• De teloorgang van grootse plannen.

    20 april 2014

    Het is nu meer dan anderhalf jaar geleden sinds ik voor het laatst m'n eigen site bezocht. Geschilderd heb ik zelf al langer niet meer.

    Sinds enige tijd ben ik nu weer in het bezit van een laptop. Dol ben ik er niet op. Die kleine lettertjes bezorgen me koppijn en pijn in m'n nek. Maar je kunt gewoon niet zonder. In ieder geval kan ik nu weer digitaal actief zijn.

    Schilderen wil ik wel, maar het komt er niet van. De wereld is ingrijpend veranderd sinds ik op die dag, eind jaren vijftig besloot net zo te willen schilderen als Rembrandt. Vooral de laatste decenia is het hard gegaan met al dat mediageweld en beeldinfllatie. Het schilderij in de betekenis van toen bestaat gewoon niet meer. Eigenlijk zou ik mezelf opnieuw moeten uitvinden om noch bestaansrecht te hebben.

    Veel met muziek bezig de laatste jaren. Fingerpicking, flatpicking, basgitaar, contrabas. Een tijdje in een bluesband gezeten. Nu bezig met een folk/bluegrassbandje. Pandoara's Box is de naam. Niet mijn idee, die naam, maar het kan er mee door.

    En dan woont mijn zoon sinds ongeveer een jaar bij me, na een aantal ingrijpende gebeurtenissen. Sammie is hoogbegaafd en heeft daarbij ADHD. Het is een geweldige jongen, een groot lichtbaken in m'n leven, maar hij weet me wel bezig te houden.

    Als ik er überhaupt al toe zal komen om weer met "kunst" aan de slag te gaan, zal er een grote breuk zijn met het werk zoals men dat van mij gewend is. Ik zal een antwoord...

    Lees meer >> | 0 Reacties | 599 keer bekeken

  • Komt goed.

    16 oktober 2012

    Eigenlijk ben ik natuurlijk met die muziek begonnen omdat het als aardige compensatie zou kunnen dienen tegen de eenzaamheid van het schilderen. Ik zou onder de mensen komen, dat was het idee.... Gek genoeg (Oh Ironie!) heeft het er enerzijds voor gezord dat ik helemaal niet meer aan schilderen toekom en dat ik nu, al enkele jaren, mijn dagen slijt in urenlange eenzame studie. Ook niet zo best voor m'n nek, al dat stilzitten, en dat terwijl ik juist meer zou moeten bewegen.

    Maar ja, de ergste ellende is nu dan toch bijna geleden. Al die moeite is niet voor niets geweest. Inmiddels ben ik bijna zo ver dat ik m'n prestaties als gitarist wel aan een publiek durf te laten horen en wat m'n bas betreft, daar hoef ik alleen maar een band voor te vinden, daar ben ik niet bang voor.

    Veranderen zal er nu hoe dan ook wat. Ik heb met ingang van morgen mijn all-in Ziggo abbonnement opgezegd. In combinatie met een goedkoper sim-only voor mijn mobiel (ipv KPN) levert me dat een besparing op van minstens zestig euro per maand. Maar, wat belangrijker is: Het dwingt me weer eens anders in de wereld te gaan staan. Geen teevee meer, geen computer in huis.

    In plaats daarvan neem ik een abbonnement bij de bieb, dus 's avonds veel lezen, muziek luisteren en minstens één keer per week naar de bieb voor de krant en om te interneppen. De bank is tegenover de bieb, dus daar kan ik digitaal bankieren. Het enige waar ik een oplossing voor moet vinden is het updaten van m'n site, ik hoop dat iemand te vinden die me af en toe zijn computer laat gebruiken.

    Dan: iets verzinnen om te bewegen en de benodigde buitenlucht/licht. Èn, het schilderen weer oppakken...... Komt helemaal goed....

    Onlangs eveneens ingeschreven bij het "Woningburo". Dus de eerste stap richting verhuizen is gezet. Ik moet hier echt weg. Ik ben totaal ongeschikt voor het leven in zo'n groot slecht geïsoleerd flatgebouw. Ik weeet zeker dat m'n gezondheid een enorme boost zal krijgen als ik hier weg ben. Weg van de herrie, de suizende wind, het geraas van de koelkast en afzuiginstallatie 'snachts (Ik slaap in de woonkamer/keuken omdat de slaapkamer nòg gehoriger is, met de parkeerplaats voor de deur, langsrijdende bussen enz..). Weg van die keffende rotkeuter en die nachtbrakende rotburen met hun praatmarathons, geschreeuw en Beppie Kraft muziek.

    Verhuizen is ook noodzakelijk omdat ik hoop dat mijn zoontje Sammie bij mij zal komen wonen ipv bij zijn moeder. Dat zal ook een enorme verandering voor me zijn. Geen weekendpappa meer, maar dag in dag uit. Moet ik wel strenger worden.

    Kost wat kost moet ik m'n leven nu eindelijk weer eens op de rails krijgen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | 882 keer bekeken

  • Een jaar later

    9 oktober 2012

    Een jaar later.

    Zomer 2011 begon mooi, met veel plannen en evenveel werklust. De praktijk pakte anders uit. De kunst waarin ik veel geld had geïnvesteerd verkocht niet, althans via de markten waarop ik al m'n hoop en aandacht had gericht en die ook nogal veel geld kostten, alles bij elkaar. In het contact met Jellie kwam de klad, door een aantal misverstanden, irritatie over en weer en, vooral, doordat Jellie naar Vijlen verhuisde. Daarmee kwam ze buiten mijn actieradius. Dus, einde verhaal.

    Doorgaan met keramiek was alleen mogelijk als er ook voldoende verkopen waren, want de productiekosten waren behoorlijk hoog. Die verkopen waren er dus niet. En daarmee stopte het keramiek-avontuur. En door het gebrek aan respons lukte ook het schilderen niet meer.

