. Ik zal dan zorgen dat er wat te snuffelen valt, klein spul, sierraden, kaarten ed en ik zal ook voor een beetje show zorgen. Als m'n fingerpicking techniek tegen die tijd voldoende op dreef is, neem ik m'n banjo mee. Poppenkast of eigen verhalen voorlezen behoort ook tot de mogelijkheden. Wat jer al niet allemaal moet doen om jezelf in de kijker te zetten! Verder hoop ik natuurlijk aanspraak te mogen maken op een betere locatie. Dit jaar deed ik voor het eerst mee, dan moet je natuurlijk achter aansluiten in de pikorde. Zelfde verhaal als bij de Kunstroute dus. Ook daar moest ik genoegen nemen met een plek ver van het grote gewoel in de Timmerfabriek. volgend jaar hoop ik er bij te zijn!

  Het lijkt me sowiso dat het idee om de markt te spreiden niet zo heel erg overdacht was. Vermoedelijk is me uitgegaan van een naïef idealistische veronderstelling dat het publiek het wel leuk zou vinden om op zoek te gaan naar al die plekjes en van verassing in verassing te vallen. In de haast heeft men vergeten het ideaal aan de realiteit te toetsen. Voor mij is het duidelijk: het publiek wil alles op één plek, of wij dat wenselijk vinden of niet. Het lijkt me dan ook beter om met de grillen van het publiek rekening te houden. Indien men persé andere pleinen wil betrekken met het gebeuren, zal dat alleen gaan als de route tussen de verschillende pleinen als een aaneengesloten marktlint functioneert. Of nog beter, vooral uitbreiden richting stadspark, boven de parkeergarage, zoals ook nu al gedeeltelijk is gebeurd. Da staat alles op een plek. Voeg daar dan nog een vervrissend animatieprogramma aan toe en onze omzet zal er el bij varen.

  Een ander punt van beklag bij veel kunstenaars (Niet bij mij, want ik had koude thee bij me), was dat me vond dat de organisatie voor koffie en andere dranken had moeten zorgen. Vind ik eigenlijk ook wel een goed idee. Vroeger (lang, lang geleden) plukte MIDAS wel eens druiven in frankrijk. Het was daar de gewoonte dat, ''smorgens als we rillend en bibberend in de mistige wijngaarden stonden, de patron langsd kwam bijgestaan door de chef d'equipe, met stukken stokbrood met worst, zwarte kofrfie met suiker en schnaps, vèèl schnaps. Dát lijkt me nu de juiste instelling! Bezwaren van de Horeca (zoals vernomen van een mevrouw uit de organisatie) dat men (de Horeca dus) dan inkomsten mis zou lopen, kan ik alleen maar hoofdschuddend aanhoren. Door de kunstmarkt, en dus door de inspanningen en investeringen van de kunstenaars, maakt de Horeca op die dagen juist veel omzet. Het lijkt mij dan ook geen gek idee om (zeker met de tegenvallende verkopen van kunst) te bezien of de Horeca niet de kosten van deze schnapsronde kan dragen en eventueel zelfs de kosten voor de marktstandjes. Het is maar een idee.

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 263 keer bekeken

• A NEVER ENDING STORY!

  12 juli 2010

  Geachte mevrouw Douven,

  Ik belde u om op korte termijn even overleg te voeren over het verloop van het reïntegratietraject. Helaas bent u pas beschikbaar voor een gesprek op 22 juli, niet lang voordat dit traject in de geplande vorm afloopt. Er zijn echter een aantal zaken die ik dringend met u wil bespreken en dat doe ik dus nu maar door middel van deze brief.

  Medio 2009 vonden er een aantal gesprekken plaats tussen mij en mw Nicolaes, medewerker SD. Ik streef naar onafhankelijkheid, zowel economisch als in ander opzicht. Vanuit SD werd er aangeboden om te bekijken of er middels een reïntegratieproject een bijdrage kon worden geleverd om dit streven te bespoedigen en te faciliteren. Met mw Nicolaes is destijds overeengekomen dat het nuttig zou zijn als ik een reïntegratietraject zou gaan volgen. Gezien een aantal factoren bleek het raadzaam en meest haalbaar voor mij te streven naar een positie waarin ik als commercieel kunstenaar een zelfstandig inkomen zou kunnen verwerven. Gekeken werd dan ook of er een reïntegratiebedrijf was dat zich richt op ondersteuning van kunstenaars. Dit bleek er niet te zijn, althans niet te Maastricht.

  Een ander aandachtspunt was mijn gezondheidstoestand. Aangezien deze me erg belemmert in mijn functioneren en derhalve dient te verbeteren eer er überhaupt een kans van slagen is voor wat betreft mijn economische activiteiten, lag het voor de hand om in eerste instantie uit te kijken naar een reïntegratiebedrijf dat hier wat aan kon doen. Gekozen werd voor ICM, omdat dit bedrijf een programma aanbiedt waarbij onder begeleiding van een fysiotherapeut gerichte lichaamsoefeningen worden gedaan teneinde de lichamelijke conditie te verbeteren en eventuele klachten te verminderen.

  Er vond een gesprek plaats met de heer Prince, waarin deze de werkwijze bij ICM met mij besprak, en een kleine rondleiding gaf. Ik had het gevoel dat ICM wellicht een bijdrage zou kunnen leveren aan het verbeteren van mijn lichamelijke toestand. Besloten werd met elkaar in zee te gaan een een aanvraag hiertoe bij SD in te dienen.

  Terloops kwam hier ook het gegeven ter sprake dat er bij ICM de mogelijkheid bestond een psychologe te consulteren. Ik heb in mijn leven een zeer ruime ervaring opgedaan met psychologen en heb niet veel op met deze zeer overschatte beroepsgroep. Voor mezelf heb ik in ieder geval niet het gevoel dat een psycholoog veel voor me zou kunnen betekenen. Dit heb ik de heer Prince ook medegedeeld. Het aanbod bleef een beetje in de lucht hangen met formuleringen als: "We kunnen zien of ze iets voor je kan doen, of niet".

  Er verstreek geruime tijd eer ik weer voor een vervolgafspraak bij ICM terecht kon. Deze keer vond er een gesprek en onderzoek plaats met en door de heer Klerken, fysiek trainer en arbeidsdeskundige. Ik had er alle vertrouwen in dat ik met de hr Klerken zaken kon doen en dat deze op de juiste wijze met mijn lichamelijk welbevinden aan de gang zou gaan. Ook hier werd weer de mogelijkheid aangedragen van het consulteren van de psychologe. En ook hier maakte ik mijn mening kenbaar en was de conclusie weer: "Nou, ja, misschien wèl 'ns proberen, misschien ook helemaal niet.

  Uiteindelijk vond er een gesprek plaats met de psychologe zelf. Onbevangen ben ik hier ingestapt, vastbesloten het een kans te geven. Zou mevrouw .... iets te bieden hebben waar ik iets aan zou hebben, dan zou het tijdens dit gesprek moeten blijken. Ik vertelde haar in het kort wie ik ben, wat ik doe, hoe mijn leven verlopen is. Ook haar vertelde ik hoe ik denk over interventie door psychologen. Ik kreeg en passant de mogelijkheid kennis te maken met de belevingswereld van mevrouw... en had het sterke gevoel dat er geen match was. Overigens vertelde mevrouw bijna niets over zichzelf en over wat haar product dan wel was. Ergens in de loop van dit gesprek heb ik waarschijnlijk wel de intentie uitgesproken een poging met haar te willen wagen, dit kwam echter op losse schroeven te staan toen in het verdere verloop bleek dat er geen 'inhoud' was waar we het over eens werden en waarvan we beiden vonden dat het zinvol zou zijn om er over te praten. Ik wijt dit aan het feit dat mevrouw te weinig affiniteit heeft met mij en ik merkte dat we te zeer langs elkaar heen praatten. De conclusie van het gesprek was dat zowel ik als mevrouw ... uitspraken dat er niet veel kans was dat ze veel voor me zou kunnen betekenen. Ik zou er volgens haar nog eens over moeten denken.

  Misschien had ik op dat moment keihard aan de bel moeten trekken, misschien geloofde ik op dat moment zelf nog wel dat het eventueel mogelijk was dat een vervolggesprek zin zou hebben, misschien wilde ik gewoon te aardig zijn. Misschien klampte mevrouw zich vast aan ieder sprankje hoop dat er nog iets aan me te verdienen zou vallen. Ik weet het niet. Duidelijk is in ieder geval dat een dergelijke eerste aftasting behoorlijk verwarrendd kan zijn en dat je niet steeds direct definitieve afspraken kunt maken. Je moet er een nachtje over kunnen slapen en je intuïtie haar werk laten doen eer je een definitief besluit kunt nemen. Een psycholoog zou dat moeten weten. In de daaropvolgende dagen ben ik steeds meer gaan tweifelen aan het nut van haar bemoeienis om me uiteindelijk te realiseren dat dit nut er doodgewoon niet was.

  Ik werd door u uitgenodigd om het trajectplan te komen tekenen. Iets wat ik als min of meer een formaliteit beschouwde, alles was immers al besproken. Had u het belangrijk gevonden dat ik het uitvoerig zou bestuderen, dan had u het me wel enige dagen ter inzage toegestuurd. Veel tijd om het trajectplan te lezen had ik dus niet en ik nam het globaal even door. Ik zag dat er een regel was opgenomen over dat "het op psychosociaal gebied belangrijk is dat de cliënt eigen doelstellingen kan formuleren". Iets waar je dus alle kanten mee op kunt.

  Verder zag ik dat er een psychosociale training in het plan was opgenomen, ging er echter van uit dat, uitgaande van de diverse gesprekken die hierover hadden plaatsgevonden dit hooguit facultatief bedoeld kon zijn, dat er rekening gehouden zou worden met mijn gevoelens en in het alleruiterste geval enkele gesprekken zou behelzen. Over inhoud, duur en omvang van dit psychosociale traject werd niet gerept.

  Verder lezend viel ik over de passage waarin mevrouw ... haar verslag doet van de intake. De wijze waarop ze mij beschrijft, kwam maar zeer ten dele overeen met de manier waarop ik mezelf ervaar en ik vond haar formuleringen op z'n minst ongelukkig en getuigen van een bepaalde wijze van tegen mensen aankijken, die een zekere beroepsdeformatie en tunnelvisie aan het licht brengen. Er bleek ook duidelijk uit dat ze niet veel begrepen had van wat ik haar had verteld. Reden voor mij om op dat moment nogmaals te denken: "Dit wordt niks!" Papier is geduldig en ik heb in de loop van mijn leven al heel wat verslagen onder ogen gezien. Ik heb nog nooit een verslag gezien, dat niet bulkte van de misverstanden, verdraaiingen en onduidelijkheden, enz. en weet dat het geen zin heeft om daar veel aandacht aan te besteden. Verslagen zijn uiteindelijk bedoeld voor de archiefkast en papiervernietiger. Ik begreep dat ik weer in een valkuil was gestapt waar ik al eerder kennis mee gemaakt had en dat ik dit keer anders moest handelen. Beter ten halve gekeerd, dan helemaal verdwaald!

  Groot was mijn verbazing toen enkele dagen na de ondertekening van het trajectplan er opeens een telefoontje was van de secretaresse van ICM met de mededeling dat mevrouw ... tien afspraken met me wilde inplannen en of ik diezelfde middag maar vast kon beginnen? Ik dacht: "Hoho, hier heeft iemand de kassa geroken!' en sowiso houd ik niet van dit soort "overvallen".Ik deelde de secretaresse dus mee dat dat me niet zo'n goed idee leek.

  Mocht ik ooit overwogen hebben om mijn wel en wee met mevrouw ... te bespreken, nu was zelfs de vaagste kans hierop verstreken. Bij mijn eerstvolgende gesprek met de heer Klerken, maakte ik deze deelgenoot van mijn twijfels betreffende mevrouw ... en legde hem uit de ik het belangrijk vond dat bij een relatie met een psycholoog er op z'n minst een soort fluïdum moet bestaan, dat ik dat hier totaal niet ervoer, integendeel er eerder sprake was van een hele dikke plank en dat in het gesprek dat ik met mevrouw .... had gehad in het geheel niet gebleken was wat zij mij nou uiteindelijk te bieden had. Ik wees hem op de gewraakte passage in het trajectplan en deelde hem mee dat ik niks zag in een verder contact met deze mevrouw. De heer Klerken drong er op aan dat ik op z'n minst nóg één gesprek met mevrouw .. zou aangaan. Hoewel ik hier in het geheel het nut niet van inzag, mevrouw heeft haar kansen wat mij betreft wel gehad, zag ik me voor de goede verstandhouding genoodzaakt hier in toe te stemmen.

  Op zeker moment nam de fysieke training een aanvang wat door mij best als aangenaam en nuttig werd ervaren. Na enkele weken lichte training bemerkte ik reeds een opmerkelijke verlichting van de zure pijn en spanning tussen mijn schouderbladen, mijn schoudersgewrichten zelf werden (binnen hun blijvende beperking) iets beweeglijker en groot was mijn vreugde toen zelfs de voortdurende pijn in mijn nek, plotseling voor de duur van enkele dagen helemaal afwezig was. Helaas is dit laatste effect ondertussen weer ten dele verdwenen. Wèl is er nu sinds enige tijd weer sprake van pijn in mijn heup, een pijn waar ik jarenlang geen last van heb gehad. Of dit toevallig is of samenhangt met de training, kan ik niet zeggen. Verder ervaar ik de training als prettig evenals de contacten met de heer Klerken, de heer Prince en andere trainingsdeelnemers.

  Onderwijl bleef de psychosociale kwestie als een zwarte wolk boven mijn hoofd hangen. Af en toe zag ik mevrouw ... vanaf een afstand in haar doen en laten en mijn weerzin nam alleen nog maar toe. A: Ik heb geen psychosociale hulpvraag, althans, er is wat mij betreft maar een expert betreffende mijn problematiek en dat ben ik. Op deelgebieden zouden eventueel deskundigen van nut kunnen zijn, dit is echter zéér specifiek. B: mevrouw .... is de laatste waarvan ik het idee heb, daar zou ik iets mee kunnen. C: psychologen zijn niet gratis, dus een beetje vrijblijvend kennismaken, is geen optie.