    Maarten, die een tijdje mijn steun en toeverlaat was geweest, besloot uiteindelijk dat zijn "baan" belangrijker was dan "de band". ook tijdens de markten had ik al vaak zijn vertwijfelde blik gezien, en om hem voor te zijn, "ontsloeg" ik hem van zijn betrokkenheid bij het project Midas.

    Achteraf is ook wel duidelijk dat ik te veel van hem wilde, en ook te veel aannam dat hij over een aantal zaken hetzelfde dacht als ik. Sommige zaken had ik gewoon beter moeten bespreken en duidelijk maken. Het was misschien ook beter geweest om eerst samen te brainstormen en dan samen een project op te zetten waar we een wat evenwichtiger aandeel in zouden hebben, ipv hem in het bestaande en erg op mij gerichte Midas-gedoe te betrekken. Maar hoe dan ook, ik denk dat ook hier de geografische afstand de grootste belemmering was. Je kunt gewoon niet echt intensief samenwerken als je langer als een half uur moet reizen om elkaar te ontmoeten.

    Het lukte ook maar niet om hem er van te overtuigen dat hij op de verkeerde weg is. Die "baan" daar worstelt hij al meer dan twintig jaar mee, in en uit de ziektewet, burn-out op depressie, depresie op angststoring. Ooit was die baan echt belangrijk voor hem om een uitweg te bieden en houvast. Op de een of ander manier is hij er in blijven "hangen". Als verklaring geeft hij de financiële zekerheid. Alsof hij die nodig heeft, Geen mens hoeft in Nederland om te komen van de honger. Kinderen heeft hij niet en z'n vriendin kan prima voor zichzelf zorgen. Het geld dat hij verdient met die baan geeft hij uit aan materialistische hebbedingetjes: Apple computer, designer-meubels, I-pod, I-pad en wat er niet meer is aan vluchtige waan-van-de-dag Samsara.

    Ieder het zijne. Werken voor een baas, huisje boompje beestje, allemaal heel nutig voor doorsnee mensen. Dat is de bioloogische basis voor het mensdom, dat zorgt er voor dat we niet uitsterven. Maar er is meer, we moeten vooruit. Intelligente creatieve mensen hebben andere uitdagingen nodig, moeten zelf het heft in eigen hand nemen, zelf ongebaande paden inslaan. Intelligente creatieve mensen hebben de plicht hun gaven te benutten.

    Bleef over de muziek. Ik heb toen maar besloten om zelf dat studieboek voor de basgitaar te gaan gebruiken. Tot dan toe had ik allen maar op gehoor gespeeld. Noten lezen is een belangrijke uitbreiding van mijn mogelijkheden. Mijn inschatting was dat ik er ongeveer een half jaar voor nodig zou hebben om met behulp van dat boek te leren om de f-sleutel te leren lezen en gebruiken. En nu, een jaar later, ben ik er nog steeds mee bezig. Inmiddels zit ik in het laatste hoofdstuk, dus nog even doorbijten.... Maar dan kan ik ook wat. Vanaf dat moment kan ik alle soorten repertoire bestuderen en me meer in de theorie verdiepen. Als eerste staat natuurlijk dat boekje met die tien Beatle-nummers op het verlanglijstje.

    Dat short-scale basje was me al gauw niet goed genoeg meer. Er kwam een Squire (by Fender) '51 Precision (met Telecaster headstock) Dat is een replica van de eerste bas die Fender destijds op de markt bracht, een heerlijk nostalgische bas! Naast het kleine SX-versterkertje heb ik nog een Orange 50 watt en een Ampeg 25 watt gekocht, zodat ik op verschillende platforms kan spelen. Ik denk er nu over om tweedehands nog een 150 watt Peavy op de kop te tikken voor het ruigere werk. En: over een half jaartje komt er misschien een fretloos basje bij, een jaar later dan nog een electrische contrabas.

    Het gitaar spelen blijft moeizaam geploeter. Desondanks heb ik inmiddels die twee basisboeken voor fingerpicking uit en ben ik sinds februari bezig met twee boekjes over akoestische blues en ook daar heb ik inmiddels zo'n achtien nummers van bestudeerd. Deed ik een jaar geleden nog een maand over zo'n piece (12-16 maten), nu doe ik er minder dan twee weken over en volgend jaar dus misschien wel minder dan een week. Er is vooruitgang! Samen met wat er aan blues in de basisboekjes stond kan ik dus nu al zo'n vijfentwintig bluesnummers. Begin volgend jaar heb ik dat uit, dan komt er een vervolg genaamd: "Countryblues". Tegen de tijd dat ik dat uit heb heb ik dan een repertoire van vijftig akoustische bluesstukken. Dat is op zich al leuk, maar het is vooral belangrijk omdat ik in ieder nummer wel weer een ander truukje leer en zo een arsenaal aan gereedschap krijg om mee te improviseren, arrangeren en componeren. Over een half jaar of een jaar ben ik zover, dan kan ik kleinschalige solo-optredens doen en op straat gaan spelen enz..

    Naast al die studie ben ik ook met mensen gaan samenspelen, als bassist. Oa met Mien Mertens en Jos Janssen. Dat ging een tijd goed, maar uiteindelijk ben ik er mee gekapt omdat de repetitiefrequentie me te laag was. Ik vond één keer per week het minimum en dat was ook de afspraak, maar de heren lieten het geregeld afweten ivm andere prioriteiten. Er was gewoon te weinig commitment en men slaagde er ook maar niet in duidelijke keuzes te maken voor het repertoire en een richting te bepalen. Het werkte op m'n zenuwen, al dat getalm en getreuzel. En het ergste van alles, ze wilden niet optreden. Kun je je dat voorstellen, muzikanten die niet willen optreden? Waanzin! Jammer maar helaas.

    Ondertussen heb ik me hier in Maastricht in de muziek-scene gestort, bezoek sessions en en heb ook zelf al meegedaan. Gierende zenuwen, een paar keer flink op m'n bek gegaan, maar me er toch nog goed doorheengeslagen. Het wachten is nu op de klik met gelijkgestemde muzikanten waar ik mee verder kan. Een kleine 200 w zanginstallatie/PA-tje heb ik al aangeschaft, dar zal het niet aan liggen. Hopelijk komt er dan een eind aan dat eenzaam geploeter.

    Wat die sessions betreft, ook dat gaat niet zo eenvoudig als ik dacht. Ze vinden vaak op (voor mij) moeilijk bereikbare pekken en en ook nogal late at night, moeilijk met openbaar vervoer enzo. Ik overweeg dan ook om maar op zoek te gaan naar een centrale lokatie in de stad, waar ik zelf op kristelijke tijdstippen een open podium anex sessions kan organiseren, misschien met een talk-show erbij? Eventueel kan ik dan misschien op die manier een vrijwilligersbaan voor me zelf zorgen, dan houd ik ik ook de SD te vriend.

    Dat speelt de laatste tijd veel door mijn kop: Het idee om de SD over te halen me mijn eigen werk te laten scheppen. Ik zou zelf een soort stichting kunnen opzetten, waarmee ik ook ander outcast-betweters aan de bak kan helpen. Maar dat kan ik niet alleen. Misschien kan ik mensen vinden om mee te doen.

    Wat me in ieder geval wel duidelijk is, is dat ik alleen zaken moet aanpakken hier in Maastricht en voornamelijk samenwerking moet zoeken met mensen die ook hier wonen. Ik heb nou eenmaal geen auto en ook voor anderen is het te moeilijk en ingewikkeld als ze steeds eerst een afstand moeten afleggen om tot actie te komen.

    Ik weet niet, ik kan veel, wil veel, maar het komt er maar niet van. eenzaamheid blijft (nog steeds) een bepalende factor. Hoe vaak heb ik niet al gezegd dat er een eind aan moest en zou komen. Het lukt maar niet om aansluiting te vinden bij andere personen, instanties, projecten enz.. Het lukt maar niet om mijn denkbeelden helder over te brengen en anderen enthousiast te krijgen. Keer op keer stoot ik mijn hoofd, loop tegen een muur. Regels, structuren, het schijnt allemaal te dienen om mij te weren en uit te stoten. Uitgespuugd, uitgekotst. Toch geven we het niet op!

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 1054 keer bekeken

  • Het gaat geweldig!

    6 april 2012

    Hier weer zo'n voorbeeld van de moeite die je moet doen als je je recht wil halen en je eenmaal in de mallemolen van de hulpverlening terecht bent gekomen.

     

    Hallo Moniek,

    Mailen doe ik niet uit gezelligheidsoverwegingen. Ik geef toe dat ik graag schrijf, maar met de pijn in mijn nek waar ik constant mee te maken heb, is er niet veel plezier aan te beleven. Bovendien zou ik liever aan een roman werken dan me bezig te houden met dit soort windmolengevechten. Je zei al dat je niet iedere mail zou beantwoorden, en daar ben ik ook blij om, ik heb niks aan beleefde mailtjes net zo min als aan beleefde gesprekken.

    Echter: Dat je niet veel kunt doen als ik Sammie op vrijdag niet mee krijg, begrijp ik, al ben ik het er niet mee een. Mij is niet duidelijk waarom jullie hulverleners niet bereid zijn te werken op het moment dat je het meest nodig bent. In veel beroepen is dat gebruikelijk, waarom dan niet bij jullie? (retorische vraag, het antwoord ken ik wel). Maar, als ik op vrijdag mail dat ik Sammie weer niet mee heb kunnen krijgen, verwacht ik toch op z'n minst dat je op maandagochtend bij Hannah aan de bel trekt en haar ter verantwoording roept. Waarom vraag je haar niet wat de bedoeling is? Waarom wijs je haar niet op de consequenties? Ook verwacht ik in zo'n geval, dat je mij mededeelt wat nu de volgende stap is. Zeker met het paasweekend voor de deur, vind ik dat je dan alles op alles moet zetten om Sammie de gelegenheid te geven een paar dagen bij zijn vader door te brengen. Ik heb niet het idee, dat je je daar voor inspant. Of ben je soms weer ziek?

    Dat Sammie mij nu al begint te verwijten dat ik z'n moeder niet haar zin geef en dat hij zelfs haar standpunt verdedigt, geeft voor mij al duidelijk aan dat al gebeurt waar ik bang voor was: Sammie is het constante dilemma zat en kiest eieren voor zijn geld. Als hij toch niks tegen moeders dwingelandij kan doen, is het misschien beter om haar kant te kiezen. Voor mij is dat erg pijnlijk om mee te maken, ik voel me veraden. Verstandelijk begrijp ik het wel en ik moet erkennen dat ik zelf de aanvechting heb om Sammie maar van me af te zetten en er een streep onder te zetten. Als ik al zulke aanvechtingen heb, wat kan ik dan van zo'n jongen verwachten? Misschien zou ik daarmee wel in jullie kaart spelen. Als ik er niet meer ben om te constateren wat er allemaal mis is, dan is er toch niks meer aan de hand? Dan kunnen jullie toch net als je collega's van Jeugdzorg een verslag bij elkaar liegen en stellen dat alle doelstellingen gehaald zijn en dat het Sammie voor de wind gaat. Lekker cynisch? Ja, dat wordt je wel, met mijn ervaringen!

    Ik wil je er op wijzen dat je inmiddels al vier maanden met deze zaak bezig bent en nog steeds niks bereikt hebt. Ja, je hebt een aantal gesprekken gevoerd, dat kun je dan weer leuk in je verslag zetten.