  Bij ICM hing een aankondiging over dat er de mogelijkheid bestond om deel te nemen aan een workshop stressmanagement. Omdat ik op sommige leefgebieden wel veel stress ervaar, omdat ik zowel naar SD als naar ICM een blijk wilde geven van goede wil en ik dacht dit is tenminste iets concreets, meldde ik bij de heer Klerken dat ik daar eventueel wel aan zou willen deelnemen en dat me dit in ieder geval een betere optie leek dan vage verkennende gesprekken voeren met een mevrouw die in een totaal andere wereld leeft als ik. De heer Klerken zou het aanhanging maken bij zowel de heer Prince als bij u.

  Enkele dagen geleden viel de beslissing betreffende de financiële afhandeling van het reïntegratietraject in de bus. Mijn mening over reïntegratie in het algemeen en de belachelijk hoge kosten die hieraan verbonden zijn, zult u wellicht kennen, anders in ieder geval vermoeden, desondanks viel de mededeling van de hoogte van het bedrag mij erg zwaar op de maag. In het kort komt mijn mening er op neer dat het een schande is dat zo'n grote bedragen, die (in ieder geval in naam) bedoeld zijn om de elende van de zwakste personen in de samenleving enigzins te verlichten, klakkeloos worden doorgesluist naar diegenen die het sowiso al heel wat breder hebben en liefst met zo weinig mogelijk rendement voor de ontvanger van die "hulp". Enfin, u bent zelf een intelligente persoon, daar hoeven we niet verder over te discussieren.

  Direct die zelfde dag werd ik door de heer Klerken aangesproken, die mij wist te vertellen dat hij contact had gehad met u betreffende mijn voorstel over de workshop stressmanagement. Hij zei dat u dit geen goed idee had gevonden omdat er al was overeengekomen dat er een aantal gesprekken zou plaatsvinden met mevouw .... Vooral ook omdat daar al voor betaald zou zijn.

  Natuurlijk vraag ik mij dan een aantal zaken af. In de eerste plaats vind ik het uiteraard vreemd dat er al betaald is voor iets dat niet eens duidelijk is afgesproken en waarvan ik van meet af aan steeds heb aangegeven dat het nut me twijfelachtig lijkt. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat dit niet zozeer uw woorden waren, maar de interpretatie die ICM door de mond van de heer Klerken hier aan gaf.

  Zelfs al zou er met u iets dergelijks zijn afgesproken omdat u in de veronderstelling was dat dit hetgeen was wat er tussen mij en ICM was overeengekomen, dan is dit een vergissing en zie ik niet waarom er niet op terug gekomen kan worden. Er is op psychosociaal gebied nog niets geleverd, er zijn geen voorraden aangeleg, geen grondstoffen verspild. ICM hoopt waarschijnlijk op een goede verstandhouding met SD en zal dus bij aandringen beslist inbinden. Zo niet, dan moeten ze maar eens aantonen waar en wanneer er de afspraak is gemaakt dat er tien gesprekken zouden plaatsvinden.

  De heer Klerken drong er op aan dat ik alsnog op z'n minst één gesprek met mevrouw .. zou aangaan en daartoe een afspraak met haar zou plannen. Ondanks mijn bedenkingen, toonde ik nogmaals mijn goede wil en begaf mijn naar de werkruimte van mevrouw ... om samen een datum te prikken. Mevrouw ... verkeerde in de veronderstelling dat dit gesprek vooral zou gaan over "dat ik nog enkele vragen had over haar formuleringen in het het trajectplan." Ik maakte haar duidelijk dat, hoewel zij daartoe al ruimschoots de gelegenheid had gehad, ik van haar verwachtte dat ze me bij die gelegenheid uitvoerig en gedetailleerd uit de doeken zou moeten doen wat zij mij te bieden had en dat ik er van overtuigd was dat we er niet uit zouden komen.

  Mevrouw reageerde met: "Ik hoef me niet te verkopen." Reden voor mij om te denken: "Omdat je denkt het geld al in je zak te hebben." Ze vertelde verder dat ik had aangegeven iets aan stressmanagement te willen doen en dat zij de aangewezen persoon was om dat aan te bieden. Ik ben er niet verder op ingegaan, maar een van de zaken die evident zijn, is dat ik wèl wil deelnemen aan een goedkope efficiënte kortdurende groepsinstructie betreffende stressmanagement, er echter in totaal niks voor voel om met een dure (en in mijn ogen ook nog eens incompetente, maar dit terzijde, psycholoog), een lange reeks langdurige één op één sessies te voeren over dit zelfde onderwerp. Ik vind het al erg genoeg dat er zoveel betaald wordt voor de fitness, terwijl ik in feite hetzelfde product elders voor pakweg tweehonderd euro ook had kunnen inkopen. Maar dat is tenminste iets wat in ieder geval nog in beperkte mate vrucht afwerpt.

  Ik heb over dit alles nu nog enige dagen nagedacht om het te laten bezinken en uiteindelijk besloten mevrouw ... tijdens het geplande gesprek duidelijk te maken dat ik beslist niet van plan ben om met haar in zee te gaan om precies die redenen die ik hierboven uit de doeken heb gedaan. Ik voel er in het geheel niets voor. Afgezien van een financiële motivatie, begrijp ik ook niet waarom mevrouw ... en ICM mij persé een dergelijk onzalig plan door de strot willen duwen. Ik ben van mening dat ICM te krampachtig probeert vast te houden aan een vermeende opdracht en zich te weinig afvraagt welke baat ik daar van zou hebben.

  Ik vind dit te meer jammer omdat ik vermoed dat dit de op zich goede verstandhouding tussen mij en de heren Klerken en Prince enigszins onder druk zal zetten. Ik vind het ook erg dat ik dit op mijn leeftijd nog allemaal moet ondergaan alsof ik een onmondige baby ben en dat ik genoodzaakt ben om dit soort uitvoerige epistels te produceren om me zelf te verantwoorden, waar een eenvoudig "Nee, dank u!" zou moeten volstaan.

  Wel zou ik graag enige coaching toejuichen. Maar dan door een persoon waarmee het meteen klikt, een persoon met uitvoerige commerciele ervaring op mijn vakgebied en ervaring met kunstenaars. Iemand waarbij ìk centraal sta en niet mijn reïntegratiebudget.

  Dit zijn mijn bevindingen tot nu toe. Ik kan er niet meer van maken en verwacht dat u ICM terugfluit.

  Met vriendelijke groet,

  MIDAS PANDORA

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 250 keer bekeken

• BV Nederland, Firma List & Bedrog

  2 juli 2010

  Wil je even lachen? (huilen mag ook!)
   
  Ik verneem zojuist dat de SD een bedrag van 4400 Euro betaalt aan het bedrijf waar ik een paar maanden lang wat met hometrainers mag spelen voor mijn "reïntegratietraject". Dat is dus het dubbele van het bedrag dat ik per jaar te besteden heb aan leefgeld. Het is ook 88 keer het bedrag dat mijn zoontje per jaar van de SD mag ontvangen voor sportactiviteiten, terwijl juist het ontbreken van basis-sport op jeugdige leeftijd gebreken op latere leeftijd veroorzaakt.
   
  (Tot nu toe, was dit bedrag angstvallig voor me verborgen gehouden en het niet meedoen aan een reïntegratietraject wordt gezien als "werkweigering")
   
  Als je dit optelt bij de ongetwijfeld even astronomische bedragen die instellingen en personen als, Bureau Jeugdzorg, De Raad Voor de Kinderbescherming, De Rechtbank, mijn bewindvoerder, Kredietbank Limburg, het Leger Des Heils en anderen, ontvangen, mag je gerust aannemen dat er in mijn naam per jaar minstens een halve ton geld "verplaatst" wordt van de ene broekzak naar de andere vestzak. Hoe komt het dan dat ik me zo arm voel?
   
  Het moge duidelijk zijn dat de Nederlandse middenklassse het goed neemt van de gelden die de overheid beschikbaar stelt voor "armoedebeleid". Geen wonder dat er zo'n begrotingstekort is. Het is in dit licht ook begrijpelijk dat inwoners van landen, waarvan de begroting maar 1% bedraagt van wat er in Nederland zoal omgaat, toch nog op de een of ander manier het hoofd boven water weten te houden. Wat je niet te zien krijgt, kun je ook niet missen.
   
  Mot je nog peultjes?!
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 275 keer bekeken

• After Midnight

  16 april 2010

   

   

  Hier zit ik dan. Midden in de nacht. Kan geen oog dicht krijgen. Het snot loopt van alle kanten uit mij hoofd. Hooikoorts. Er is ook altijd wat met mij godverdomme! Is de winterdepressie afgelopen heb je dat weer. Naast eenzaamheid, nekpijn, geldgebrek en alle andere trammelant. Straks heb ik een afspraak met een mevrouw van de SD op Werkplein aan de andere kant van de stad. Ik krijg 50 Euro voor sportkleren zodat ik bij een zogenaamd reïntegratiebedrijf kan gaan sporten. Inmiddels heb ik al een aardig deel van die 50 Euro verbruikt aan buskaartjes voor die afspraken aan de andere kant van de stad.

  Morgen is het vader-bever weekend. Zie je het al voor je? Een slaapzaal vol mensen op luchtbedjes en één persoon die constant zijn neus ligt te snuiten en te kreunen, terwijl het snot alle kanten opvliegt? Dat scouting gebouwtje ligt natuurlijk aan de rand van een bos met allemaal berken. Ik wil dus helemaal niet! Maar Sammie praat al weken lang over niks anders, dus dat zal kost wat kost door moeten gaan. Ik zal hoe dan ook zijn pret bederven. Waarschijnlijk moeten ze me midden in de nacht met een ambulance afvoeren.

  Eigenlijk zou ik naar de dokter moeten met die hooikoorts, maar uiteraard zit die aan wéér een andere kant van de stad en is het net weer vrijdag. Die assistente zal me willen afpoeieren naar een afspraak volgende week. Ondertussen ren ik de benen onder m'n lijf vandaan van de Zeeman naar de Wibra, naar de Kijkshop en de Lidl etc. om goedkope slaapzakken, luchtbedden, pyama's enzovoorts aan te schaffen. Natuurlijk werkte de pomp van een van de luchtbedden niet en moest ik weer terug. Ondertussen blijft dat snot maar uit m'n kop spuiten.

  Net terwijl ik dit type, moet die stomme computer ongevraagd een update maken en slaat uit. Natuurlijk maakt hij geen automatische back-up en kan ik alles weer opnieuw typen.

  En dan die KunstTour. Stel ik accepteer die plek aan de Holtmeulenstraat (stel dat zij mij überhaupt nog accepteren na die woedende mail die ik stuurde omdat ik niet voor de Timmerfabriek geselecteerd ben) heb ik daar dan iets aan? Als er tienduizend mensen de KunstTour bezoeken, dan gaan die alle tienduizend naar de Timmer fabriek en hooguit enkele honderden bezoeken nog een paar andere locaties. In de Holtmeulenstraat verwacht ik er maximaal enkele tientallen. En daarvoor moet ik dan met die schilderijen gaan slepen, transport regelen (en betalen). En daar zit je dan in een of ander kaal en leeg gebouw met nog een paar andere halvegaren. Af en toe steekt er iemand z'n hoofd om de hoek van de kamer , loopt in het gunstigste geval snel langs de schilderijen en verdwijnt weer. Tja.... Ik kan dan op m'n CV vermelden dat ik in 2010 heb deelgenomen aan de KunstTour.

  Sinds ik een tijdje dakloos was en depressies kreeg heb ik tijdelijk woonbegeleiding door het Leger Des Heils. Ik begrijp die mensen niet. Ze worden door de overheid ingezet als dweilen. Ze dweilen overal waar de overheid de kraan van elende wijdopen heeft gezet. Elke morgen pakken ze welgemoed hun dweil op en beginnen te soppen. Om vijf uur 'savonds wringen ze hem een laatste keer uit, gaan naar hun knusse woning waar hun partner, kinderen en huisdieren al snorrend op hen wachten. De volgende dag staat er weer een emmer met een dweil, en daar gaan ze weer. Nooit vragen ze zich af of het effectief is wat ze doen. Nooit komt het bij hen op dat ze gebruikt worden om hun clienten voor de gek te houden. Zouden ze het echt niet weten? En maar dweilen. Daar zou ik eens uitgebreid bij stil moeten staan en eens een flink stuk over moeten bomen: De Hulpverleningsindustrie.

  　

  　

  　

  　

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 287 keer bekeken

• Bij nader inzien .....

  15 april 2010

  Geachte heer Lemmens,
   
  Het versturen van kwade mails is een talent waar ik soms geen weerstand aan kan bieden. Natuurlijk ben ik nog steeds razend vanwege het niet geselecteerd zijn voor de Tiimerfabriek, de grootste woede is inmiddels enigszins gezakt. Ben ik u koud op het dak gevallen, dan mijn excuses daar voor.
   
  Uiteraard gaat mijn voorkeur nog steeds naar deTimmerfabriek uit, ik heb echter een uitnodiging ontvangen om de Holtmeulestraat te gaan bezichtigen en ik ga die uitnodiging toch maar eens aannemen. Ik heb eens gegoogled en die lokatie lijkt mij niet helemaal waardeloos.
   
  Zou u er niet in slagen me alsnog in de Timmerfabriek onder te brengen, dan zal ik waarschijnlijk toch maar akkoord gaan met de Holtmeulenstraat om in ieder geval nog iets van de KunstTour mee te pikken.
   
  Vandaag wens ik u een nog betere dag dan gisteren,
   
  MIDAS PANDORA
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 310 keer bekeken

• Kunsttour 2010

  14 april 2010

  I've been around for many, many years. I'm a man of wealth and taste. Pleased to meet you, I hope you gues my name?
   
  Geachte heer Lemmens,
   
  Laat mij beleefd blijven, hier moet een vergissing in het spel zijn,
   
  Mijn naam is MIDAS PANDORA. Ik ben een hardwerkend, getalenteerd kunstenaar, niet de eerste de beste. Mijn werk wordt gemotiveerd door innerlijke drijfveren. Om mijn werk te kunnen blijven maken, moet er brood op de plank. Dat betekent in mijn geval dat er verkocht moet worden.
   
  Woonachtig in Maastricht, ligt het voor de hand dat mijn eerste schreden om mijn werk te exposeren zich richtten tot de lokale galeristen. Hier ving ik echter grotendeels bot, mijn werk is blijkbaar te anders (Ik dacht dat dat juiste een voorwaarde is voor een kunstenaar, maar je bent nooit te jong om te leren!). Ik zal niet tot in het detail ingaan op alle onbeschoftheden die ik op deze bedevaart heb ondergaan, maar trek me de bek niet open!
   
  De KunstTour is dan ook zowat de enige mogelijkheid om in ieder geval èèn keer per jaar je werk in je eigen woonplaats te kunnen presenteren, zonder daarbij langer te hoeven bedelen bij deze beschaafde dames en heren, die zich vooral wentelen in vaagheid, onduidelijkheden en schaamteloze arrogantie. Vandaar mijn inschrijving.
   
  Wie iets wil verkopen, of het kunst is of schoenzolen, krijgt te maken met de regels der marketing, dat mag u bekend zijn. Een dier regels behelst Presentatie, een ander Plaats . Een excelent product verdient een excelente presentatie op een excelente Plaats. Mijn werk is excelent en dient dus op het hoofdpodium, in dit geval de Timmerfabriek. Gezien de doelstellingen van de KunstTour en de aard van mijn werk, zie ik dat niet als een gunst maar als een recht!
   
  Wat uw motivatie is om mijn werk niet te selecteren voor het hoofdpodium en of u zelf de hand in die beslissing hebt, is mij niet bekend (al heb ik donkerbruine vermoedens), maar ik ga vooralsnog uit van een vergissing. Ikzelf vind het in ieder geval volkomen absurd. Mijn werk heeft kwaliteit en onderscheidt zich zeer duidelijk van het overige aanbod. Ik ken niemand anders die op dezelfde wijze te werk gaat, mijn werk is uniek in Nederland, dus zeker in Maastricht. Als u met uw manifestatie een staalkaart wil zijn van hetgeen er in deze regio gepresteerd wordt op het gebied van de kunsten, dan mag MIDAS PANDORA doodgewoon niet ontbreken. Desondaks kiest u liever voor meer van hetzelfde van steeds weer dezelfde figuranten uit steeds weer dezelfde kliekjes.
   
  De wijze waarop u mij uw beslissing mededeelt vind ik stuitend. U stuurt mijn (en een heleboel anderen) een onduidelijke, chaotische, niet direct aan mij gerichtte mail, waar ik na enig gepuzzel uit kan opmaken dat er blijkbaar een groep kunstenaars is die niet geselecteerd zijn voor De Timmerfabriek en dat ik blijkbaar een van die kunstenaars ben. Uit die mail blijkt verder dat zich ergens, in de Holtmeulenstraat een gebouw bevindt waarin een aantal individuen ateliers uitbaten, en uit het verloop van de correspondentie moet ik verder opmaken dat ik als ik dat zou willen en als de uitbaters het zouden toestaan, op èèn van de dagen van de KunstTour, mijn werk zou kunnen exposeren. Verder is de strekking min of meer van: "Zoek het je maar uit!" In ieder geval komt het zo over.
   
  Werk exposeren is voor mij gericht op verkoop en presentatie. Zoals gezegd: Ik ben niet de eerste de beste. Mijn motivatie tot exposeren is niet: "Kijk mama, ik kan tekenen!" Mijn motivatie is mijn werk aan zo veel mogelijk personen te laten zien en de aandacht van de juiste personen te trekken, zodat er zaken gedaan kunnen worden. De door u gesuggereerde locatie voldoet in de verste verte niet aan de eisen om mijn werk op een serieuze manier te presenteren, zowel wat entourage als wat bezoekersaantallen betreft.
   
  Ik hoop dan ook dat u alsnog besluit om mij een plek in De Timmerfabriek te gunnen. Zou dat, om welke reden dan ook, niet mogelijk blijken, dan rest mij niets anders dan mijn verzoek tot deelnamen aan de KunstTour in te trekken. Volgend jaar zal ik me dan eventueel weer aanmelden en als ik dan weer met een kluitje in het riet gestuurd word, dan zal ik da als een persoonlijke belediging beschouwen. Vooralsnog heb ik mijn uiterste best gedaan om zo vriendelijk mogelijk te blijven.
   
  Ik wens u net zo'n fijne dag als u mij wenst,
   
  MIDAS PANDORA

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 291 keer bekeken

• Bami, Nasi-Goreng, Satè!

  12 april 2010

  Hallo Bamibal,
   
  Hoe is het daar nog, schijnt de zon nog?
   
  Die verdomde berkenallergie heeft langer geduurt dan ik verwacht had en was niet mis. Ik zou morgen weer gaan wandelen, maar durf het eigenlijk niet.
   
  Vandaag was Tamara Sille (van sillekunst.nl) hier om een aantal schilderijen op te halen voor een Art-Event in haar galerie in Oudewater bij Utrecht, 23/29...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 281 keer bekeken

• Boycot kippenvlees!

  12 april 2010

  Kip, het meest veelzijdige stukje vlees. Sinds jaar en dag zijn de consequenties van antibiotica-tolerantie bekend en gevreesd. Jarenlang is er voor gewaarschuwd. Nu blijkt dat 90 procent van de kippenpopulatie in Nederland besmet met antibiotica-tolerante bacterieën. De mininster wil maatregelen niet dwingend opleggen en het aan de sector zelf over laten om er iets aan te doen. Dat de volksgezondheidgroot gevaar loopt is blijkbaar geen probleem. Even voor de goede orde: De volksgezondheid, dat gaat dus over uw en mijn levenkansen.

  Daar ben je dus vet mee. Politici en agrariërs komen alleen in actie als ze het zelf in hun portemonnee voelen. Daar gaan we dus niet op wachten. Vanaf nu eet ik geen kippenvlees meer tot deze kwestie afdoende geregeld is en ik raad ieder ander aan hetzelfde te doen. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat geauwehoer!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 316 keer bekeken

• Onbezorgde vakantie in Indonesië

  24 maart 2010

  Een vriendin stuurde vanuit indonesie onderstaande mail. ik vind het zo'n schitterend verhaal dat ik het hier  integraal plaats. Het zou eigenlijk herschreven moeten worden, dan zou het een prachtig kort verhaal opleveren. Dat is ook iets wat ik graag doe; op reis gaan en korte verhalen schrijven over wat ik beleef. Er gebeurt altijd wel iets bijzonders.

  Hoi Allemaal,
  
  Nu ik hier op Bali, genietend op mijn balkon zit, met een laptop (geleend van me Amerikaanse buurvrouw).
  Dacht ik dat het nu wel eens tijd werd een beetje te vertellen hoe de afgelopen weken zijn vergaan. Ik heb bewust niet zoveel verteld, omdat het niet zo is gegaan, dat ik dacht het zou gaan, en ik niet zielig wilde doen, me stoer en sterk hield tot het einde. De bedoeling was dat ik samen met Geertje op Hoga zou verblijven en heerlijk dacht te kunnen luieren, lezen, duiken snorkelen enz.

  Maar het pakte allemaal anders uit, nl : Aangekomen op Makassar hoorde ik al snel dat Geertje niet met me mee zou reizen, maar twee weken later zou komen. Geertje had het erg druk met de verzorging van het kindje uit het waterzigeunerskamp(ong)die geopereerd was aan zijn hoofd, en in het ziekenhuis lag. Ik heb haar eventjes gesproken en dat was dat. Ik kreeg een zaklamp van haar ,want die had ik nodig zei ze. Ook kon ik niet in haa.r huisje logeren dat was onhandig, maar kreeg tegen betaling een luxe hut met faciliteiten.,dat was even slikken ,als ik dat geweten had was ik niet gekomen. Maar dacht het zal wel goed komen.
  Gelukkig was er nog Jan die ook de verdere tickets en het Hotel bij aankomst voor me geregeld had. Hij was zo lief mij een paar dagen te huisvesten, en mijn aan te horen. Hij zei,: nee, Geertje is een lief mens alleen een beetje anders ,maar die hut is gewoon basic,ook waarschuwde hij mij voor meerdere dingen. De reis naar Hoga stond al vast, die was al betaald, dus besloot ik in mijn eentje verder te gaan, hopend toen nog wel dat Geertje over een aantal weken zou komen. Dus daar ging ik met me extra koffer met boeken voor 2 maanden. "ooh wat heb ik die koffer later vaak vervloekt"!

  
  In ieder geval op naar Hoga, toen was ik nog zo "in de mood" te ontdekken, en erg nieuwschierig,ook met de gedachte hoe het was geweest op de Cookseilanden, een van mijn mooiste reizen toen, alweer een tijd geleden. mijn voorstelling was gelijk aan deze.. Ik ben dus vanaf het vliegveld van Macassar naar Bau Bau vertrokken. Daar viel het me al op dat de mensen steeds met mij op de foto wilde ik snapte er niets van, ik lachte maar een beetje en dacht grappig, ik lijk wel een bekende filmster.
  Prachtig uitzicht vanuit het vliegtuigje zag allerlei eilandjes liggen, het mooie blauwe water er omheen, we vlogen laag, en ik kon het koraal zien,dus dat beloofd wat !
  Efin het vliegtuigje landde en ik moest eruit, (dacht ik) ,iedereen ging eruit dus ik ook, maar nee hoor, toen ik die koffer eruit had, en over het vliegveld gelopen had en stond te wachten op de volgende vlucht, zei een meneer mij die Engels sprak, dat ik weer terug moest, shit..... ik weer over dat vliegveld in die hitte, en nog meer hitte, omdat zo'n motor van het vliegtuig ook nog de nodige hitte afgeeft, waar ik langs moest.
   

  Maar ja, ik zat weer op me stoel helemaal bekaf en bezweet, maar weer ready to go, de stuwardes, die trut lachte maar een beetje, tja zij had tenslotte op mijn ticket gekeken maar snapte het waarschijnlijk niet!
  Ik kwam aan op Bau Bau en werd opgepikt door Wia de vrouw die op Hoga mij verder zou helpen, ze is de kok, en manusje van alles. Ongeveer een half uurtje later kwamen we bij de boot aan, toen al dacht ik, jeeeee wat een armoede.
  Nou daar lag de boot, een oude houten geval, en hoe kom je erop, ik zag nergens waar. Dus gewoon er opklauteren ,nou dan voel je je al zo raar bekeken, ook al vanwege die 2 rot koffers, (gratis entertainment )je ziet de mensen denken wat komt tie hier doen, en wat zit er in die koffers. Ooh kon ik maar even ontzichbaar zijn !. Het begon al gauw te stormen en te regen ja daar zit je dan, in die open boot met je koffers. Zijknat!. Eigenlijk moest ik er wel om lachen, om die hele situatie. Even dacht ik nog, ik ga hier verzuipen. De moter viel uit en bleef uitvallen ,en de boot werd stuurloos, ik zag de angst van de mensen op hun gezicht (de meeste kunnen niet zwemmen) Zo ook die van Wia maar gelukkig deed de moter het weer, maar toch, het was een ruwe zee. Het water kolkte over de boot.
  Na 3 uur varen (normaal 2uur) kwamen we aan op Hoga. Het was inmiddels donker geworden, omdat er geen electriciteit was,(vandaar dat zaklampje) moest ik een beetje op de tast naar mijn hut. Zeiknat, bezweet en vies,wilde ik toch wel even douchen, en ik moest al een tijdje poepen, wat niet kon op die boot. Maar er was nog geen water,en de plee, zo goor en geen w.c papier, nou ja morgen zie ik wel verder ik ga maar slapen.
  De regen kwam met bakken naar beneden" ongeloofelijk", ik heb wel eens eerder zo'n regenbui meegemaakt in Costa Rica maar toch je blijft je telkens weer verbazen dat zoiets mogelijk is.
   

  Ik was te moe om te denken, en ben in slaap gevallen, ik werd om 4 uur wakker omdat ik opgevreten werd door de muskieten. Ik kwam er achter met me kleine zaklampje,dat de klamboe bovenaan op bepaalde plekken gescheurd was.
  En zodoende die rotzakken me toch nog konden prikken en leegzuigen.
  Later in de morgen werd ik luidkeels begroet door een vreselijke lelijke vies wijf met tieten zo groot als watermeloenen, (zo groot zie je ze zelden.) Ook miste ze een voortand, en in haar nek zat een zwarte rand van vuil, zo ook haar nagels, gatver..... haar vingers bruin van het roken, en een lach van een zeeolifant met kiespijn.(eigenlijk zag ze erook zo uit)
  Ze vroeg wat ik hier kwam doen, en ben je helemaal alleen? schreeuwde ze, Ja trut dacht ik, mijn eerst indruk was: regelrecht uit een psychiatrische inrichting!
  Hij die er niet was, omdat hij aan het duiken was, leek later op het eerste gezicht nog wel normaal, maar al gauw kwam ik er achter dat dit niet het geval was.
  Al snel had ik in de gaten dat ik met en psychopaat van de bovenste plank te doen had.Hij had een paar ogen in zijn hoofd...... niet best, keek achterdochtig en agressief. Hij was alleen maar met zichzelf bezig , en wilde zoveel mogelijk duiken en met haar hield hij geen rekening . Ze was wel handig voor de sex, hoorde ik later van haar.,bah ik wilde er geen voorstelling van maken. Dat mens was bang voor alles, boten, water, ja noem maar op, waar niet voor. Hoe is het mogelijk dacht ik. De hele dag zat ze maar een beetje te zitten en te zuipen wachtend op haar mannetje, huilde nonstop,schreeuwde dan weer, en riep maar om Wia. Wat zielig voor Wia.
  Maar ja 5 dagen nog en dan zijn ze weer weg dacht ik.
  Ik had 2 flessen drinkwater gekregen, maar toen ik ziek werd kwam ik erachter dat het putwater was, die ze in de lege bronwaterflessen deden.Toen dacht ik jezus hoe ga ik dit volhouden, ik moet drinken,....dat er niet zoveel te eten is ala,..... maar drinken!. Wel stonden er een paar blikjes cola en voor de rest bier. Ik wilde gaan snorkelen maar ik mocht niet mee op de boot, dat was alleen voor de duiker "de psycho", ik dacht nou dan toch niet, misschien ook maar beter zo. Het strand lag bezaaid van allerlei rotzooi, voornamelijk plastic, tja de stroom stond al maanden deze kant op, hoorde ik.(de meeste mensen flinkeren alles in zee)Je wilt het niet weten wat ik allemaal tegen kwam, zelfs onderdelen van een motor en een magnetron.Zo vies wat jammer nou.,ik werd er niet vrolijker van. Ook op het waterdreef het vol van viezigheid,het zag er niet erg uitnodigend uit. Dacht, het zal best wel beter gaan ik moet even wennen Na regen komt zonneschijn msnde Jan nog, ik dacht oke dat is ook zo, het is even een cultuurschock maar het komt wel goed. De stortbuien kwamen weer.
  Inmiddels had Geertje me gebeld en me verteld, dat het toch zeker nog een paar weken zou duren voordat ze kwam. Het kindje was nog erg ziek en kon niet weg.
  Ze vroeg mij een oogje in het zeil te houden want die 3 vrouwen op het eiland moesten wel werken en ook de duikinstructeur kon wel eens dronken worden,....nou ja zeg!
   