    Ik stel me het verdere verloop zo voor: Je moddert nog een tijdje op dezelfde wijze door; op zeker moment raak je stillaan uitgeteld, meldt je ziek en gaat op zwangerschapsverlof. In het gustigste geval krijg ik daar dan nog een mededeling van. Daarna, komt er dan òf weer een ander "hulpverlener" die zich na enkele maanden stilzwijgen aandient met de mededeling alles te willen onderzoeken, òf hoor ik niks meer van Stichting Nidos. Tot er weer eens een brief in de bus valt waarin staat dat er een rechtzitting is gepland (de 6e inmiddels). De OTW moet oftewel worden verleng, oftewel beëindigd. Jijzelf laat je natuurlijk niet zien bij die zitting. Er komt weer een ander poppetje op de proppen. Als ik de rechter probeer uiteen te zetten wat de toedracht van de zaak is, zal je vervangende collega zeggen niet precies op de hoogte te zijn. De rechter zal dan weer geen beslissing kunnen nemen en weer een onderzoek gelasten. Weer komt die mevrouw van de raad van de kinderbescherming in actie en gaat allerlei mensen ondervragen. Al met al gaat er enorm veel tijd in zitten, tijd waarin niks gebeurd. Uiteindelijk is er dan een vervolg op de zitting, waarbij de rechter zal bepalen dat de OTS oftewel verlengd dient te worden oftewel beëindigd. In beide gevallen zijn Sammie en ik het slachtoffer. Ondertussen hebben in de afgelopen jaren tientallen personen (bij de rechtbank, bij jeugdzorg, bij de raad van de kinderbescherming, bij nidos) een goede boterham (salaris, vakantietoeslag, ziekteverlof, zwangerschapsverlof, etc..) verdiend aan het feit dat ze effectief niks gedaan hebben.

    Voor jullie maakt de uitslag niet veel verschil: Als de OTS wordt verlengd gaan jullie gewoon op de oude voet verder, en als de OTS niet wordt verlengd, dan zijn er nog genoeg nieuwe gevallen die "hulp" behoeven.

     
    Ik hoop dat ik ongelijk heb, maar ik denk het niet.

    Lees meer >> | 0 Reacties | 994 keer bekeken

  • Cannabis

    19 maart 2012

    John Decker is de drijvende kracht achter de Maastrichtse Stichting de wegwijzer, die drugsgebruikers enige ondersteunig biedt. Hoewel ik zelf sinds meer dan dertig jaar geen drugs gebruik, ga ik regelmatig met John en een groepje cliënten van de stichting wandelen. Onderstaand stukje plaatste ik op de site van de Wegwijzer als reactie op een artikel dat John plaatste met betrekking tot drugs en het beleid daaromtrent.

    Ja John, Het valt me op dat je meestal erg mild bent tov drugsgebruik. Als ik het goed begrijp, ga je er van uit dat de meeste drugsgebruikers er op een gezonde evenwichtige manier mee omgaan en misbruik eigenlijk minder vaak voorkomt. Met name over cannabis hoor ik je vaker erg vergoeilijkend spreken. Ik kan het daar niet mee eens zijn. Volgens mij zijn al die koffeeshopbezoekers net zo goed eerder misbruikers dan gebruikers te noemen: Sterker nog: Gebruik is bijna onder een naam te brengen met misbruik.

    Van een jointje ga je niet dood en je kunt er zelfs prettige ervaringen door hebben. Ook bij langer regelmatig gebruik zul je niet direct merken dat er iets mis is. Maar het regelmatig gebruik heeft wel degelijk grote gevolgen en de meeste gebruikers doen het niet af en toe, maar dagelijks.

    Het belangrijkste bezwaar dat ik heb tegenover cannabisgebruik en drugsgebruik in het algemeen is dat je er initiatiefloos, fantasieloos en passief van wordt. Dagen, weken, maanden en jaren gaan voorbij, waarin er niks gebeurt, behalve dat je iedere dag die ene zelfde film kijkt.

    Nietgebruikers zullen, om een voldaan gevoel te hebben in actie moeten komen, moeten nadenken, plannen maken en uitvoeren. Doen ze dat, dan komt hun beloningsmechanis-me in werking. Druggebruikers omzeilen dit mechanisme door meteen het beloningsgebied in hun hersens te stimuleren, geven er zich echter geen rekenschap van dat dat mechanisme er niet voor niets is.

    Je zelf hebt niet door dat er tijd verstrijkt en je leven voorbij gaat zonder dat je in actie komt. Het leven der anderen gaat echter door. Ze ontwikkelen zich op velerlei gebied, terwijl je als drugsgebruiker alleen in dat kleine cirkeltje blijf. Mensen die met je proberen te communiceren zullen merken dat je langs hun heen praat en zullen afstand van je nemen. Zelfs dit zul je niet merken.

    Ik kan er over meepraten. Tussen mijn vijtiende en vijfentwintigste gebruikte ik enorme hoeveelheden cannabis, aangevuld met alle soorten drugs die er destijs maar verkrijgbaar waren. Het resultaat was dat ik, na een overgansperiode, pas op mijn achtentwintigste begreep dat je je hersen ook kunt gebuiken om na te denken.

    Timing is, net zoals overal in de natuur, ook voor een mensenleven van cruciaal belang. Voor wie zijn
    momentum voorbij laat gaan en wakker wordt wanneer alle stoelen al vergeven zijn, krijgt een hard gelag. De maatschappij is onwrikbaar en laat zich niet corrigeren.

    Wie dus denkt, dat het zo'n vaart niet loopt, met die cannabis, moet maar eens met mij komen praten.

    MP

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 1841 keer bekeken

  • Weiter im Text!

    6 maart 2012

    Het is erg lang stil geweest op m'n blog. Hoogst zelden had ik iets te melden. Dat betekent niet dat er niks gebeurde. Echter de gebeurtenissen waren zodanig dat ze er voor mijn professionele activiteiten als kunstenaar niet van belang waren, sterker nog, deze activiteiten in de weg stonden en nog staan. Om alsnog een idee te geven van waar ik mee bezig was/ben plaatste ik af en toe een van de vele brieven die ik verstuurde naar diverse instanties waar ik regelmatig mee te maken heb, zoals oa Bureau Jeugdzorg. Geloof nou niet dat het bij die ene brief is gebleven. Voortdurend wordt mijn aandacht opgeëist door dit soort onbenullen en zakkenvullers. Brief na brief gaat de deur. Vroeger stond er in de Donald Duck een verhaaltje over Donald en z'neefjes die tegen maanmonsters vochten; iedere keer als ze er eentje versloegen, kwamen er twee terug. Daar lijkt het wel een beetje op. Te veel om op te sommen en zeker te veel om allemaal op deze blog te plaatsen. Te persoonlijk ook vaak.

    De strekking van de blog is sowiso nogal aan verandering onderhevig. Aanvankelijk opgezet als vervanger van mijn destijds maandelijkse nieuwsbrief, vol enthousiasme over mijn guerilla om een poot aan de grond te krijgen in de kunstwereld, langzaam aan veranderend in een poging iets te verslaan van de constante strijd en armoede waarin ik verwikkeld ben, uiteindelijk alleen nog maar sporadisch kond doende van mijn vertwijfeling.

    Ook van mijn schilderactiviteiten valt er weinig te melden. De inspiratie droogde langzaam op doordat de eenzaamheid, die aanvankelijk juist voor inspiratie zorgde, tè lang duurde. En dan het uitblijven van commercieel succes. Té veel geld, tijd en energie heb ik vooral verleden jaar geïnvesteerd, te weinig terug gezien. Dat is niet leuk meer. Al die kunstmarkten, waar mensen steenvast in de lach schoten bij het zien van m'n scheppingen, maar kopen, ho maar! Keramiek, daar doe ik voorlopig niet meer aan. Dat heeft alleen zin als ik er karrevrachten van kan verkopen,en daarvan is niks gebleken.

    In februari 2010 begon ik ook (zoals trouwe lezers weten) met het studeren der gitaar, finger-picking wel te verstaan. Onlangs heb ik daarnaast zelfst weer de bas ter hand genomen. En ook dat is debet aan de rem die er op m'n ander uitingen is komen te staan. Dagelijks ben ik minimaal drie uur bezig met muziekstudie. Dat is vrij intensief en gaat (in combinatie met m'n nekpijn) ten koste van de tijd die ik aan schilderen kan besteden. Voor wat hoort wat, dat is duidelijk. In ieder geval beheers ik de finger-picking techniek nu op redelijk niveau en ben ik nu bezig met meer specifiek repertoire, tw: een aantal boeken met bladmuziek, enerzijds akoustische blues, zoals oa werk van Mississippi John Hurt, Elisabeth Cotton, Reverend Garry Davis, Lightnin' Hopkins, eva., anderzijds een inleiding in de electrische blues. Binnen een jaar hoop ik in beide stielen voldoende gevorderd te zijn om er mee naar buiten te treden. Dat is ook een beetje gedacht als aanvullend pesioen. Als het zo ver is, ontvang ik alleen maar AOW en die kan ik dan lekker aanvullen door een dag per week als straatmuzikant op te treden.

    "The Losers" zijn overigens ter ziele gegaan eer ze goed en wel begonnen. M, gaf er al vrij gauw weer de brui aan. Ik had het kunnen weten, maar was er weer ingetrapt. Ik had me laten verleiden doordat hij op zeker moment zei: "Laten we proberen op te pakken wat we vroeger hebben laten liggen..." Dat heb ik waarschijnlijk te letterlijk genomen of er te veel waarde aan toegekend. Ik verlang blijkbaar zo wanhopig naar zielsverwanten dat ik mijn critisch vermogen uit het oog verlies. Inmiddels ben ik alweer met een paar andere makkers in de weer. We kunnen nog wel enkele muzikanten gebruiken, dus: wie wil ...?

    In de winter ook wel weinig tijd omdat ik wat langer bleef doorslapen. Nu het wat lichter wordt, lukt het me wel weer om tijdig uit mijn bed te komen en zo komt er vanzelf wel weer tijd om te schilderen.

     

    Ik ga proberen weer wat vaker aan de blog te werken en ook weer nieuw werk in de galerie te plaatsen. Ik kan niks beloven, maar ...

    Lees meer >> | 0 Reacties | 963 keer bekeken

  • Erst kommt das Fressen!

    29 januari 2012

    De bravoure waarmee ik enkele jaren geleden mijn activiteiten als schilder hervatte en de wereld wilde bestormen is wel verdwenen. Men zit niet op mij te wachten. Schilderen is een anachronisme. Willen leven van de schilderkunst is een uiterst moeizame doelstelling. Het laatste waar de consument anno 2012 aan denkt is wel: "Wat zal ik nu eens voor een schilderij kopen?" Was homo sapiens voor enige decenia nog hongerig naar beelden, nu is hij eerder beeld-moe. Internet, bioscoop, allerlei media schreeuwen om aandacht en stellen hem bloot aan een nimmer aflatend bombardement van beeldmateriaal. Zelfs als men een bepaald beeld, schilderij etc. erg goed vind, is er nog geen noddzaak om het ook te willen hébben.

    Het werk waar ik destijds mee begon was nogal nostalgisch. Had ik in de vorige eeuw alle stielen verkend en was m'n laatse oprisping destijds een nogal elegante abstractie en decadente figuratie, nu greep ik terug op een ingehouden expresieve figuratie die aansloot op het begin van de vorige eeuw. Picasso's blauwe en rose periode, Modigliani, Giacometti, in dat rijtje hoorden mijn gevangenen, mijn duivletjes, mijn engelttjes thuis.

    De boodschap in dit werk is indringend en actueel, maar wordt niet gehoord, niet gezien. Ik zou er mee door kunnen gaan en in het harnas sterven. Ooit zou er aandacht voor komen, in een luwte van de storm die de wereld nu in haar greep heeft.