  De vrouwen moesten het strand schoonmaken en nog veel meer, ik dacht ja dqaaaaag daar ga ik echt niets van zeggen, dus het strand bleef vies.
  Als je dan na 5 dagen regen, en je matras niet vochtig is, maar als een natte spons aanvoeld, en je inmiddels vernomen heb, dat het regenseizoen nog een maand gaat duren, ga je toch weer twijfelen..
  Geertje had in Nederland gezegd, dat er stroom was op het eiland, maar wat ze er niet had bij verteld dat dat alleen maar in de maanden juni t/m...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 297 keer bekeken

• Poep en Pies

  14 maart 2010

   

  Poep en Pies

  Bij mijn vertrek van huis had ik het gevoel eigenlijk te moeten poepen, maar de tijd ontbrak. Ik ging met de bus naar de lichttherapie en na afloop van die sessie realiseerde ik me opnieuw dat ik nodig moest. Er was niet meteen een bus terug, zodat ik besloot het eerste traject te lopen. Onderweg werd de druk alsmaar hoger. Uiteindelijk nij het station aangekomen nam ik de bus naar Daalhof. Natuurlijk duurde het allemaal extra lang: het lopen naar de flat, het wachten op de lift, langzaam, etage na etage omhoog kruipen. Wanhopig verlangde ik dan ook naar de verlossing. Snel lopend over de galerij, sleutel in het slot, druk op m'n anus, sprintje naar de wc, her en der kleren uittrekkend, plof...

  Er gebeurde niets! Wel had ik het gevoel te zitten poepen, er kwam echter niks uit,..

  Dit duurde een half uur. allengs kreeg ik het benauwder en benauwder. Het koude zweet brak me uit. Een oplossing leek het om m'n schoenen uit te trekken en ook de rest van mijn kleren. Nu nog fermer drukken,... Niks! Ik voelde dat er een flinke prop in m'n endeldarm zat en dat daarachter een grote massa zat te dringen. De prop echter zat onwrikbaar vast. Behoorlijk pijnlijk allemaal. Het zweet brak me uit en ik vroeg me af of ik de dokter moest bellen en wat ik dan moest zeggen tegen de assistente,..

  Nu besloot ik het op eigen kracht te proberen en stak een vinger in mijn anus om poolshoogte te nemen van de situatie. Wat ik aantrof had de consistentie van chamotte-klei. Het koste enorm  veel moeite om er een klein brokje van los te peuteren en naar buiten te wrikken. Het spul was taai als klei waar nog maar een heel klein beetje water in aanwezig was, donkerbruin, met gruis. Het plakte ongelooflijk en stonk uiteraard ook nog. Dat was dus de boosdoener. Het was evident dat dit spul niet vooruit te persen was. Mijn hele endeldarm zat vol en er was geen beweging in te krijgen, gewoon omdat de prop te groot en te stevig was om door normale darmbewegingen naar buiten te worden geperst.

  Het was behoorlijk heikel. Een paar keer stond ik op en liep op en neer, in de hoop dat wat beweging iets zou bewerkstelligen, maar helaas, pindakaas! Ook een inderhaast gezette kop koffie, die ik zittend op de wc-pot consumeerde, bood geen uitkomst. Dus maar weer zitten en verder peuteren, Vinger naar binnen, voorzichtig omhoog steken, let op met je scherpe nagels! Vinger een beetje krom en een klein brokje van de chamotte losfriemelen. Naar buiten ermee, uitvoerig bestuderen, wegschieten in de wc en weer van voor af aan beginnen. Centimeter voor centimeter brak ik de blok beton af. al met al was ik zeker nog een half uur bezig met dit soort mijnbouwkundige verrichtingen toen ik merkte dat er iets in beweging kwam en het restandt van de prop losschoot, gevolgd door een kruiwagen van wat het meest leek op mooie, smeuige, varkenspoep. Wat een opluchting!

  Dit gebeurde aan het begin van de winter, toen ik pas met de lichttherapie was begonnen. Ik begon dus aan het schrijven van het stukje, maar kwam er niet meer toe het af te maken. De bedoeling was om er een verhaal van te maken waarin ik uitvoerig in zou gaan op de veranderingen in het lichaam bij het ouder worden, problemen met poepen en piesen, de rol van voeding, armoede en nog het een en ander. Ook heb ik overwogen om het hele stuk nog eens opnieuw te schrijven, smeuiger, zodat het bruikbaar zou zijn als kort verhaal. Maar ja, dat komt dan nog wel eens. Ik kom er zeker op terug.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 293 keer bekeken

• Sjeng Haren, een muzikant.

  8 maart 2010

  Natuurlijk, een accordeon is chromatisch en een harmonica diatonisch Harmonisch heeft de accordeon dus meer mogelijkheden. Het voordeel van de harmonica, in ieder geval van de wiener, ligt in de schoonheid en de kracht van z'n tonen. En dan vooral die bassen: WRAAABB, POAAB, BOAABAPA. WRAAABB

  Imponerend, doordrenkt van een dramatische schoonheid als die man in onze woonkamer of keuken stond en z'n blaasbalg het werk liet doen: WRAAABAPA, WRAAAMBAAO!!! De ruiten trilden uit de sponning, de kopjes en glazen rinkelden in de kasten, de houten vloer kreunde. Een basloopje, een virtuose intro en daar ontrolde de ene na de ander melodie zich in een symfonie van triolen en drieklanken. De ruimte was te klein voor dat geweld.

  Daar stond ik dan als kleuter en ging volkomen op in een openbaring van klank en luchtdruk. Ongetwijfeld hebben deze momenten van schoonheid voorgoed een te volgen pad voor mij uitgezet, dat zich in de loop van mijn leven steeds verder heeft ingeslepen, totdat er geen verschil meer is tussen het pad, voertuig en berijder. Een richting, een pijl, een doel, alles versmolten.

  Man en instrument, vent en vorm, alles een. Hoe klein ik toen ook was, duidelijk zag ik de grootsheid van deze mens en ook zijn drama. Gedrongen bonkig lichaam, kolenstof nog met zweet vermeng verkleefd in de kieren van het beestachtig gezicht, zweet, snot, tranen, alles was mogelijk. Die handen die aan de blaasblag trokken en duwden. De geur van zweet en veschraalt bier die altijd om hem heen hing. Die vingers die kwinten verwisselden voor tertsen en terug. De krachtige tenorstem die jodelend oversloeg en lachte en zong tegelijk. Sjeng Haren, ik ben je niet vergeten.

  Tijdens de carnaval maakte hij deel uit van de tirolergroep van m'n ouders. Hij werd er voor betaald. Ook op m'n communiefeest ontbrak hij niet. The king of the world! Dat waren mooie tijden. Ik mocht de trekzak wel eens vasthouden en er op proberen te spelen. Jaar na jaar beloofden m'n ouders er een voor mij te kopen. Het kwam er nooit van, net zo min als die ponny, waar ze het steeds over hadden.

  Vaak werd er over Sjeng gemopperd. Tijdens de carmavalstochten viel hij regelmatig in slaap tgv te veel bier en was dan niet meer wakker te krijgen. Soms vielen er harde woorden, maar toch was hij ieder jaar weer van de partij. Ik zie hem nog in onze keuken staan, halfdronken met de trekzak aan zijn riem, terwijl hij m'n moeder dingen in het oor wauwelde waar die van moest blozen.

  Narmate ik ouder werd, kreeg ik meer te horen over Sjeng en begon iets te begrijpen van het drama van zijn leven. Verscheurd in een drievoudige spagaat van vrouw, gezin en het werk op de mijn, versus de muziek, versus de drank.

  Sjeng was huisvader en al jarenlang getrouwd. Voor zijn vrouw en kinderen werkte hij, zoals zo velen, in de tredmolen van de mijn, ondergronds, dag in dag uit. Sjeng was muzikant en speelde dat z'n leven er af hing. Hij nam een aantal platen op bij de studio van Johnny Hoes en speeld verder bij elke gelegenheid, dat was z'n grote liefde, die veel jaloezie uitlokte. Sjeng was alcoholist, dat was z'n ellende. Eenzaam deed hij z'n plicht, met tegenzin, maar gaf niet op. Verbeten hield hij vast aan zijn instrument en speeld de sterrren van de hemel. En dan kwam ieder keer weer die aap die in z'n nek ging zitten en niet los liet, tot Sjeng er bij neerviel. Regelmatig lag Sjeng in de goot, veegde de kots uit z'n gezicht, stond op en ging naar de mijn om zijn sjiech te volbrengen, naar een communiefeest of bruiloft waar hij voor de muziek moest zorgen. Thuis kwam hij vaak dagenlang niet.

  De tijd veranderde alles en ik ontgroeide een beetje het milieu van mijn ouders. En Sjeng? Op een dag hoorde ik dat hij dood was. De excacte toedracht is nooit helemaal boven tafel gekomen, maar het verhaal was dat hij na een een caféruzie met zijn fiets was aangereden, waarschijnlijk door dezelfde personen waar hij ook die ruzie mee had gehad.

  Sjeng Haren. Je bent niet vergeten. Je was een fantastisch muzikant. Je bent een van de invloeden in mijn leven die mijn ogen hebben geopend voor de grootsheid en de kleine miezerigheid van het bestaan.

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 344 keer bekeken

• Almere

  4 maart 2010

   

  Nu Wilders in Almere de hoofddoekjes gaat verbieden, komt het vast wel goed met de economie!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 256 keer bekeken

• Midas dwaalt zich af......

  26 februari 2010

  Fons Haagmans en ik kunnen niet samen door één deur. Dat dateert nog uit de tijd dat ik 's avonds in Maastricht aan de ABK studeerde en Fons een van mijn docenten was. Behalve hem liepen er destijds nog een aantal van die arrogante zakken rond, ik wil ze niet allemaal bij naam noemen, dat bewaar ik voor later. Ik heb hem laatst nog eens daarop aangesproken. Hij beweert zich mij niet te herinneren. Wie gelooft wordt zalig.... Ik herinner me hem als de dag van gisteren als een buitengewoon van zichzelf ingenomen narcist die de kunst beschouwde als een soort religie en zichzelf als de zelfbenoemde paus. Ik had niks op met zijn vergezochte, miniminalistische, conceptuele flutschilderijen, kortom shit in mijn ogen. Hijzelf werd razend door mijn directe manier van schilderen, zonder pretenties en niet gebaseert op welke theorie of rookgordijn dan ook. Regelmatig kwam het dan ook voor dat we elkaar bijna in de haren vlogen. Dat wil zeggen: hij vloog mij bijna in de haren. Ikzelf had toen niet zo veel aandacht voor hem. Ik zat vooral op de akademie omdat je dan werkruimte en aanspraak had. Het was voor hem dan ook onverteerbaar dat ik me niet liet beïnvloeden. Wel mijn beste vriend uit die tijd, Alex Zeguers, die trok steeds meer op met zijne heiligheid, liet mij verder links liggen en werd voor zijn volgzaamheid dan ook beloond met een tentoonstelling in het Bonnefanten en voorzien van relevante informatie betreffende subsidies ed.. De scheldpartijen beu, heb ik uiteindelijk mijn boeltje gepakt en ben vertrokken. Op dat moment was er voor mij sowiso niks meer te leren op de ABK.

  Dat ik hier nu aan denk, komt vooral omdat je tegenwoordig, overal waar je als kunstenaar aan wil deelnemen, (bijvoorbeeld de Maastrichtse KUNSTTOUR) wordt onderworpen aan een antecedentenonderzoek, dat niet zou misstaan bij de aanstelling van een bankdirecteur, maar dat bij het beoordelen van kunstenaars als een tang op een varken slaat. Die kleinzielige boekhoudersmentaliteit stuit me tegen de borst. Uit het wel of niet afmaken van een academie kun je helemaal niets aflezen betreffende de kwaliteiten van kunstbeoefenaars. Integendeel, jezelf voor zo'n lange periode aan de leiband laten nemen door een opleidingsfabriek, wijst eerder op het ontbreken van een eigen wil en visie. Een kunstenaar kiest zijn eigen traject.

  Haagmans, dus. Enkel jaren geleden had hij weer eens een tentoonstelling in het Bonnefanten. Zoals gewoonlijk deed het tentoongestelde me niet veel. Op een van de onderdelen na: een installatie met een videoshow waar hij zelf verkleed als een haas of konijn melancholisch heen en weer "sjoenkelde" op de muziek van (waarschijnlijk) Lenie en Ludwig die speelden en zongen: "Weiter nur Zu". De tekst over het Zigeunerkind dat steeds verder moest trekken in de weide wereld, leek me een fantastische allegorie voor het leven van de mens op zich en van de kunstenaar als haar exponent bij uitstek. De hele sfeer, de muziek, de heen en weer deinende haagmans in zijn vermomming, alles werkte betoverend.

  Een andere reden voor die betovering was dat die muziek mij meteen terug torpedeerde naar de jaren vijftig en het mijnwerkersleven in die tijd. Dat hebben we dan toch gemeen. Haagmans komt uit Hoensbroek, ikzelf uit Kerkrade. Beide plaatsen draaiden destijds hoofdzakelijk op het zwarte goud.

  De oplettende lezer weet dat ik me de laatste tijd vooral onledig houd met het studeren der gitaar. Blues is een van mijn interessegebieden op dat instrument. Begin jaren 60, speelden bandjes als de Stones, Pretty Things, Them, Spencer Davis, Animals en vele anderen nummers van John Lee Hooker, BB King, Muddy Waters, Willie Dixon etc. De oorspronkelijke artiesten kwamen toen vanzelf ook in de aandacht. Helaas kwam er een golf van witte vertolkers van dat gerne op de markt (John Mayal, Fleetwood Mac, Cuby + Blizzards) die er met de roem en de platenverkoop aan de haal gingen. Latere vertolkers, zoals Johny Winter, Rory gingen zich steeds meer te buiten aan steeds luider, langduriger met noten volgepropte razende solo's en daarmee was voor mij de lol er af. sowiso namen tegen die tijd andere drugs het over van de alcohol en moest muziek opeens psychedelisch zijn om nog in de smaak te vallen.