    De eenzaamheid en armoede die de mijne zijn en die uit dit werk spreekt, zijn tijdloos en universeel. Vroeg of laat zou er begrip voor zijn. Juist door er mee door te gaan en me in dit onder werp vast te bijten, zou er belangstelling voor komen. Ik zou een cult-figuur kunnen zijn. Dat is wat de culturele elite wil: kunstenaars als monomaniakale einzelgänger, zichzelf in de staart bijtende sado-masochist.

    Ik heb er geen zin in. Wat ik over dit onderwerp te zeggen heb, heb ik gezegd. Ik zou me zelf kunnen herhalen, verdiepen, uitweiden enz.. Genoeg is genoeg. Mijn streven is niet het uitentreure beschrijven van mijn ellende, mijn streven is om er uit te komen. Kunst voor de kunst, is leuk als je een leuk bedrag geërfd hebt, of als subsidievreter door het leven wilt. Ik kom voort uit het proletariaat en als je de armoede van zo nabij kent, is er geen hol aan. Ik streef naar inkomen, niet over tien, twintig jaar, maar nu, of in ieder geval binnenkort. "Erst kommt das Fressen, dan die Moral!"

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 992 keer bekeken

  • Guillotine

    7 december 2011

    Geachte heer Vleugens,

     
    Dit weekend kreeg ik Sammie dus weer niet mee. Zondagavond begonnen de telefoontjes weer. Omdat ik al een verrmoeden had waar het over zouden gaan nam ik dinsdagavond pas op. Sammie vroeg of ik hem woesdagmiddag weer van school zou kunnen ophalen. Hannah zou dat in feite met haar stagegever moeten regelen, want het is inderdaad te gevaarlijk om Sammie alleen naar huis te laten lopen of fietsen en ik wil best wel graag helpen, maar ik woon op Daalhof, dus dat is eigenlijk niet te doen. Maar goed, voor deze keer. Al lang blij dat ik Sammie weer zou zien.
     
    Vanmorgen belde Sammie weer om half acht, of ik dan ook met hem samen naar de Kijkshop wilde om dat wasmiddel te kopen. Dat wasmiddel is dus Hannah's nieuwste "|project". Ik stemde toe om van het gedoe af te zijn, we zouden er wel een omweg naar toe maken en het spul in godsnaam maar kopen. Tegen twaalf uur op de bus. In de bus weer diverse telefoontjes van Hannah over het wasmiddel. Ik stemde toe en hield het kort. Kwart voor één op school, geen Sammie. Kinderen uit zijn klas kwamen naar mij toe om te zeggen dat hij er niet was. Binnen wist de onderwijzer mij te vertellen dat Sammie die dag niet op school was geweest en dat zijn moeder gebeld had met de mededeling dat hij naar dokter moest ivm medicatie en slaapproblemen. Ik was er dus weer ingetrapt. Ondertussen rinkelde de telefoon voortdurend. Ik wist waar het over ging en nam dus niet op. De bus terug naar huis.
     
    Komend weekend ga ik Sammie weer halen. Wat gaat u er aan doen om er voor te zorgen dat ik hem dan meekrijg?

    En dan nog wat heer Vleugens:
     
    Onlangs was er dan die rechtzitting. Die rechtzitting die door u gevraagd was omdat u de OTS had willen beëindigen. Tijdens de hele zitting had u uw standpunten uiteen kunnen zetten, maar u verkoos het wijselijk om u we mond zoveel mogeljik gesloten te houden. Op twee momenten moest u wel antwoorden op wat de rechter u vroeg.
     
    De eerste gelegenheid was toen u mededeelde dat u nu ook van mening was dat de OTS moest worden verlengd (!!!) Ik weet niet of het tot u is doorgedrongen, maar de wereld staat aan de rand van een recessie zonder weerga, misschien wel een derde wereldoorlog. De situatie in Nederland verschilt niet veel van die in Griekenland. Ook hier is er er een middenklasse die voortdurend bezig is elkaar forse bedragen toe te schuiven, via allerlei regelingen, subsidies etc.. Ik weet niet of u weet wat  zo'n rechtzitting kost, waarop alerhande dure dames en heren opdraven, inclusief uurtarieven, reiskostenvergoeding etc., want ja die hypotheken moeten betaald! Maar een ding is zeker: het is niet goedkoop! En u vind het de gewoonste zaak om maar wat rechtzittingen door te drukken, zelfs als u halverwege weer besluit om u mening te herzien. Wat heeft u uw mening doen wijzigen? Er is tijdens deze en voorgaande zitting niks besproken, wat u niet ook al voordien wist! Dit alles gaat over onze ruggen meneer Vleugens, over mijn rug, Hannah's rug en vooral Sammie's rug. Vele duizenden Euros, die in onze naam worden verkwanseld aan dure, zinloze rechtzittingen. En wij maar ruzie maken over tien Euro voor wasmiddel!
     
    En de tweede keer, toen de rechter u vroeg waarom u in de afgelopen periode niks had ondernomen. Uw antwoord luidde: "Omdat de voorstellen die vader had gedaan vooral betrekking hadden op het aanbieden  van hulp aan moeder." Nou breekt me toch werkelijk de klomp!
     
    Ik heb er bij diverse gelegenheden luidkeels kond van gedaan dat uw voornemen om de OTS te beëindigen absurd was, dat de situatie explosief was en dat er dringend hulp noodzakelijk was. Daarbij heb ik inderdaad een aantal suggesties gedaan over de wijze waarop deze hulp mi het beste vorm kon krijgen. Ik sta nog steeds volledig achter deze suggesties, maar als ze u niet aanstonden en als u betere ideeën had gehad, had u zelf actie kunnen ondernemen. Alsof u op mijn aanwijzingen moest wachten. Of mijn voorstellen nu wel of niet de juiste waren, dat veranderde niks aan de situatie en aan het feit dat hulp dringend noodzakelijk (is). Het is volkomen van de gekke, dat u mijn de schuld in de schoenen schuift voor uw apathie!
     