  Nu ik er weer aandacht voor heb, ga ik vanzelf verder terug in de tijd naar eerdere generaties en kom terecht bij artiesten als Robert Johnson, Leadbelly, Blind Lemon Jefferson en van daar uit dan weer bij Mississippi John Hurt, Blind Blake, Reverend Gary Davis....Enig speurwerk moet me dan weer brengen bij diegenen die dan weer dààrvoor de blues vertolkten, beslist de eersten waarvan nog sporadisch opnamen te vinden moeten zijn. Nog verder terug kom je dan bij etnische afrikaanse opnamen, waarvan de echo's inderdaad vaak in de (vooral Delta-)blues doorklinken.

  Als ik dan zo die biografieën lees van die heren in de Mississippi-delta, voel ik mij als een vis in het water. De beschrijving van dat leven destijds bregnt bij mij herinneringen boven aan de jaren vijftig in de mijnwerkerskolonieën in de oostelijke Mijstreek. Diezelfde sfeer van rustig, karig bestaan, kippenstallen, duivenhokken, varkens, honden, verweerd hout, roestige spijkers, braakliggende stukken land, zompige poelen, mannen in onderhemden en weide broeken, petjes en hoeden, mijnschachten, steenafslag. Mijn leven in ieder geval verschilde niet zoveel van de het leven van de protagonisten van Mark Twain. Zelfs de mannen waren zwart, niet van nature, maar van het kolenstof. Dan de cafe's, schemerige kale ruimten, houten vloeren met zaagsel, de lucht van verschraald bier een nicotinerook, geen ander geluid dan geroezemoes van bazelende mannen en gerinkel van glas.

  In die wereld onze eigen bluesartiesten, in dit geval de harmonicaspelers. Ze speelden op accordeons, maar vooral op Wiener Trekzakken. Die Lenie en Ludwig hoorden daarbij, maar ook meer vrije jongens, die op bruiloften en communiefeesten speelden, van cafe naar cafe trokken en een leven leidden dat veel overeenkomsten vertoonde met wat er over robert Johnson bekend is. Bij ons in de buurt waren dat vooral Schriebel en Hupperts, vader en zoon Schelen en vooral: Sjeng Haren.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 281 keer bekeken

• Mag het licht weer aan?

  15 februari 2010

  Mag het licht weer aan?

  Het is volbracht: Ik ben er in geslaagd mijn zoontje de winter door te loodsen en aan de meeste van zijn wensen te voldoen, ondanks de zware last van de winterdepressie. Als afsluiting hebben we samen carnaval gevierd, dwz: hij is een middagje met zijn scoutinggroep in een feesttent geweest en heeft zich er dapper doorheen geslagen. En gistermiddag zijn we met z'n tweetjes naar de optocht gaan kijken en door de stad gaan lopen, ondanks natte sneeuwbuien. Hij is tevreden, dat is wat telt.

  Normaal gesproken dringt er direct na Nieuwjaar al iets van licht door in mijn hersens, tgv de toenemende lengte der dagen. Dit jaar heb ik daar weinig van gemerkt. Ik kan me ook niet herinneren dat er ooit zo'n lange winter met zo'n practisch onafgebroken sneeuwperiode is geweest. Ik kan me wel strengere winters herinneren, met dikker sneeuwdekens en steviger ijs, maar zo lang? En al die tijd is het ook bijna onafgebroken bewolkt geweest. Het heeft ongetwijfeld te maken met zonnevlekken activiteit.

  Meestal duurt het dan tot carnaval eer ik echt weer op gang kom. Nu zal het iets langer duren. Ik schat dat het nog hooguit twee à drie weken duurt eer de temperaturen boven de tien, twaalf graden (voor mij een magische grens) komen.

  Des al niet te min, slaag ik er nu dus in om weer iets van me te laten horen! Langzaam krabbel ik op en begin weer te denken aan de wereld buiten mijn hol in de rotswand. De afgelopen maanden ben ik vooral bezig geweest met lezen, slapen en gitaarspelen. Dankzij youtube was het minder vervelend dan je zou denken. Vooral de combinatie gitaar en youtube bevalt me erg goed! Ik leer finger-picking, Delta Blues en bestudeer allerhande songs van oa Bob Dylan, Simon & Garfunkel, Leonard Cohen en Robert Johnson. Aanvullende informatie vind ik in de Bieb.

  Een kort berichtje dus, maar reken er op dat ik er nu weer regelmatig zal zijn. Het licht mag aan!

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 235 keer bekeken

• Levensteken

  18 januari 2010

   

  Ja, ik leef nog. Daar heb je het dan ook mee gehad. Verder is het allemaal kommer en kwel. Die lichttherapie heeft niet veel uitgehaald, hoewel, zonder zou ik er nu nog beroerder aan toe zijn. Vanaf de hoogte van mijn flat lijk ik wel een neanderthaler die vanuit zijn hol hoog in de rotswand uitkijkt over de besneeuwde bergpas en wacht op de eerste mamoet.

  Alles ligt op z'n gat. Van exposeren of verkoop is geen sprake. Sinds meer dan een half jaar heb ik nauwelijks meer een kwast aangeraakt. Waarom zou ik schilderen als er geen kopers zijn? Van degenen waarop ik aangewezen ben om de verkoop op poten te zetten (het verkoopkanaal) kan ik niet veel verwachten. Op de een of ander manier loop ik steeds tegen de verkeerde mensen aan. Steeds maar weer personen die geen beslissingen nemen, geen keuzes maken, twijfelen, en als ze uiteindelijk al keuzes maken, dan zijn dat gegarandeerd de verkeerde.

  Zo is Artgalry Maastricht dus nu definitief op de fles. Ook al zo'n mevrouw die constant met haar hoofd in de wolken liep en de meest voor de hand liggende commerciële principes niet begreep. Een mevrouw die met duizend en een projecten bezig was, maar op simpele, concrete vragen geen antwoord kon geven. Iemand die alles zelf wilde bepalen, maar met enorme gaten in haar waarneming liep. Nu is het geld zeker op en komt de realiteit om de hoek kijken. Rust in Vrede.

  Galerie Trace verzocht me om de werken die ik in de kunstuitleen had maar weer te komen ophalen, omdat er geen vraag naar was. Dat dankt je de koekoek! Mijn werk is nieuw en onbekend. als je dat dan ergens in de hoek op de grond zet, kijkt daar niemand naar om. Nieuw en onbekend werk, vereist dat het op de juiste manier gepresenteerd wordt en dat een gerenommeerd galeriehouder er vierkant achter durft te gaan staan.

  Een voorstel aan Zuiderlicht om me een maandelijkse collum te laten verzorgen, werd niet eens beantwoord. De heer Wido Smeets (Wie heet er nou Wido?) is ook al een van die beschaafde heren uite de culturele elite die alleen met zijns gelijke old boys zaken wil doen. De elitaire kuttekop!

  Nog even wachten tot de zon weer schijnt, dan hoor je meer van me. Maak je borst maar nat!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 236 keer bekeken

• Het is altijd lente in de ogen van de lichtherapie-assistente!

  10 december 2009

  Het is altijd lente in de ogen van de lichttherapie-assistente!

  Voor wie zich afvraagt wat er aan de hand is en waarom ik zo weinig te melden heb: ik ben inmiddels volledig in de greep van de winterdepressie. Dapper sla ik mij door een aantal overbodige intake-gesprekken heen en volgende week maandag mag ik dan eindelijk plaatsnemen achter de lichtbak die het leven weer in mijn hersens moet doen terugkeren. In de tussentijd hoeft u weinig van mij te verwachten. Ik verricht aleen de meest noodzakelijke handelingen, zodat ik tenminste niet volledig ontspoor.

  Onverwacht lichtpuntje is de schoonheid, de ronde vormen en lieftallige uitstraling van de jonge, blonde assistente die de lichttherapie begeleid. Ze heeft er natuurlijk geen idee van welke emotionele en hormonale stormen ze bij een grijsaard als ik ben teweeg brengt. Het leven is wreed, zeer wreed, als je oud bent en je nog jong voelt! Jammer genoeg ben ik niet een van de personages uit de romans van Brusselmans, anders zou het een stuk eenvoudiger zijn. Ik zou haar neuzen een na afloop mijn neus wassen en zij zou een aantal handelingen bij mij verrichten, die niet geschikt zijn om nu meteen ten overstaan van de hele wereld expliciet te benoemen. Droom rustig verder, MIDAS! Gelukkig weet zij dus niet wat ze met me doet. Anders zou ze waarschijnlijk een stuk minder aardig zijn. Bitterzoet is de liefde!

  Van een aantal bevriende kunstenaars heb ik vernomen dat ze oftewel net terug zijn uit zonnige oorden, of daar spoedig naar toe gaan. er is sprake van diverse Noord-Afrikaanse landen, Indonesië, enz. Toe maar jongens, maak MIDAS maar gek!

  Ook nog het vermelden waard: Voor Sammie heb ik een drumstel besteld. Geen speelgoed, maar helemaal echt, alleen de maten zijn iets kleiner. Voor de ingewijden: de base-drum is 16", de kleine tom 8", de snare 10", de andere maten daar tussen in. Tussen nu een Kerstmis heb ik dan ook geen cent meer te makken. Maar we zullen zeker veel plezier er aan beleven!

  En nu ga ik verder lezen in "Liefde in tijden van cholera".

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 285 keer bekeken

• De Transportband van de Tijd

  1 december 2009

   

  Ik bevind me op de transportband van de tijd en word gestaag getransporteerd in de richting van het deurtje, waarachter je het nieuwe jaar al ongeduldig en handewrijvend ziet staan. In het donker naast de band staan de dagen opgesteld in lange rijen, schuifelend in de tegenoverliggende richting. Het eind van de rij komt snel in zicht.

  Ondertussen houd ik me staande met het lezen van Brusselmans en Garcia-Marquez. Brusselmans, de kampioen van de geschreven onzin.... Hoe houdt die man het vol, hoeveel boeken heeft hij al volgeschreven met kolder en verveling? Hij zei wel eens dat het schrijven zijn manier is om te overleven; ik kan me daar iets onder voorstellen. Ieder verstandig mens moet zich van tijd tot tijd wel bewust zijn van de absurditeit en klinklare onzin waar we dagelijks tot onze knieën in waden. Er over schrijven, levert tenminste nog iets tastbaars op, een boterham en erkenning van al die anderen die dagelijks richting BIG BANG schuifelen.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 245 keer bekeken

• Kunstenaars

  15 november 2009

  Herst, zakken vol bladeren,....

  Mijn uitzicht is geweldig. Er zwerven hier altijd wel meeuwen rond, maar de laatste dagen is er een troep van wel honderd die regelmatig fourageert op het grasveld achter de flat. Ik weet niet precies wat ze eten, insectenlaven die uit het grasveld omhoog komen, neem ik aan.

  Als de wind uit het Oosten Zuid-Oosten komt botst die hier op dit enorme gebouw. Dan kan ie niks anders dan omhoog. Op sommige momenten verheft die troep meeuwen zich dan in de lucht en voert hier vlak voor mijn neus een imponerend ballet uit. Als een zwerm reuzemuggen buitelen ze langs elkaar heen, zonder zichtbaar doel, zonder ophouden.

  Eentje viel me bijzonder op. Hij, of zij (ja dames, ik let er op!) steeg boven alle anderen uit en bleef minutenlang hangen. Rustig begon hij aan zijn rondjes, zonder ook maar één vleugelslag, zweefde langzaam omlaag en weer omhoog in eindeloze circelvormige beweging. Tientallen minuten verstreken, zonder dat hij zichtbaar hoogte verloor. De troep zwermde langzaam uiteen en dunde uit, verdween geleidelijk aan helemaal uit zicht. Alleen Johnathan bleef op zijn post. Hoog in de lucht, helemaal in zichzelf gekeerd, bezig met het steeds verder perfectioneren van zijn passie. Uiteindelijk een paar vleugelslagen en hij verdween om de hoek van de flat. Ontroerend dat je de oorsprongen van het kunstenaarsschap zo ver in de evolutie terug kunt vervolgen.

  Over kunstenaars valt veel te zeggen en daar zou deze blog vooral over moeten gaan. Het volgende wil ik nu al kwijt:

  Toen ik mijn site maakte moest er natuurlijk een soort biografie op. Dat werd een kort verhaal over dat ik vanaf mijn achtste "kunstenaar wilde worden" en pas nu vele tientallen jaren later het besluit nam om me niet meer van dat voornemen te laten afbrengen. Het verhaal van vele zijwegen. Een tamelijk uniek gegeven, dacht ik. Tot ik uit nieuwsgierigheid de biografieën van een aantal andere exto-kunstenaars las. Toen bleek dat dat gegeven van een levenslange verlangen, eigenlijk standaard was voor heel veel kunstenaars of wannabee kunstenaars.

  Als kunstenaar wordt je geboren. Het is een genetisch bepaalde specialisatie. Kunstenaars hebben altijd deel uitgemaakt van de menselijke samenleving. Ze hadden, en hebben, een taak. De geschiedenis van de mensheid heeft zich voltrokken in lange, in duizenden jarenlange, geleidelijk in elkaar overgaande periodes. De rol van kunstenaars evolueerde mee. Tegenwoordig voltrekken maatschappelijke veranderingen zich schokkend en razendsnel. Dat vereist ook voor kunstenaars een razendsnelle aanpassing aan een steeds wisseld millieu. Dat vergt ook aanpassing van de samenleving en begrip voor een mensentype dat altijd aan het front staat als het gaat om verbeteringen en vernieuwingen. Dat begrip is er niet of weinig.

  Voor wie belangstelling heeft naar hoe ik denk over kunstenaars, is hier een kleine bibliografie:

  "Het Trieste der Tropen" van Levi-Straus, "Lila" van Pirsich, "De Rivier die Stroomopwaarst Stroomde" van Calvin.

  Ik zal hier zeker nog op terug komen.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 222 keer bekeken

• Tussen Halloween en Karnaval,...

  9 november 2009

  De wereld draait door en ik, ... doe even niet mee.Ik ben er wel in geslaagd tijdig naar de huisarts te gaan en het mechanisme op gang te brengen dat er voor moet zorgen dat ik komende week een uitnodiging voor een intake betreffende lichttherapie ga ontvangen en dan moet er iets gaan veranderen.