    Wie bent u eigenlijk heer Vleugens? Waar haalt u de brutaliteit vandaan om u me mij en mij zoontje te bemoeien? Hoe is het mogelijk dat u ( en de heer Amalo) zomaar gezinsvoogd kunt worden? Oh, u heeft een HBO-papiertje! Goh! Het is bekend dat voor het verkrijgen van een dergelijk papiertje vooral veel zitvlees nodig is en dat heeft u, dat geloof ik! Maar mag ik ook eens uw cijferlijst zien? Heeft u bijvoorbeeld wel eens gehoord van sociale vaardigheden of communicatie? Zaken die toch van essentieel belang zijn voor wie met mensen werkt. Mijn ervaringen met u en uw voorloper zijn zodanig dat ik er niks van gemerkt heb. Het is alsof je contact probeert te krijgen met een buitenaardse levensvorm. U bent vooral goed in zwijgend ineengedoken voor u uitstaren, het formuleren van zo vaag mogelijke welzijswerkerszinnen, stilzitten, en als u al ergens activiteit (Ik zeg met opzet niet "creativiteit") in ontplooit, dan is dat het in het verzinnen van redenen waaroom u niks hoeft te ondernemen.
     
    Het zou zo maar kunnen, dat in de komende periode de guillotine weer van stal wordt gehaald!

    Lees meer >> | 0 Reacties | 1290 keer bekeken

  • Halleluya!

    3 december 2011

    De telefoontjes gingen nog geruime tijd door. Omdat ik bleef weigeren om wasmiddel voor haar te kopen, hield ze er op zeker moment mee op. Ze zei dat ik Sammie niet mee zou krijgen. Ik besloot om tegen de avond toch gewoon er naar toe te gaan en Sammie op te halen.Rond vijf uur belde Sammie om te vragen wanneer ik hem zou komen halen en tegen zessen stond ik bij hun aan de deur, zonder wasmiddel.
     
    Het duurde een tijd eer de deur openging en ze ging ook meteen weer dicht toen ik geen wasmiddel kon overhandigen. Sammie stond achter de deur en smeekte me om toe te geven. Ook begon ze weer over het ophangen van de kerstslinger. (De Kerstslinger is een verhaal apart, dat ik Hannahs waanzin goed illustreert. Misschien moet ik het tzt eens op papier zetten!) Uiteindelijk bood ik aan om geld te geven voor het wasmiddel. Op die manier zou het losgeld voor dit weekend op twintig Euro komen. Daar ging ze niet mee akkoord. Ze eiste dat ik naar AH zou gaan en daar wasmiddel kopen. Daar zou ik minstens een uur zoet mee zijn, en bovendien ben ik te oud voor dat soort grapjes, dus dat gebeurde niet. Ik kreeg Sammie niet mee. Hoe Sammie dit alles ervaart behoeft geen uitleg.
     
    Ik weet niet hoe de heer Vleugens dit rijmt met "kindfactoren in orde". Wat ook niet rijmt met "kindfactoren" is Sammie's rapport. Gaf ik enkele maanden geleden al aan dat ik een teruggang zag in zijn prestaties, nu bij zijn nieuwe rapport blijkt dat overduidelijk. Was Sammie enkele jaren geleden nog in staat om een groep over te slaan, en haalde hij ook verleden jaar nog voornamelijk zeer goede cijfers, nu wordt zijn rapport gedomineerd door voldoende's en ruim voldoende's. Dit is alles te wijten aan de voortdurende instabiele situatie en het nog steeds onthouden van een deel van zijn medicatie.
     
    Ik heb het al eerder gezegd en zeg het nu nog maar eens: Ik houd de heer Vleugens verantwoordelijk voor iedere seconde die deze situatie langer duurt. Smoesjes als "wachten op wat de rechter bepaalt" zijn niet aan de orde. De heer Vleugens heeft ook een eigen verantwoordelijkheid. Net zoals hij de rechterlijke OTS heeft kunnen negeren op eigen verantwoordelijkheid en zijn wens deze te beëindigen tegen alle logica in heeft willen doorzetten, net zo goed kan hij nu op de rechterlijke uitspraak vooruit lopen en  actie ondernemen. De heer Vleugens is niet geschikt als gezinsvoogd, net zo min als de heer Amalo. Dit soort figuren de verantwoordelijkheid geven over weerloze kinderen is misdadig.
     
    Ook mevrouw Heijnen verwijt ik in deze onjuist handelen. Ging ik er in eerste instantie nog van uit dat de vooorzichtige bewoordingen in haar rapportage ingegeven waren door haar wens Hannah niet al te zeer in een hoek te drijven, nu heb ik het vermoeden dat haar bedekte termen en het weglaten van al te krasse uitspraken mijnerzijds eerder ingegeven waren door de wens Bureau Jeugzorg en haar representanten te sparen. Immers wat niet in de rapportage staat, bestaat als het ware niet. Als een en ander mis loopt kan niemand iets verweten worden, het was immers niet bekend ... Voor mij is dit in zoverre een les dat ik in de toekomst alleen nog mee zal werken aan welk onderzoek dan ook als de vragen schriftelijk gesteld worden en ik ook mijn antwoorden schriftelijk mag geven. Dat lijkt mij de enige manier om te voorkomen dat zaken die ik belangrijk vind niet genoemd worden of anders voorgesteld.
     
    Hannah schiet ondertussen de vogel af. Voor haar is inmiddels duidelijk dat Nederland een land is waar je welliswaar op gezette tijden voor de rechter moet komen voor een schijnvertoning, verder echter ongehinderd je gang kunt gaan. Aan rechterlijke uitspraken hoef je  je niet te houden, medewerkers van jeugdzorg zijn slappe zakken die je naar je hand kunt zetten, je kind kun je behandelen als een marionet en chantage en diefstal blijven ongestraft. Halleluya!