  Maar goed ook. Uitslapen doe ik nu al tot half twaalf, als het kan. Echt uitgeslapen ben ik dan nog niet. Helemaal wakker word ik zelfs helemaal niet. Een beetje als een zombie met hoofpijn breng ik mijn dagen door. Het hoogstnodige krijg ik nog wel gedaan, maar vraag niet hoe. Ondertussen vreet ik me het laplazerus, heb de verwarming op vijf staan en nog zit ik te rillen van de kou.

  Op de automatische piloot ga ik naar de cursus voor ouders met ADHD-kinderen, heb afspraken met medewerkers van de raad voor de kinderbescherming, praat met mensen die me vaag bekend voorkomen, maak ruzie met mijn ex, bewerk mijn sites, doe diverse verrichtingen op internet die er voor moeten zorgen dat de naamsbekendheid van MIDAS PANDORA op den duur grote vormen gaat aannemen, stuur met hetzelfde doel mails naar personen die op de een of ander wijze daar een bijdrage aan kunnen leveren, als ze dat tenminste willen. Allemaal dingen die wel vanuit het achterhoofd geregeld kunnen worden, maar creatief zijn? Zou wel kunnen, maar dan zou ik al die andere zaken moeten laten.

  En morgen komt 'ie dan weer: De Kroonprins. Door de telefoon had hij een verhaal over dat hij graag een Freddy-kostuum (Nightmare on Elm-street) wil voor Halloween. Nu weet ik niet wat te doen, volgens mij is halloween al geweest (?) Wanneer is halloween?

  Probleem is; ik heb er het geld niet voor! Hij is pas jarig geweest. Dadelijk is het Sinterklaas, daana Kerstmis, daarna Silvester/Nieuwjaar, dan Sint Maarten of Driekoningen of iets dergelijks, dan Karnaval, en zo gaat dat door. En steeds moeten er dan maar dingen gekocht worden om een en ander te vieren. Daar zijn dus nu Halloween en onlangs Valentijn, bijgekomen. Veel scholen vieren nu ook het Suikerfeest. Hoe moet dat verder, komen daar binnekort ook Bar Mitswa, Loi Kratong, of Songkran bij? En het Chinese Nieuwjaar, het Grote-Gaten-in-de-Neus-Feest van de Niassers, het Geitenneukerswallhalla van weer een andere bevolkingsgroep, het Mona-Toetje-van-de-Maand-festijn, enz.? Betekent globalisering dat er in de toekomst iedere dag feest is? Houdt er dan niemand rekening met uitgeputte ouders? Moeten daar niet eens nodig kamervragen over gesteld worden? Ik denk dat ik morgen eens een ernstig gesprek ga voeren met mij zoon!

  Vreemd orgaan, de hersens van een winterdepressieveling! Je ligt op de bank en er gaan een aantal dingen door je hoofd; daar zou je een stukje over kunnen schrijven. Dan zit je achter je computer en zitten er opeens alleen maar gaten in je verhaal. Of eigenlijk is het hele verhaal één groot gat, met hier en daar de herinnering aan een stuk informatie. Kom op MIDAS, zo wordt je nooit beroemd!

  Ik ga maar even opslaan en morgen zien we dan wel weer verder.

  'sNachts doe ik dan geen oog dicht. Het tok,tok,tok van de klok, het geloei van de wind, gesuis van de ventilatie en geratel van de koelkast, zijn allemaal levensecht. Bovenburen lopen met harde schoenen over je plafond, spoelen hun wc door, slaan met deuren. De stampot met sperzieboontjes veroorzaakt een steen in mijn maag. Verderop proberen opgekropte gassen vergeefts langs een verstopping te geraken. De ouwe-mannetjes-ziekte dwingt me soms het bed uit om een lauwwarme druppeltjesregen te sproeien. Ik draai van links naar rechts en van rechts naar links. Mijn lichaam voelt alsof er tien koppen sterke koffie direct in mijn aderen zijn gespoten. Het wordt later en later. In het holst van de nacht begint er buiten, op de begane grond diep onder me, iemand woedend te schreeuwen, beter brullen. Het houdt niet op. Ik versta woorden als "kut", "moord" in voornamelijk dierlijke klanken. Het duurt lang. Mijn hart pompt als gekgeworden. Langzaam verplaatst het geluid zich rondom het gebouw, en later tussen andere gebouwen op afstand, geleidelijk sterft het uit, om af en toe, na lange tijd, toch weer in vlagen, gedragen door de wind, terug te keren. Gebonk, het gebouw trilt er van. Andere stemmen. Mijn gestoorde buurvrouw begint in haar woning op en neer te lopen. Bij het ochtendgloren val ik in een onrustige slaap. Walging. Waar gaat dit allemaal over?

  Niek Bisscheroux, directeur van de ABK, noemt Maastricht in "Zuiderlucht", het maandblad voor de Maastrichtse culturele elite, een "Oxford aan de Maas". Dat mag zo zijn in zijn perceptie, maar Nico woont ook niet in Daalhof. Vandaag tijdens een wandeling op de "Hoege Fronte" liep ik hem toevallig tegen het lijf. We hadden het nog even over de foto waar hij nogal besmuikt over deed. Ik heb in het grijze verleden nog te maken gehad met de oude Duijsens. Het was in die tijd volstrekt ondenkbaar dat er ooit een directeur van de kunstacademie met blote voeten op een foto in een tijdschrift zou verschijnen!

  Wat Sammie betreft: Haloween is al lang voorbij. We hebben het zo opgelost dat hij een Freddy-kostuum krijgt voor de karnaval en dat we binnenkort alvast een keer naar "De KarnavalsWierts" in Heerlen gaan om naar de kostuums te kijken. De handen kan hij dan alvast kopen. Doet zich wel meteen het volgende probleem voor: Ik heb lang geleden wel eens een paar keer een stukje uit Nightmare gezien en had er nogal humoristische herinneringen van. Maar bij het herlezen van het verhaal op Wikepedia, blijkt dat helemaal niet zo onschuldig te zijn en ook de trailer van de 2010 te verschijnen nieuwe aflevering is nogal huiveringwekkend, helemaal niet geschikt voor een jongetje van net zes. Dus daar moeten we dan ook maar eens over praten.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 319 keer bekeken

• Het is niet onopgemerkt gebleven.

  31 oktober 2009

  "Het is gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven." 

  Dat is wat ik doe. Ik probeer getuigenis af te leggen van het leven van MIDAS PANDORA. Ik laat me niet geruisloos naar de slachtbank leiden.

   

  Het is heerlijk weer eens te lezen. Umberto neemt me mee en binnen enkele dagen reis ik naar Milaan en Salvador de Bahia. Ik leef mee met Tempeliers, Rozenkruisers, Vrijmetselaars en bevind me op de meest uiteenlopende tijdstippen op de vreemdste plaatsen, terwijl ik ondertussen op de bank lig en boterhammen met oude kaas en paté snoep.

  Ik herinner me nu dat ik ooit in zo'n gebouw in Parijs, in zo'n hokje, door een periscoop heb gekeken, net als Casaubon. Dat moet geweest zijn tijdens mijn laatste bezoek aan Parijs, halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw, samen met Weo, Weepa en Pie Wil. Ik herinner me dat hokje, dat apparaat, de occulairen en een ondersteboven staand stadsgezicht. Maar ik heb geen idee in welk gebouw, of waarom we daar waren. Is die herinnering nu echt, of haal ik zaken door elkaar?

  "Quid est veritas?" vroeg Belbo.
  "Wij," zei ik.

  Reïntegratie

  In Nederland is er een grote beroepsbevolking. Iedereen die recht van lijf en leden is, een 'normale' ontwikkeling heeft doorlopen, geen afwijkende mening heeft, geen afwijkend gedrag, blijft zitten op de plek die hem door staat en vaderland is toebedeeld, mag werken, deelnemen aan het sociale leven, een huis, partner, kinderen, vakantie, boormachine etc..

  In Nederland zijn enkel honderduizend werklozen, statistisch gezien. Volledige bezetting van alle vacatures is een utopie. Door veranderingen in de arbeidsmarkt, door conjuncturele fluctuaties etc. Zullen er steeds enkele honderduizend werklozen zijn. Soms meer, soms minder. Iedereen kan in principe het lot treffen werkloos te worden, voor kortere of langere tijd.

  Een gedeelte van de werklozen is structureel werkloos. Grote groepen mensen zijn zwakbegaafd, geestesziek, gehandicapt enz.. Deelname aan het reguliere arbeidsproces en vooral de arbeidsmarkt is, zonder kunst en vliegwerk, voor deze mensen onmogelijk.

  Grote groepen personen worden om andere redenen buitengesloten van de arbeidsmarkt. Ze zijn te zwak, te arm, te oud, van de verkeerde etnische achtergrond, etc.. Gek genoeg: sommige mensen zijn zelfs te intelligent voor de arbeidsmarkt.

  Veel mensen worden gedwongen om wetteloze toestanden te tolereren, om maar werk te hebben: onbetaald overwerk, vernederingen, werk beneden hun niveau, smerig werk, werk waar ze ziek of geestesziek van worden. Ze vinden hun plek niet en zwerven van de ene baan naar de ander.

  Een klein aantal mensen houdt de eer aan zichzelf en neemt genoegen met een leven zonder betaald werk, doodeenvoudig omdat dit eervoller is of omdat ze niet nog zieker willen worden dan ze (vaak door hun werk) al zijn geworden.

  Een, zeer kleine, allerlaatste groep, bestaat uit volkomen asociale personen die werkloos zijn omdat ze op die manier uiting kunnen geven aan het feit dat ze om niets en niemand geven of om op die manier de handen vrij te hebben voor criminele activiteiten.

  Al die groepen werklozen worden door de overheid op een hoop gegooid.

  De overheid vindt dat ze iets moet doen aan de werkloosheid, althans, ze is van mening dat de kiezers vinden dat de overheid er iets aan moet doen. De overheid wordt gevormd door een politieke elite die graag herkozen wil worden. Dus doet de overheid iets. De overheid wil vooral iets duidelijk maken, nl: A. dat ze iets doet aan de werkloosheid. B. dat misbruik van een werkloosheidsuitkering gestraft wordt.

  Of de middelen die de overheid inzet ook werkelijk succes hebben bij de bestrijding van de werkloosheid, zelfs of het überhaupt mogelijk is iets aan de werkloosheid te doen, is minder belangrijk. Als de kiezer maar het idee heeft dat er iets gebeurt en dat mensen waarvan men denkt dat ze vrijwillig deel uitmaken van het leger der werklozen hard worden aangepakt.

  De geschetste problemen zijn zo oud als Methusalem, de aanpak ervan wordt enerzijds steeds gesoigneerder, anderzijds steeds absurder. Na de werkkampen uit de jaren 30 en achtereenvolgend de harde hand, de strafkortingen, en voortdurende controllemaatregelen, is er de laatste decenia een hele industrie ontstaan: De reïntegratiebedrijven. Het idee dat men wil communiceren is: Mensen die niet deelnemen aan de arbeidsmarkt hebben hulp nodig. Met die hulp zullen ze er in slagen weer volledig en permanent aan het arbeidsproces deel te nemen. Lukt dat niet meteen, dan wordt de 'hulp' opgeschroeft, er komen premies voor werkgevers, training na training, opleidingen, counseling, desnoods (zoals onlangs in Maastricht) zelfs rebirthing. Men moet en zal de duivel uitdrijven.

  Stel er zijn 300.000 werklozen en 300.005 vrije banen. Dan krijgen die 300.000 werklozen een sollicitatietraining met groepsbijeenkomsten en collectieve biechten. Daarmee gewapend gaan die werklozen de arbeidsmarkt op, beconcureren elkaar hevig met steeds betere en foutlozere sollicitatiebrieven, internet wordt ingeschakeld etc.. Zij er daarna meer mensen aan het werk? Nee. Wel hebben er een aantal verschuivingen plaatsgevonden. Mensen die eerst makkelijk opnieuw aan de bak zouden komen, lukt dat niet meer, want ze kunnen niet zo goed solliciteren, terwijl sommigen die anders altijd het onderspit dielven, nu opeens wèl aan de bak komen, zolang als het duurt. Het komt zelfs voor dat sommige mensen hun baan verliezen, doordat hun werkgevers overspoeld worden met geweldige sollicitatiebrieven waar ze niet aan voorbij kunnen.

  Voor mensen waarvan men denkt dat de afstand tot de arbeidsmarkt te groot is, zijn er weer andere oplossingen. Hiervoor wordt niet in de eerste plaats betaalde arbeid gezocht. Neen, als men maar 'participeert'. Dat kan van alles zijn: Papiertjes prikken, vrijwilligerswerk, 'werk' verrichten voor derden, voor reïntegratiebedrijven etc.. De definitie 'reïntegratiebedrijf' wordt hier ruim genomen; ieder commerciële of ideële organisatie kan die status in principe verwerven. Er is in feite maar één uitzondering: men mag niet aan zelf gestelde doelen werken; er moet een derde partij bij betrokken zijn.

  Het gaat hierbij dus om een toneelspel, een klucht en drama tegelijk, waarbij honderduizenden mensen bij betrokken zijn. Een industrie waar honderden milioenen in omgaan. Ieder weldenkend mens in Nederland weet dat en zal het ook toegeven. Behalve diegenen die die onzin verzonnen hebben en degenen die het moeten uitvoeren. De eersten omdat ze nu eenmaal geen kiezers willen kwijtraken, de anderen omdat ze er nu eenmaal hun boterham mee verdienen. Ja, misschien geloven ze ook nog in wat ze doen.

  Ik vind zoiets stuitend, getuigend van een weerzinwekkend cynisme. Het idee dat honderduizenden mensen allerhand zinloze hersenspoelingen moeten ondergaan, alleen omdat ze anders hun toch al karige uitkering kwijtraken. Het idee dat honderduizenden mensen steeds maar weer wordt aangepraat dat er iets mis is met hen, dat er iets aan hen moet veranderen, dat ze bepaalde vaardigheden missen, dat er nodig nòg een psycholoog of op z'n minst een agoog naar hun moet kijken. Het idee dat tienduizenden zogenaamde arbeidsmarktdeskundigen, welzijnswerkers, of hoe ze verder ook genoemd willen worden, dit soort martelpraktijken uitvoeren simpel omdat ze er een goede boterham aan verdienen of omdat ze zich nu eenmaal pricipieel met de macht conformeren.

   

  en dan maar met de vinger wijzen naar Rusland, China, Iran. Dáár worden mensenrechten geschonden. In de zestiende eeuw waren er heksenpocessen, schandalig! Welke collectieve zwijnerij er onder onze eigen ogen plaatsvindt, daar hebben we geen ogen voor. Pas als het geschiedenis is, wordt het gezien.
   

   

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 288 keer bekeken

• Wintervoorbereidingen

  24 oktober 2009

  Vanmorgen ben ik om half elf opgestaan. Dat is geen gewone luiheid. In de zomer sta ik gewoonlijk om acht uur op. Er is geen noodzaak om eerder op te staan, anders zou het net ze goed om zes of vier uur lukken. Dat ik nu pas om half elf wakker wordt, betekent dat ik voorzorgmaatregelen moet nemen voor de winter. Laat opstaan is een van de kenmerken van winterdepressie. de laatste jaren, heb ik onvoldoende aandacht aan die eerste tekenen geschonken, met als gevolg dat als de depressie dan in alle hevigheid toesloeg, het te laat was om er nog iets tegen te ondernemen.

  Iets ondernemen, betekent naar de huisarts gaan, een verwijsbrief halen en een afspraak maken bij Vijverdal voor een intake voor lichttherapie. Na verloop van tijd krijg ik dan een bericht dat ik een lichtbak kan gaan ophalen, waar ik dan ongeveer een week lang dagelijks gebruik van moet maken.

  Klinkt eenvoudig. Is het echter niet. Winterdepressie betekent oa dat je niet meer de deur uitgaat. Mijn huisarts is gevestigd in Nazareth, aan de andere kant van de stad. Op het moment dat ik onderhevig ben aan winterdepressie, zou hij wat dat betreft net zo goed aan de andere kant van de wereld kunnen zitten. Ik ben dan echt niet meer in staat om de bus te nemen en naar de andere kant van de stad te gaan. Het enige wat er dan opzit, is wachten tot de lente.

  Dat is nu een aantal keren gebeurd. Verleden jaar was het dan nog wel zo, dat ik enige begeleiding genoot door een of ander sukkel (Remy) van het Leger Des Heils. Die was echter niet in staat om A, te begrijpen wat het probleem was, B, de huisarts daarvan te overtuigen, C, bij nader navraag bleek Vijverdal de mededeling te doen dat "het hartje winter was en alle lichttherapielampen al gereserveerd".....!

  Probeer je zoveel stupiditeit voor te stellen! Zo'n huisarst moet toch snappen dat je iemand met een serieuze winterdepressie niet de hele stad moet gaan doorsturen! En zo'n instelling moet toch weten dat lichttherapielampen allemaal op hetzelfde moment nodig zijn! Over Remy zullen we het hier maar niet meer hebben, daar komt nog wel eens een appart stukje over. De grootste supiditeit is natuurlijk, dat het allemaal zo ingewikkeld moet.

  Een groot gedeelte van de bevolking lijdt jaarlijks aan een winterdepressie. Dan heb je dus lichttherapie nodig. Zou het dan niet handig zijn een aantal van die lampen op centrale voor het publiek toegankelijke plek, bijvoorbeeld Centre Ceramique, neer te zetten? Natuurlijk zou dat handig zijn. Het is té handig. Want in dat geval, zou er helemaal geen huisarst meer aan te pas komen en ook geen andere instellingen. Er zouden geen intakegesprekken meer gevoerd worden, geen verslagen getiept, etc,. Daar zou dus niemand meer iets aan verdienen. En volgens mij is dát nu juist het probleem. Want: Werk is niks, maar werk houden ... Er moet immers in dure auto's rondgereden worden, er moeten hypotheken betaald, drie keer per jaar op vakantie. Dit is dus exemplarisch voor wat er in Nederland, steeds meer aan scheelt. Ik zou met een vademecum van dertig delen kunnen volschrijven over dit soort absurditeiten. Niet alleen de banken zijn oplichters. Iedereen met een HABO-diploma of meer, flest de boel. Of is het echte onkunde en onozelheid? Tegen de muur met die lui! Ik begin sympathie te voelen voor Pol Pot.

  Enfin, de winter dus. Dit jaar probeer ik me voor te bereiden. Deze week ga ik naar de huisarts. Ook in andere opzichten bereidt ik me voor. Zo heb ik nu een abbonnement voor de bieb. De eerste boeken heb ik al geleend. Twee songbooks, een van de Beatles eentje van Bob Dylan. Daar kan ik dus een beetje mee klungelen. Leuk is dat er meteen een aantal gitaarakkoorden in voorkomen, die niet zo gebruikelijk zijn en die ik ook niet kende, maar die wel juist heel erg lekker klinken en precies die sfeef van de eerste Beatle-songs oproepen. Heerlijk!

  En dan lees ik nu Umberto Eco's "De Slinger van Foucault" twintig jaar na verschijningsdatum! Dat is dan weer typisch voor de armoede waarin ik leef. Ik smacht naar ervaringen en kennis, maar kan daar maar mondjesmaat aan tegenmoet komen. Al die boeken die er nog steeds op wachten door mij verslonden te worden. al die landen die nog bezocht moeten worden. Al die monden die ongekust gebleven zijn.

  Wat verder wel nuttig zou zijn, met de winter in aankomst, zijn wat hippe, warme kleren en een extra dekbed. Helaas gaat mijn geld nu vooral op aan zwemlessen en judo-lessen voor Sammie, mijn zoontje. Dat is dan toch nog net iets belangrijker. ik ben erg blij dat hij daar nu mee begonnen is en dat hij het leuk vindt. Het is de hoogste tijd dat hij aan buitenschoolse activiteiten buiteshuis gaat deelnemen, en vriendjes vindt. Daar komt bij dat het nu ook tijd word dat hij een evenwicht vindt tussen zijn voortdurende intellectuele belangstelling en lichamelijk activiteiten. Zwemmen is een goede manier om je één te voelen met het universum. Ik ben vooral blij, dat hij nu eindelijk zijn grootste passie: VECHTEN, kan uitoefenen. Hij is gek op Kungfu Panda en ander vechtfilms. En judo leert hem een heleboel, zoals op je beurt wachten, respect voor anderen, op een weloverwogen wijze vechten etc.. Het heeft me veel moeite gekost om zijn moeder er van te overtuigen dat zijn vechtlust geen agressie is, maar gewoon een natuurlijke behoefte voor jonge mannetjesdieren, zoals je dat ook ziet bij jongen honden, jonge leeuwen enz..

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 247 keer bekeken

• Voorbij de Crisis.

  21 oktober 2009

  Voor zover het er nu naar uitziet zijn de plannen voor de AOW dat ieder die ouder is dan 55 niet hoeft door te werken na zijn 65e. Pfffhoe.. heb ik even geluk! Om het nog ingewikkelder te maken, hoeven diegenen die op hun 65e nog aan het werk zijn, dan ook niet door te werken. Dus, als je doorwerkt tot je 65e hoef je daarna niet door te werken, als je niet doorwerkt tot je 65e moet je doorwerken tot je 67e. Snapt u het nog?

  Vast staat in ieder geval, op dit moment, dat de meeste mensen nìet doorwerken tot hun 65e. Ik ben een van die mensen, die niet meer op de (reguliere) arbeidsmarkt participeren. Ik verloor, enige jaren geleden, mijn laatste baan en geloof er doodeenvoudig niet meer in. Eigenlijk heb ik er nooit in geloofd. Ik trek mijn eigen plan. De toekomst stel ik mij zo voor:

  Nu zit ik nog in de schuldsanering. Dat duurt nog anderhalf jaar. In die tijd wil ik in ieder geval een zodanige positie opbouwen als schilder, dat ik grotendeels van mijn werk kan leven (Misschien met de WIK als steuntje in de rug.) Ik hoop dat ik dan in een aantal basisbehoeften kan voorzien. Zo wil ik dan graag een brommobiel. Ik wil graag af en toe eens uit kunnen (café, restaurant, concert, etc.) Af en toe een stedentripje. Natje en droogje. En reizen.

  Belangrijk is dat ik zoveel mogelijk voor mijn zoontje wil kunnen betekenen: Het is de liefste en slimste jongen van de hele wereld. Die jongen moet alle kans krijgen om zich zo goed mogelijk te ontplooien. Dat kost geld.

  Over anderhalf jaar wil ik verhuizen. Waar naartoe weet ik nog niet. Wel nog niet te ver van hier. Ook al weer in verband met mijn zoontje.

  Op de langere termijn, wil ik wel verder van Nederland vandaan. Mij ideaal is het om een soort half-reizend bestaan te leiden. Dat wil zeggen; ergens in het buitenland gaan wonen, er een of enkele jaren blijven en dan weer in een ander buitenland gaan wonen. Ik zou kunnen beginnen met er iedere winter een aantal maanden tussen uit te gaan. Belangrijk blijft wel het contact met mijn zoontje. Voorwaarde is dat ik dan voldoende van mijn werk verkoop. Als ik eenmaal een afzetmarkt heb gecreëert, maakt het in feite niet uit waar ik woon. Ik stuur m'n werk op naar m'n agenten en haal het geld van de bank, simpel toch!? Ter zijner tijd kan ik dat aanvullen met de AOW. Als er geld is, is er ook de mogelijjkheid tot allerhande projecten. Af en toe een boek schrijven, een kleinscalige horeca-onderneming, een paar uitvindingen, een band.

   

  De plekken waar ik wil wonen, zullen gevarieerd zijn. Elke breedte- en lengtegraad komt in aanmerking. Soms in de stad, 'n dorp, het platteland, de wildernis, de zee, de bergen. Soms zullen er mensen om me heen zijn om mee te musiceren, soms is er een tuin om me van heerlijke groente en fruit te voorzien, een goede keuken of barbequeplek zouden ook niet gek zijn. En plenty bohemian life! Wein Weib und Gesang! Een leuke partner zou welkom zijn, maar geen must.

  En stoppen met werken? Wat mij betreft, nergens voor nodig, zolang dat werken bestaat uit schilderen en andere creatieve/intellectuele bezigheden. Ik hoop dat ik daar tot op hoge leeftijd mee door kan gaan. Wat dat betreft, moet het beste eigenlijk nog komen. Zo'n crisis gaat wel weer voorbij!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 247 keer bekeken

• Rainy Day, Dram Away, ......

  7 oktober 2009

  Rainy Day, Dream Away.... Good Old Jimmy Hendrix! Muziek zo echt dat je de regen bijna voelt. Vandaag uren door de stad gelopen. regen, lekker temperatuurtje. Druppels op m'n bril. MIDAS PANDORA op z'n best. Ik kom dan in een soort tijdloos, nostalgisch vacuüm terecht. Ik kan me dan voor mijn gevoel inde jaren zestig bevinden, of de jaren twintig, of zelfs in de zeventiende eeuw. Slenter, slenter, drup, drup. Wazige sfeerbeelden, grijstinten, tonale vegen. Soms een geur, een vleug parfum, sigarettenrook, wafels. Mensen lopen winkel in, winkel uit. Je loopt met de stroom mee. Andere momenten dringen zich op. Een avond in Bangkok, Paijs, Madrid. Een stortbui in Nong Kai. Zo is leven bedoeld!

  Wat eigenlijk bij zo'n dag hoort, is het regelmatig even binnenschieten in een kroeg. Dat zit er niet meer in. Ik ben al zo lang niet meer in een kroeg geweest, dat ik zelfs niet eens zou weten, waar het nu de moeite waard zou zijn om binen te gaan. Jammer; wat is er zo troostgevend als langzaam de alcohol in je aderen voelen stromen? En wat de pret ook wel wat drukt, zijn de tekenen des tijds. Vermoeidheid, pijn in nek en schouders. Wat me nekt is het lange stuk van Daalhof naar het centrum. Hier is niks te zien, niks te beleven, alleen stedbouwkundige saaiheid. Functioneel, maar saai. Tegen de tijd dat ik aankom, ben ik al moe en ingezakt. En dan moet je later ook nog terug. Ik droom van een brommobiel.

  Nostalgie. Wat je op mijn leeftijd veel doet, is terugkijken. Je probeert zaken op hun merites te schatten. Probeer alles, behoud het goede. Decenialang had ik al geen eigen muziek meer aaqngeschaft. Een van de eerste dingen die ik deed toen ik weer een eigen stek had, was het aanschaffen van een stereo-installatie (of hoe heet dat tegenwoordig?) bij de kringloopwinkel. Daarna begon het afstruinen van aanbiedingen op de cd-afdeling van warenhuizen. Gelukkig zijn de CD's wel enigszins betaalbaar de laatste tijd. Vooral als je, zoals ik, muziek uit voorbije tijdperken koopt. En dat is wat ik vooral doe. Ik koop rootsmuziek. Muziek uit een tijdperk waarin je nog instrumenten nodig had om geluid te maken. Favoriet is Bob Dylan. Maar ook, een aantal bleusrelicten, of andere voorlopers, Woody Gutry bluegrass, vroege country, Jango Reinhart, Charly Parker, stan Getz, Astrud Gilberto, Chuck Berry, Louis Prima. En dan de jaren zestig/ zeventig: Bob Dylan heb ik al genoemd, Rolling Stones, John Mayal, Cuby, Eric Clapton, Yardbirds, JJ Cale, Leonard Cohen, Simon & Garfunkel, Rod Steward, Ry Cooder, Eagles. Uiteraard luisterde ik in die periode naar veel meer muzikanten (Pink Floyd, zappa, Softmachine) , maar dit is wat er overbljift.

  Verder heb ik in de jaren tachtig en negentig ook wel muziek geluisterd: Blondie, Robert Palmer, Cure, Police, Smiths, enz. enz., maar uiteindelijk, is dat een gepasseerd stadium en verlang ik naar het ongekusntelde van de jaren zestig/zeventig of nog eerder de vijftiger/veertiger...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 266 keer bekeken

• NU OOK NO WRITERS BLOCK

  25 september 2009

  Nu ook nog een Writers Block!

  Over mijn painters block heb ik reeds een en ander vermeld in vorige items uit dit blog. Nu blijkt ook steeds meer dat ik te kampen heb met een stevig writers block. Dat is genant. Pas onlangs kondigde ik, in de MIDAS PANDORA nieuwsbrief september 2009, met veel bravoure aan wel eventjes een roman te gaan schrijven, waar Brusselmans en .... (Hoe heet dat jongentje met die bril en rooie lokken ook al weer) een punt aan konden zuigen.