    Lees meer >> | 0 Reacties | 1041 keer bekeken

  • Bericht uit De Hel

    2 december 2011

    Geachte mevrouw Heijnen, heer Vleugens,
     
    Ook vandaag staat mij telefoon roodgloeiend door de vele telefoontjes van Hannah die van mij eist dat ik een voordeelpak wasmiddel voor haar aanschaf. 10 Euro. Ze verwacht dat ik vanaf Daalhof naar de Kijkshop ga en dan met het bestelde op mijn nek naar haar woning. Dit staat uiteraard los van het feit dat ze sowiso vandaag weer 10 Euro van mij verwacht, zogenaamd voor Sammie's yoghurt.Het niet voldoen aan haar eisen betekent weer een week waarin ze de bezoekregeling niet naleeft. Voor mij is dit een groot dilemma. mijn leefgeld voor december is al ver op en ik zal het eind van de maand niet halen.
     
    Wat mijn berekening voor verleden week betreft: Ik gaf aan dat ik verleden week in totaal 35 Euro kwijt was aan diverse zaken Sammie betreffende. Dit klopt niet helemaal. Ik realiseerde me dat ik ook op maandag al een keer op Sammie's school had moeten verschijnen, omdat Hannah niet in het bezit is van een ov-kaart voor Sammie. Ze moest blijkbaar die dag ergens met Sammie naartoe en eiste dat ik de kaart, die ik voor Sammie bezit, zou brengen. Daarom heb ik buskosten moeten maken, zeg maar , retour Daalhof Euro 2,50. Als Sammie ook gebuik van de kaart maakte, wat de bedoeling was, zal dat ook ongeveer zo'n bedrag hebben gekost. In totaal was ik dus afgelopen week geen 35 maar 40 Euro kwijt. Over het feit dat ik dus alleen al op die twee dagen behoorlijk wat tijd kwijt was en de ontwrichtende werking die dat heeft op mijn dagelijks functioneren, zullen we het nu maar even niet hebben.
     
    Ik had u al uitgerekend dat Hannah me in de afgelopen zes maanden meer dan 1200 Euro had afgeperst. Deze bedragen die ik regelmatig gedwongen ben om aan Hannah te overhandigen zijn overigens niet de enige kosten die ik voor Sammie maak. Sammie verblijft (als het goed is) enkele dagen per week bij mij. Hij eet dan bij mij en er moet ook wat lekkers en voldoende fruit zijn. Dat is al gauw meer dan 10 Euro per week. Halen en brengen met de bus kost voor het weeekend ook al weer 7,50 Euro. Dan zijn er regelmatig cadeautjes en speelgoed, en maken we samen uitstapjes. Ook meer practische zaken als pyama's, sokken en dergelijke koop ik soms voor hem.
     
    Verleden week: Samen met de bus naar de bioscoop en aansluitend naar Mc Donnalds 35 Euro. 6 paar katoenen sokken 7 Euro. Sinterklaascadeautjes en snoep 30 Euro. Nieuwe scartkabel voor dvd-speler en baterijen voor afstandsbediening 10 Euro.
     
    De heer Vleugens hoeft er dus niet bezorgd om te zijn dat ik niet voldoende aan Sammie spendeer. In tegendeel. Hannah ontvang een bijstandsuitkering voor een allenstaande ouder met kind en daarnaast ook kinderbijslag. Ik ontvang alleen een bijstandsuitkering voor een alleenstaande. Met het feit dat ik twee dagen per week voor een kind moet zorgen wordt geen rekening gehouden. Overigens bespaart Hannah op die twee dagen ook nog eens het bedrag dat ze kwijt zou zijn als Sammie niet bij mij zou verblijven. Dat heeft ze dus ook nog eens lekker verdiend. Ach, het is maar geld, nietwaar? Heeft u enig idee, wat dit voor mij een Sammie betekent? Het water staat mij constant tot aan de lippen. Sinds mijn eerste ontmoeting met Hannah ben ik langzaam steeds meer in een wrak veranderd. Niet alleen het geldgebrek is ons proleem. Veel erger is het nog om constant als speeltjes voor een Hannah's psychopatische spelletjes te functioneren.
     
    Uiteraard zou ik in een kort geding de naleving van de bezoekregeling kunnen afdwingen, de kosten hiervoor kan ik echter niet opbrengen.  Sammie heeft recht op een vader die voldoende aandacht aan zijn eigen welzijn kan besteden. Sammie heeft er recht op in het weekend onbezorgd naar zijn vader te kunnen en heeft er recht op dat zijn vader dan in de gelegenheid is om gezonde en leuke dingen met hem te ondernemen.
     
    En de heer Vleugens blijft maar bazelen over "strijd tussen ouders" alsof het iets is waar bureau jeugdzorg niks mee te maken heeft. De heer Vleugens en de heer Amalo hebben er toe bijgedragen dat deze situatie al die tijd ongewijzigd is gebleven en ik overweeg dan ook gerechtelijke stappen tegen hen te ondernemen voor de laffe, lakse, luie, leugenachtige houding die ze in deze kwestie hebben aangenomen.
     
    Ik neem aan dat u het irritant vind regelmatig om zo'n gedetailleerde beschrijving van mijn grieven te ontvangen? Nou, dat is dan precies de bedoeling. Als u al geïriteerd raakt bij het een keer per week lezen van deze elende, kunt u zich misschien iets beter voorstellen hoe het voor mij is, om dag in dag uit in deze hel te leven. Vergelijk deze elende eens met het geriefelijk leventje dat u zelf leidt. En wees er dan van bewust dat u dat geriefelijk leventje alleen maar kunt leiden omdat er van u verwacht wordt dat u dat u iets onderneemt om ons leiden te verzachten. Indien u niet tot het uiterse gaat om resultaten te behalen, bent u in mijn ogen niet meer en niet minder dan cynische uitbuiters.
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 977 keer bekeken

  • Meer blogs >>