  Het idee is simpel: Ik kan lekker schrijven, en kan bogen op een afwisselend leven, vol van ongewonen situaties. Daarnaast heb ik een speciale kijk op dingen. Tel een plus een op en, voila: een roman. Het enige dat ik hoefde te doen is een aantal zaken enigszins verdraaien, te combineren, te veranderen etc. Op die wijze zou ik me scharen in de reeks schrijvers als Jack Kerouack, Henri Miller en co, die er een soortgelijke methode op na hielden.

  Jammer genoeg, wil het nu echter niet vlotten. Het is moeilijk te schrijven over zaken die al langer terug liggen. de "feel" is weg. Ik merk dat ik het makkelijkst schrijf over situaties waar ik middenin zit of die pas gebeurt zijn. Allermakkelijkst gaat het mij af met zaken waar ik me kwaad over maak. Dan ben ik een stier die de rode doek met zijn pen te lijf gaat. Wat het ook moeilijk maakt is dat er tè veel zaken zijn waar ik over zou kunnen schrijven. Het is moeilijk om gebeurtenissen en concepten uit te sluiten, omdat ze niet in een bepaalde verhaallijn passen. In mijn leven lopen zo veel verhalen door elkaar, dat het een heel gepluis is om een sellectie te maken. Misschien moet ik eerst een aantal mogelijke verhaallijnen en topics naast elkaar leggen en dan een keuze maken

  Wees echter niet bang, vroeg of laat komt die roman er wel, is het niet komend jaar, dan wel een jaartje later.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 204 keer bekeken

• Moet ik die onzin allemaal lezen?

  24 september 2009

   

   

  Moet ik deze onzin allemaal lezen? Nee, dat hoef niet. Als u het allemaal onzin vindt, dan is het beter om niet verder te lezen. Als u het wel interessant vindt, lees dan verder.

  U zult merken dat de onderwerpen in deze blog vooral gecentreerd zijn rond mijn beslommeringen als kunstenaar en mijn vorderingen mijn werk aan de man te brengen. Nogal veel persoonlijke besognes zult u denken. En dat is ook zo.

  Ikzelf, MIDAS PANDORA, hecht er waarde aan om mijn fans een blik te gunnen achter de coulissen van mijn werk. Ook vindt ik dat ik dit verschuldigd ben aan galeriehouders en andere geïnteresseerden,die mijn werk op hun merites willen kunnen beoordelen, en een van de middelen die daar bij kunnen helpen, is hun inzicht te geven in de persoon MIDAS PANDORA.

  Zeer belangrijk voor mij, is het ook om me te kunnen uiten. Gedachten die anders onuitgesproken zouden blijven, vinden hier hun plaats, en vormen aanknopingspunten voor communicatie. Ook veel zaken die normaal gesproken in het verbogen plaatsvinden, komen op deze manier in de openbaarheid. Dat geeft me een middel om met te verdedigen tegen onheuse bejegeningen en misstanden. Zo sta ik er niet alleen voor. Ik ben mij er van bewust dat sommigen deze openbaarheid helemaal niet op prijs stellen, maar ga er van uit dat dat diegenen zijn, waar ik sowiso niet veel van te verwachten heb.

  Ondanks de vele privé perikelen, zult u merken dat er toch veel te genieten valt. Het leven van een kunstenaar is nu eenmaal vol van interessante voorvallen. Daarnaast maakt dat leven deel uit van een groter geheel: De wereld. En op die wereld heb ik een open oog. Ik ben gezegend met een wijde blik en grote opmerkingsgave.

  Tot nu toe word deze blog niet echt gelezen. Erg veel mensen weten nog niet van het bestaan van MIDAS PANDORA, nog minder van het bestaan van de blog. En zelfs wie er van weet, zal er niet altijd in geïnteresseerd zijn. Voor mij is het een soort surrogaatcontact. Iemand stelde voor dat ik moest gaan biljarten om mensen te ontmoeten. Probleem is dat ik dan voornamelijk gewone mensen ontmoet, daar heb ik niet veel mee. Ik ben allesbehalve gewoon. Het enig gewone aan mij, is mijn eenzaamheid. Daar schijnen zelfs gewone mensen massaal aan te lijden.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 190 keer bekeken

• Painters block II

  10 september 2009

   

   

  Nee, Ik ga natuurlijk niet van het balkon springen. In ieder geval heb ik geen plannen in die richting. Een opmerking daarover ging eigenlijk meer over hoe ik me voelde op dat moment. Over het Painters Block, waar ik ik nu al geruime tijd last van heb, zijn een paar dingen te zeggen.

  Zo denk ik aan de hoofdpersoon uit Herman Hesse's "Klingsohr's Letzter Sommer". Deze gaf desgevraagd het volgende advies aan een jonge kunstenaar: "Jungermann, wenn Sie ein guter Künstler werden möchten, solten Sie jeden Tag eine gute Zigarre rauchen und eine Frau gebrauchen!" of woorden van soortgelijke strekking (De exacte toedracht kan ik me na, pak hem beet meer dan 35 jaar, niet meer herinneren). Daarmee wil ik zeggen dat een van de oorzaken van genoemde kwelling ligt in het feit dat ik niet goed genoeg voor mezelf heb gezorgd en niet voldoende positieve input heb gehad. De boog kan niet altijd maar gespannen zijn.

  Daarnaast wil ik graag mezelf citeren. Regelmatig bazuin ik de volgende stelling uit: "Als je een goede schilder wilt worden, moet je veel slechte schilderijen maken!" En ook dat is een heel goede stelregel. Het komt er gewoon op neer dat je er zo onbezorgd mogelijk op los moet schilderen, zonder teveel vooropgestelde beperkingen en eisen. Schilderen is een kwestie van vallen en opstaan, iedere keer weer. En ook daaraan scheelt het nogal. Veel te veel ben ik er de laatste tijd mee bezig geweest, me vooraf af te vragen, wat ik moest gaan schilderen, of het wel aan de zelf gestelde eisen voldoet, enz. Het is blijkbaar makkelijker om stelregels te verzinnen, dan je ook daadwerkelijk aan die stelregels te houden.

  Beide oorzaken van het Painters Blok moeten aangepakt worden. Dat is niet eenvoudig.

  Vandaag is het prachtig nazomer weer. Wonder boven wonder heb ik een keer geen last van pijn in mijn nek. Even voel ik me weer mijn jongere ik, zoals ik tientallen jaren heb rondgelopen.

  Ik stel me voor in een ver land, in een vreemde stad, door straatjes, steegjes en over pleinen te zwerven. Een zoel briesje blaast teder door mijn haar. De zon werpt kleurige lichtvlekken door het gebladerte van platanen en kastanjes. Ik ruik een scherp,kruidig parfum. Voor mij loopt een vrouw in een luchtige jurk. Ik spreek haar aan.

  Het is avond, we zitten op een teras aan een plein. De laatste stralen van de zon, doen de rode wijn fonkelen in het glas. In de verte, aan het strand klinkt het geroezemoes van de vissers die hun sloepen aan wal slepen, gelach, een gil. Stilte, als de laatsten naar huis slenteren....

  Diep in de nacht worden we wakker, staan naakt op een balkon en kijken naar de palmen, de zee, de maan,...

  Eens romanticus, altijd romanticus!

  De werkelijkheid in deze fase van mijn leven is dat ik meestal pijn in mijn nek heb, in de schuldsanering zit en de laatste buitenlanse reis, sinds jaren, was vorige week de trein naar Luik (Dank je wel, Rudy). Mijn enige gezelschap is de computer waarop ik drie keer per dag kijk of er mail is. Toch is er hoop. In die schuldsanering zit ik bijvoorbeeld al anderhalf jaar (plus een voortraject van een jaar). Over nog eens anderhalf jaar, ben ik er uit. In de tussentijd zal ik toch beter voor mezelf moeten zorgen. Dat beloof ik mezelf. Ik moet zorgen voor verandering en uit de sleur zien te komen.

  Wat het tweede aspect betreft: Misschien moet ik eens een tijd niet voor de productie schilderen, maar alleen nog voor de lol. Het hoeft niet allemaal in MIDAS PANDORA stijl. Voorlopig heb ik voorraad genoeg.

  　

  　

  　

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 231 keer bekeken

• Handelsreiziger 2

  10 september 2009

  Mevrouw schreef terug:

  Mijnheer Pandora, 

  Het ga u goed in uw verdere levensloop. Na uw opsomming van zaken die u dwarszitten lijkt me een verder contact niet aangenaam en zinvol.
  
   
  Met vriendelijke groet, 
  
   
  Midas antwoordde:

  Wat een beschaafd geneuzel, zeg!
   
  Mevrouw, met mijn levensloop heeft u geen bal te maken. Waar u wel mee te maken heeft, is het feit dat u mij een aantal maanden schaamteloos aan het lijntje heeft gehouden, afspraken niet nakomt en blijkbaar geen respect heeft voor het gegeven dat andere mensen op een fatsoenlijke manier hun brood proberen te verdienen. Ik weet niet van welke planeet u komt, maar in de menselijke samenleving is het van essentieel belang dat men de woorden "JA" en "NEE" beheerst en deze ook weet toe te passen. Zaken als "tijd is geld", "afspraak is afspraak", zijn de kurken waarop het zakelijk verkeer drijft, en ik moet helaas costateren dat u, en met u vele anderen, daar geen boodschap aan hebben.
  
  Niet dat het uit uw mond iets zou betekenen, maar een verontschuldiging zou hier eerder op zijn plaats zijn. En nou niet weer reageren met dat beleefde gebazel!
   
  MIDAS PANDORA 
   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 196 keer bekeken

• Uit het leven van een Handelsreiziger

  9 september 2009

  Geachte mevrouw,
   
  Bij nader inzien lijkt het mij niet zo'n goed idee om met u in zee te gaan. Ik ben MIDAS PANDORA. Ik ga het helemaal maken. Mijn werk is fantastisch. Een blik op mijn werk, moet voldoende zijn om te beoordelen of u er wel of niet brood in ziet. U heeft er foto's van gezien tijdens mijn eerste bezoek aan uw zaak; U heeft ruimschoots de de gelegenheid gehad om het op mijn site te bekijken; Een afspraak die u vanmiddag met mij had vergat u; U was er van op de hoogte dat ik u vanavond zou bellen. Desondanks heeft u nog bedenktijd nodig en verwach u dat ik u nòg een keer bel....? Ben u helemaal besodemieterd!!!
   
  Ik ga alleen in zee met galeriehouders die enthousiast zjin over mijn werk. Als ik bezig ben met schilderen ben ik kunstenaar. Als ik galerieën bezoek, ben ik zakenman en is er maar een ding van belang: Kunnen er zaken gedaan worden? Valt er iets te verdienen? Zo nee, geen probleem. Er zijn 700 galeriëen, alleen al in Nederland. Maar dat getreuzel, gezever, getwijfel, dat: "Komt u toch nog maar eens terug", daarmee heb ik het helemaal gehad hier in Limburg met al die kakmadammen. Misschien hebben jullie niks beters te doen; Ik heb geen behoefte aan dat kat en muis spel. Nog een paar galerieën en ik kan ze allemaal afschrijven. SWAT! Desnoods ga ik verhuizen naar de maan.
   
  Slaapt u rustig verder!
   
  MIDAS PANDORA
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 181 keer bekeken

• PAINTERS BLOCK

  6 september 2009

  Ik ben danig de kluts kwijt. Vannacht ben ik bezig geweest met het inrichten van een nieuwe groep in de galerie, "Kunst en Kitsch". Daar heb ik werk ondergebracht uit vorige levens van MIDAS PANDORA.

  Daarbij viel me op dat ik ongeveer elke tien jaar één of meerdere jaren intensief bezig ben met schilderen, om dan steeds vrij plotseling weer op te geven. Je kunt er zo ongeveer de klok op zetten. De redenen daarvoor zijn: gebrek aan respons, eenzaamheid en armoede. Natuurlijk hangen deze zaken samen. Wat steeds de doorslag heeft gegeven is de nooit aflatende druk van de SD (sociale dienst). Wat me ook opvalt is dat die cycli samenvallen met ecconomische cycli.

  Ook nu ben ik weer op zo'n moment aangeland. Eind 2006 begonnen vanuit een winterdepressie met intensief schilderen. Bevond me in een soort flow, die tot de eerste tekenen van de financiële crisis duurde. Dat begin van die crisis viel precies samen met het moment waarop ik gepland had om met mijn werk naar buiten te treden. Sindsdien ben ik bezig met tamelijk vruchteloze pogingen om mijn werk onder de aandacht van galeriehouders te brengen. De standaardreactie is: "Kom nog maar eens terug". Er zijn een paar kleinere exposities geweest en wat vage afspraken.

  Inmiddels ben ik op die manier al bijna een jaar bezig. Dat schiet niet op. Er moet nu echt snel iets gebeuren.

  Wat het allemaal moeilijker maakt, is dat ik me hier in het uiterste puntje van Limburg bevind. Vijfhonderd meter naar het Westen en en je zit in België. Twee kilometer naar het Zuiden of dertig kilometer naar het Oosten en je zit in Duitsland. Je bent hier aangewezen op een handjevol galeriehouders en je moet  maar in het assortiment passen.

  Er zijn, zwart/wit...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 193 keer bekeken

• Ab elf Uhr heute Abend wird zurückgeschossen!!!!

  4 september 2009

  Oké, het begin is er! Ab elf Uhr Fünfzehn heute Abend wird zurückgeschossen!! Bedoeling is dat ik me hier verbaal ga uitleven.

  Gebleken is dat mijn pen soms te scherp is voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Sommige bleekscheten schrikken daarvan. Dat is niet de bedoeling. Ik heb die lui nodig. Per slot van rekening wil ik ook nog wat verkopen. Wie hier op deze blog verzeild raakt, doet dat op eigen risico en moet later niet komen zijken!!

  Bedoeling is dat dit een soort mixture wordt van een dagboek en een collum. Verwacht niet dat ik er iedere dag wat nieuws op staat. Ik merk bij het lezen van blogs van anderen, dat dat te belastend is. Na een aantal maanden haak je af.

  Kijk gewoon één keer per week en voel je niet verplicht alles te lezen.

  Spreuk van de dag (Uitspraak van Rudy Beerens in een van zijn installaties): Het beste aan Maastricht is de trein naar Luik!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 199 keer bekeken